Reflections for the Homily of 11th Sunday in Ordinary Time (14-06-2026) By Fr. Jostin Pereira
सामान्य काळातील अकरावा रविवार
दिनांक: १४/०६/२०२६
पहिले
वाचन: निर्गम १९:२-६अ
दुसरे वाचन: रोमकरांस पत्र ५:६-११
शुभवर्तमान: मत्तय ९:३६-१०:८
आज आपण सामान्य काळातील अकरावा रविवार साजरा करीत आहोत. आजची उपासना आपल्याला
करुणा आणि पाचारण यावर चिंतन करण्यास आमंत्रित करीत आहे.
ख्रिस्ती जीवन म्हणजे देवाच्या प्रेमाचे
साक्षीदार होऊन ते इतरांपर्यंत पोहोचविण्याचे मिशन होय. पहिल्या वाचनात देव
इस्राएल लोकांना “याजकांचे राज्य आणि पवित्र राष्ट्र” होण्याचे आवाहन करतो. ही
निवड विशेष अधिकार नसून जबाबदारी आहे, हे आपल्याला स्मरण
दिले जाते. दुसऱ्या वाचनात संत पौल सांगतात की आपण पापी असतानाही ख्रिस्त
आपल्यासाठी मरण पावला. यावरून देवाचे प्रेम अटीशिवाय आणि त्यागमय आहे हे स्पष्ट
होते.
शुभवर्तमानात येशू लोकांवर दया करून
प्रेषितांना मिशनसाठी पाठवतो. “पीक भरपूर आहे, पण कामगार थोडे आहेत,” ही हाक आजही आपल्यासाठी आहे. चला, करुणामय अंतःकरणाने देवाच्या मिशनमध्ये विश्वासू राहण्याची कृपा मागूया.
मनन चिंतन:
करुणा आणि
मिशनची हाक
प्रिय
बंधूंनो आणि भगिनींनो, एकदा एका शिक्षकाने आपल्या
विद्यार्थ्यांना एक विशेष काम दिले. प्रत्येक विद्यार्थ्याला एक फुगा देण्यात आला
आणि त्यावर आपले नाव लिहायला सांगितले. नंतर सर्व फुगे एका मोठ्या खोलीत जमा
करण्यात आले. शिक्षकांनी विद्यार्थ्यांना पाच मिनिटांच्या आत स्वतःचा फुगा
शोधण्यास सांगितले. सर्व विद्यार्थी घाईघाईने फुगे शोधू लागले. धक्काबुक्की झाली, गोंधळ उडाला, पण कोणालाच
स्वतःचा फुगा सहज सापडला नाही. मग शिक्षकांनी दुसरे निर्देश दिले. त्यांनी
सांगितले, "आता जो फुगा तुमच्या हातात येईल, तो ज्याचे
नाव त्यावर लिहिले आहे त्या व्यक्तीला द्या." काही मिनिटांतच प्रत्येकाच्या
हातात त्याचा स्वतःचा फुगा आला. तेव्हा शिक्षक म्हणाले, "जीवनही असेच
आहे. आपण सर्वजण केवळ स्वतःचा आनंद, स्वतःचे यश
आणि स्वतःच्या गरजा शोधत असतो. म्हणूनच आपल्याला समाधान मिळत नाही. पण जेव्हा आपण
इतरांच्या आनंदाचा विचार करतो, त्यांच्या गरजा ओळखतो आणि त्यांना मदत
करतो, तेव्हा आपल्यालाही खरा आनंद मिळतो."
प्रिय
बंधूंनो, आजच्या सुवार्तेत आपण पाहतो की येशूने
लोकसमुदायाकडे पाहिले आणि त्याला त्यांची दया आली. त्याने स्वतःचा विचार केला नाही; त्याने
लोकांच्या वेदना, त्यांच्या गरजा आणि त्यांच्या आध्यात्मिक
भुकेकडे पाहिले. त्याची करुणा त्याला कृती करण्यास प्रवृत्त करते. तो आपल्या बारा
प्रेषितांना पाठवतो आणि म्हणतो, "पीक भरपूर आहे, पण कामगार
थोडे आहेत."
मत्तयचे
शुभवर्तमान इतर तीन समन्वयी (Synoptic) शुभवर्तमानांपेक्षा काही विशेष
वैशिष्ट्यांमुळे वेगळे ठरते. आजच्या सुवार्तेद्वारे मत्तय आपल्याला आपल्या
ख्रिस्ती जीवनाच्या खऱ्या स्वरूपाचा आणि बाप्तिस्म्याद्वारे मिळालेल्या आपल्या
पाचारणाचा पुनर्विचार करण्यास आमंत्रित करतो. आजची सर्व वाचने चर्चच्या मूलभूत
स्वरूपावर प्रकाश टाकतात. चर्च म्हणजे केवळ एक संस्था नव्हे, तर येशू
ख्रिस्ताचे शिष्य बनण्याचे आणि त्याचे कार्य पुढे नेण्याचे आवाहन आहे. मत्तय 9:36
मध्ये आपण वाचतो: "येशूने लोकसमुदाय पाहिला तेव्हा त्याला त्यांची दया आली, कारण ते
मेंढपाळ नसलेल्या मेंढरांसारखे त्रस्त व असहाय्य झाले होते."
येशूच्या
शिष्यत्वाचे मूळ करुणेत आहे. प्रत्येक ख्रिस्ती व्यक्तीचे वैशिष्ट्य म्हणजे जगाकडे
आणि आपल्या सहकारी बांधवांकडे दयाळू नजरेने पाहणे. येशू म्हणतो: "पीक भरपूर
आहे, पण कामगार थोडे आहेत." (मत्तय 9:37)
हे वचन आपल्यापैकी प्रत्येकासाठी आहे. येशूची गहन करुणा त्याला बारा प्रेषितांना
विशिष्ट मिशनसाठी पाठविण्यास, रोग बरे करण्यासाठी, दुष्ट
शक्तींवर विजय मिळवण्यासाठी आणि देवाच्या राज्याची घोषणा करण्यासाठी प्रवृत्त
करते. हेच मिशन आज प्रत्येक बाप्तिस्मा घेतलेल्या ख्रिस्ती व्यक्तीचे आहे.
पहिले
वाचन (निर्गम 19:3-6) आपल्याला पाचारणाच्या पर्वतावरील अनुभवाची आठवण करून देते.
मोशेला जसा सीनाय पर्वतावर देवाचा अनुभव आला, तसाच
प्रत्येक पाचारणामध्ये देवाशी झालेला एक वैयक्तिक आणि गहन सामना असतो. त्या
अनुभवातूनच आपली मिशनरी वाटचाल सुरू होते. देव आपल्याला स्वातंत्र्य देतो, पण
त्याचबरोबर जबाबदारीही देतो. म्हणूनच आपल्या जीवनातील प्रत्येक क्षण देवाच्या
वचनाची साक्ष देण्यासाठी वापरणे हे आपले कर्तव्य आहे. देवाने इस्राएल लोकांना
सांगितले: "तुम्ही माझ्यासाठी याजकांचे राज्य आणि पवित्र राष्ट्र व्हाल."
(निर्गम 19:6)
दुसरे
वाचन (रोमकर 5:6-11) ख्रिस्ती जीवनातील करुणा आणि मिशनचा पाया स्पष्ट करते. संत
पौल म्हणतो: "आपण अजूनही पापी असतानाच ख्रिस्त आपल्यासाठी मरण पावला; यावरून
देवाने आपले प्रेम आपल्यावर किती महान आहे हे सिद्ध केले." (रोमकर 5:8) खरे
शिष्यत्व नेहमीच आत्मत्यागाची मागणी करते. जे प्रेम ख्रिस्ताने आपल्यासाठी दाखवले, तेच प्रेम
इतरांपर्यंत पोहोचविण्याचे आवाहन आपल्याला दिले आहे. हे प्रेमच करुणेचा झरा बनते.
आजच्या
जगात करुणेचा अभाव ही एक मोठी शोकांतिका आहे. भौतिकवाद आणि स्वार्थी सुखवादामुळे
अनेक लोक इतरांच्या वेदनांकडे दुर्लक्ष करतात. अनेक मुले प्रेम आणि काळजीपासून
वंचित राहतात; वृद्धांना त्यांच्या घरातून बाहेर काढले
जाते; तरुण व्यसनांच्या जाळ्यात अडकतात; धर्माच्या
नावावर हिंसा आणि द्वेष पसरवला जातो. अशा परिस्थितीत ख्रिस्ताचे शिष्य म्हणून आपली
जबाबदारी अधिक मोठी होते.
जगात करुणा पुन्हा प्रस्थापित करणे हेच
आपल्या ख्रिस्ती पाचारणाचे सार आहे.
"मेंढपाळ
नसलेल्या मेंढरांची" प्रतिमा जुन्या करारात अनेकदा आढळते (गणना 27:16-17; 1 राजे
22:17). परंतु येशूची करुणा केवळ लोकांच्या दुःखावर आधारित नव्हती; ती त्यांच्या
आध्यात्मिक तारणासाठी होती. त्याची करुणा मानवजातीच्या उद्धाराची करुणा होती. जर
आपली अंतःकरणे येशूच्या अंतःकरणासारखी बनली, तर जगात
ख्रिस्ताचा आनंद प्रत्यक्ष अनुभवता येईल; मिशनरी
कार्याला नवी दिशा मिळेल; गुड फ्रायडेचा त्याग आपल्या जीवनात
वास्तव बनेल; आणि अखेरीस पुनरुत्थानाचा ईस्टर आपल्या
प्रत्येकाच्या जीवनात उगवेल.
म्हणून आज
आपण प्रार्थना करूया की प्रभू आपल्या अंतःकरणाचे रूपांतर करील, जेणेकरून
आपण अधिक करुणामय, अधिक प्रेमळ आणि अधिक मिशनरी बनू शकू.
सर्वशक्तिमान देव आपल्या कृपेने आपल्याला बळकट करो आणि आपल्या विपुल आशीर्वादांनी
आपले जीवन समृद्ध करो.
आमेन.
विश्वासू लोकांच्या प्रार्थना
प्रतिसाद: हे प्रभो आमची प्रार्थना ऐकून घे.
१) हे प्रभो, देऊळमातेच्या सर्व सेवकांनी नम्र बनून प्रभूची सुवार्ता पुढे ठेवत असलेल्या
आव्हानांचा स्वीकार करावा आणि प्रभूच्या सुवार्तेचे निष्ठावंत सेवक बनावे, म्हणून आम्ही आज प्रार्थना करतो.
२) हे प्रभो, दुःख, अन्याय, हिंसा आणि भ्रष्टाचाराने भरलेलं आमचं जग, या सर्व गुलामगिरीतून मुक्त व्हावं आणि आमच्या जगात तुझ्याकडून येणारी
शांती प्रस्थापित व्हावी म्हणून आम्ही आज प्रार्थना करतो.
३) हे प्रभो, शारीरिक आणि मानसिक आजाराने ग्रासलेल्या आमच्या सर्व बंधू-भगिनींना तुझ्या
कृपेचा गुणकारी स्पर्श व्हावा आणि त्यांना नवीन आरोग्य आणि जीवन लाभावे, म्हणून आम्ही प्रार्थना करतो.
४) हे प्रभो तुझ्यावरील विश्वासात जीवन जगून, हे जग सोडून गेलेल्या आमच्या बंधू-भगिनींना स्वर्गाचे
सुख लाभावे म्हणून आम्ही आज प्रार्थना करतो.
५) थोडा वेळ शांत राहून आपण आपल्या वैयक्तिक, कौटुंबिक व सामाजिक गरजा प्रभूचरणी मांडूया.