Thursday, 19 November 2026

Reflections for the Homily of Solemnity of Christ the King (22-11-2026) By Fr. Cedrick Dapki

ख्रिस्तराज्याचा सण

दिनांक: २२/११/२०२६
पहिले वाचन: यहेज्केल ३४:११-१२,१५-१७

दुसरे वाचन: करिंथकरांस पहिले पत्र १५:२०-२६

शुभवर्तमान: मत्तय २५:३१-४६



 प्रस्तावना:

आज आपण सामान्य काळातील चौतिसावा आणि शेवटचा रविवार साजरा करीत आहोत. आजचा दिवस संपूर्ण देऊळमातेसाठी फार महत्वाचा आहे कारण आज आपण प्रभू येशू ख्रिस्त राजांचा राजा हा सोहळा साजरा करीत आहोत, येशू ख्रिस्त त्याच्या वैभवाने जगाचा न्याय करावयास येत आहे.

आजच्या पहिल्या वाचनात, संदेष्टा यहेज्केल यांच्याद्वारे देव स्वतःला उत्तम मेंढपाळ म्हणून प्रकट करतो. तो आपल्या मेंढरांना मार्गदर्शन करतो, त्यांना चारतो आणि त्यांचे संरक्षण करतो. याच प्रतिमेतून ख्रिस्त हा उत्तम मेंढपाळ आणि राजा आहे, हे आपल्याला समजते. दुसऱ्या वाचनात, संत पौल ख्रिस्ताला सर्व सामर्थ्य आणि अधिकार असलेला राजा म्हणून सादर करतात. तो मृतांना पुनरुत्थित करणारा प्रभू आहे. जगातील सर्व सत्ता, सामर्थ्य आणि अधिकार शेवटी त्याच्यापुढे नतमस्तक होतील आणि त्याचे सार्वभौमत्व स्वीकारतील. आजच्या शुभवर्तमानात, आपण ख्रिस्त राजाला स्वर्गीय वैभवात येऊन मानवजातीचा न्याय करताना पाहतो. हा न्याय आपण आपल्या जीवनात इतरांबरोबर किती प्रेम, दया आणि आशीर्वाद वाटून घेतले, तसेच गरजू लोकांसाठी किती प्रामाणिकपणे दयाकर्मे केली, यावर आधारित असेल. येशू आजही आपल्यामध्ये उपस्थित आहे. तो केवळ उत्तम मेंढपाळ म्हणून आपल्याला मार्गदर्शन करणारा नाही, तर तो स्वतः आपल्यामध्ये वास करीत आहे.

आज आपण या स्वर्गीय भोजनात सहभागी होत असताना, येशू ख्रिस्त हाच आपला राजा आणि प्रभू आहे, हे ओळखून त्याचे मनःपूर्वक स्वागत करूया. आपले जीवन त्याच्या चरणी समर्पित करूया, जेणेकरून त्याने आपल्या हृदयावर आणि मनावर, आपल्या कुटुंबावर तसेच संपूर्ण जगावर राज्य करावे. त्याचे प्रेम, दया, न्याय, शांती आणि सेवा ही मूल्ये आपल्या जीवनात जोपासुन घेऊन त्यप्रमाणे जीवन जगण्याचा प्रयत्न करूया.

मनन चिंतन:

आज आपण सामान्य काळातील चौतिसावा रविवार म्हणजेच उपासना वर्षाचा शेवटचा रविवार साजरा करीत आहोत. आणि आज संपूर्ण ख्रीस्तसभा ख्रिस्त राजाचा सण साजरा करीत आहे. हा सण १९२५ साली पोप पायस अकरावे यांनी ख्रिस्ताचे सार्वभौमत्व किंवा राज्य प्रस्थापित करण्यासाठी सुरू केला. तसेच, ख्रिस्त हा आपला तारणारा राजा असल्यामुळे त्याच्याप्रती असलेली आपली निष्ठा आणि विश्वासूपणा यांची ख्रिस्ती लोकांना आठवण करून देणे हा या सणाचा उद्देश आहे.

'राजा' हा शब्द ऐकल्यावर आपल्या मनात अनेक प्रकारच्या प्रतिमा निर्माण होऊ शकतात. परंतु आज आपण ख्रिस्त राजाचा सण एखाद्या हुकूमशहा, गर्विष्ठ किंवा अत्याचारी राजाच्या रूपात येशूला पाहण्यासाठी साजरा करीत नाही, तर मेंढपाळ आणि सेवक राजा म्हणून त्याचा गौरव करण्यासाठी साजरा करीत आहोत. येशूने स्वतःला मेंढपाळ म्हणून संबोधले होते. याची पूर्वसूचना संदेष्टा यहेज्केल याने दिली होती: “मी स्वतः माझ्या मेंढरांचा शोध घेईन आणि त्यांना शोधून काढीन.” (यहेज्केल ३४:११). हा सण अशा मेंढपाळ राजाचा आहे, जो हरवलेल्या, जीवनात हताश झालेल्या आणि सर्वांत लहान व्यक्तींचा शोध घेतो. (लूक १९:१०)

दुसरे म्हणजे, हा सण सेवक राजाचा आहे. येशूने स्वतः म्हटले होते, “परराष्ट्रीयांचे राजे त्यांच्यावर सत्ता गाजवतात आणि अधिकार गाजवणारे स्वतःला उपकारकर्ते म्हणवून घेतात. परंतु तुमच्यामध्ये तसे नसावे. उलट, तुमच्यात जो सर्वांत मोठा आहे, त्याने सर्वांत लहानासारखे व्हावे आणि जो पुढारी आहे त्याने सेवकासारखे व्हावे.” (लूक २२:२५-२६).

गोष्ट:- एका ठिकाणी एका राजाने आपल्या सल्लागाराला जवळ बोलावून सांगितले, “मी आता मृत्यूच्या जवळ आलो आहे; पण माझ्यानंतर राज्याची धुरा कोण सांभाळेल, हे मला अजूनही माहीत नाही. मला माझा मुलगा नाही आणि माझ्यानंतर सिंहासन कोणाला द्यावे, हेही मला समजत नाही.” त्यावर सल्लागाराने सुचविले, “आपल्याच दोन उत्तम सेवकांपैकी एकाची निवड करा.”

राजाने आपल्या दोन उत्तम सेवकांना राजमहालात बोलावले. त्यांच्या विचारांची परीक्षा घेण्यासाठी त्याने पहिल्या सेवकाला बोलावून विचारले, “समजा, तू राजा झालास, तर तू कोणत्या प्रकारचा राजा होशील?” त्याने उत्तर दिले, “महाराज, मी तुमच्याप्रमाणेच हुकूम आणि आदेश देऊन लोकांवर कठोरपणे राज्य करीन.” यानंतर राजाने दुसऱ्या सेवकाला बोलावून तोच प्रश्न विचारला, “आणि तू राजा झालास, तर कोणत्या प्रकारचा राजा होशील?” त्याने उत्तर दिले, “मी आज जसा सेवक आहे, तसाच सेवक राहीन.” राजाने विचारले, “याचा अर्थ काय आहे?” त्याने उत्तर दिले, “राजा आणि सेवक यांच्यात केवळ सिंहासनाचाच फरक असतो. खरा राजा तोच असतो, जो लोकांची सेवा करतो.” शेवटी राजाने याच सेवकाची निवड केली आणि त्याला आपला उत्तराधिकारी बनविले.

आजच्या शुभवर्तमानात आपण ऐकले की, जेव्हा मनुष्याचा पुत्र म्हणजेच ख्रिस्त राजा आपल्या गौरवात येईल, तेव्हा तो आपल्या गौरवशाली सिंहासनावर बसेल आणि मेंढपाळ जसा मेंढरांना बकऱ्यांपासून वेगळे करतो, त्याप्रमाणे तो लोकांना वेगळे करील. तो प्रत्येक व्यक्तीने आपल्या गरजू शेजाऱ्यांच्या गरजांना दिलेल्या प्रतिसादाच्या आधारावर त्यांचा न्याय करील. हे गरजू शेजारी म्हणजे भुकेलेले, तहानलेले, परके, बेघर, आजारी, नग्न, तुरुंगात असलेले आणि समाजाने दुर्लक्षित केलेले लोक होत. ज्यांनी या गरजू लोकांकडे दुर्लक्ष केले आहे, त्यांना येशूच्या डाव्या बाजूला ठेवले जाईल आणि त्यांच्यावर दोषारोप केला जाईल (वचन ४१). त्यांना सैतान आणि त्याच्या दूतांसाठी तयार केलेल्या अनंत अग्नीत पाठविले जाईल (प्रकटीकरण १९:२०). यावरून असे स्पष्ट होते की, त्यांचा न्याय हा त्यांच्या प्रतिसादावर आधारित असेल.

आपण अशा दुर्दैवी लोकांपैकी होऊ नये, ज्यांना राजाकडून पुढीलप्रमाणे ऐकावे लागेल:“मी भुकेला होतो, तेव्हा तुम्ही मेजवान्या करीत होता; मी तहानलेला होतो, तेव्हा तुम्ही मद्यपानात मग्न होता; मी परका होतो, तेव्हा तुम्ही माझ्याकडे दुर्लक्ष केले; मी आजारी होतो, तेव्हा तुम्ही माझी विचारपूस केली नाही; मी तुरुंगात होतो, तेव्हा तुम्ही म्हणालात, ‘तुला तुझ्या कृत्यांप्रमाणेच शिक्षा मिळाली पाहिजे.’”

येथे सर्वांत महत्त्वाचा मुद्दा असा आहे की, आपल्या जीवनाच्या शेवटी आपला न्याय या गोष्टीवर केला जाईल की, आपण ख्रिस्त राजाची सेवा आपल्या लहानात लहान बंधू-भगिनींमध्ये किती चांगल्या प्रकारे केली आहे.

आज जगात लाखो गरीब आणि समाजाच्या कडेला ढकललेले लोक आहेत. त्यामध्ये निर्वासित, बेघर, गरीब स्थलांतरित आणि समाजाच्या उपेक्षित घटकांचा समावेश होतो. त्यांच्याकडे दुर्लक्ष करणे म्हणजे त्या श्रीमंत माणसाप्रमाणे वागणे होय, ज्याने आपल्या दारात पडलेल्या भिकारी लाजरकडे पाहूनही त्याच्याकडे दुर्लक्ष केले. एखाद्या व्यक्तीच्या जीवनाचे यश किंवा अपयश हे त्या व्यक्तीने दुःख आणि गरिबीच्या सहा परिस्थिती दूर करण्यासाठी काय केले, यावर ठरविले जाते. त्या सहा परिस्थिती म्हणजे भूक, तहान, परकेपणा किंवा निर्वासित अवस्था, नग्नता, आजारपण आणि तुरुंगवास. हे ऐकायला आश्चर्यकारक वाटेल; परंतु येशू आपल्याला सांगतो की, आपला संपूर्ण धर्म या अमानवी परिस्थितींविरुद्ध लढण्यासाठी आपण किती परिश्रम घेतो आणि किती उत्साहाने प्रयत्न करतो, यामध्ये सामावलेला आहे. हे सत्य आपल्या मनावर ठसविण्यासाठी येशू अंतिम न्यायाचे उदाहरण देतो. जगाच्या शेवटी नेमके काय घडेल, हे केवळ शब्दशः दाखविण्यापेक्षा मानवी जीवनात खरोखर कोणत्या गोष्टीला महत्त्व आहे, हे तो आपल्याला शिकवतो.

देवाचे राज्य या जगात इतरांप्रती प्रेमाची कृत्ये करून उभारले जाते. ख्रिस्त राजाच्या या सणानिमित्त आपण पुन्हा एकदा देवाच्या राज्याशी आपली निष्ठा व्यक्त करू या. आपल्या बाप्तिस्म्याच्या वेळी आपण या राज्याचे सदस्य झालो आहोत. आता आपल्या स्वतःच्या अंतःकरणापासून आणि आपल्या घरापासून देवाचे राज्य उभारण्याचा प्रामाणिकपाणे प्रयत्न  करूया. आमेन

विश्वासू लोकांच्या प्रार्थना

प्रतिसाद:  हे पित्या, तुझे राज्य आम्हामध्ये येवो.

१. आमचे परमगुरु स्वामी पोप लिओ चौदावे, आमचे मेंढपाळ, सर्व याजक आणि ख्रिस्तसभेतील नेते ह्यांच्याद्वारे  देवाचे राज्य प्रस्थापित करण्याचे कार्य निष्ठेने आणि प्रामाणिकपणे सतत पुढे चालू राहण्यासाठी त्यांना सामर्थ्य आणि कृपा मिळावी म्हणून आपण प्रार्थना करूया.

२. हे येशू, तू आम्हाला देवाचे राज्य आणि त्याचे नीतिमत्त्व प्रथम शोधण्यास शिकवलेस. आमच्या समाजातील सर्व राज्यकर्ते आणि नेते यांनी देवाचे राज्य हेच आपले अंतिम ध्येय मानून समाजाच्या कल्याणासाठी आणि न्यायाच्या प्रस्थापनेसाठी प्रामाणिकपणे कार्य करावे, म्हणून आपण प्रार्थना करूया.   

३. हे प्रभू, आम्ही दररोज, 'तुझे राज्य येवो' अशी प्रार्थना करतो. पवित्र आत्म्याच्या प्रेरणेने आमचे मार्गदर्शन व्हावे आणि आमचे दैनंदिन जीवन आमच्या प्रार्थनेशी सुसंगत राहण्यास आपणास कृपा मिळावी म्हणून आपण प्रार्थना करूया.

४. हे प्रभू, जे गरीब, गरजू आणि तुझ्यापासून वंचित झाले आहेत अशा सर्वांना त्यांच्या जीवनात तूच सर्वोच्च राजा आणि प्रभू आहेस असा अनुभव घेता यावा व त्यांना तुझ्या राज्यात  सन्मानाचे जीवन जगता यावे, म्हणून आपण प्रार्थना करूया.

५. थोडावेळ शांत राहून आपल्या वैयक्तिक, कौटुंबिक व सामाजिक गरजांसाठी प्रार्थना करूया. 


Friday, 13 November 2026

Reflections for the Homily of 33rd Sunday in Ordinary Time (15-11-2026) By Br. Oliver Munis

 सामान्य काळातील तेह्तीसावा रविवार

दिनांक: १५/११/२०२६
पहिले वाचन: नीतिसूत्रे ३१: १०-१३, १९-२०, ३०-३१

दुसरे वाचन: १ थेस्सलनीकाकरांस ५:१-०६

शुभवर्तमान: मत्तय २५:१४-३०  

प्रस्तावना:

ख्रिस्ताठायी जमलेल्या माझ्या प्रिय बंधू आणि भगिनींनो, आज ख्रिस्तसभा सामान्य काळातील तेहतिसावा रविवार साजरा करीत आहे. कधी आपण स्वतःला एक प्रश्न विचारला आहे का की, देवाने मला दिलेल्या जीवनाचे मी नेमके काय करत आहे? प्रत्येक माणसाला देवाने काही ना काही विशेष देणगी दिली आहे. कोणाला कष्ट करण्याची ताकद मिळाली आहे, कोणाला इतरांची सेवा करण्याची आवड आहे, तर कोणाला दुःखी माणसाला धीर देणारे मन मिळाले आहे. पण या देणग्या केवळ आपल्याजवळ असणे पुरेसे नाही, तर त्यांचा योग्य उपयोग करणेही तितकेच महत्त्वाचे आहे.

आजच्या पहिल्या वाचनात आपण एका सद्गुणी स्त्रीचे उदाहरण पाहतो, जी आपल्या कष्टाने आणि प्रेमाने आणि गरिबांची काळजी घेऊन देवाने सोपवलेली जबाबदारी पार पाडते. तिच्या या जीवनातून कुटुंबासाठी प्रेमाने आणि प्रामाणिकपणे जगण्याचा संदेश आपल्याला मिळतो. हाच विचार आजच्या प्रतिसाद स्तोत्रात अधिक सुंदरपणे समोर येतो, जिथे प्रभूच्या मार्गाने चालणाऱ्या व्यक्तीला आणि त्याच्या कुटुंबाना आशीर्वाद मिळतो.

पण आपल्या हातात असलेले हे जीवन कायमचे नाही आणि प्रभू आपल्याला पुन्हा कधी भेटेल हेही आपल्याला माहीत नाही. म्हणूनच दुसऱ्या वाचनात संत पौल आपल्याला झोपेत न राहता जागृत आणि सावध राहण्यास सांगतात. या जागृत जीवनाचा अर्थ काय आणि देवाने आपल्यावर ठेवलेल्या विश्वासाला आपण कसा प्रतिसाद द्यायचा, हे आजच्या शुभवर्तमानात येशू तीन सेवकांच्या उदाहरणातून समजावून सांगतात. या सर्व वाचनांचा एकच सुंदर संदेश आहे: देवाने आपल्याला जे दिले आहे, त्याचा उपयोग प्रेमाने, प्रामाणिकपणे आणि इतरांच्या भल्यासाठी करून आपण त्याच्याशी विश्वासू राहिले पाहिजे.

मनन चिंतन:

देवाने दिले जीवन आपल्याला,
प्रेमाने घडवू या प्रत्येक क्षणाला.
मिळालेली देणगी वाया न जाऊ देऊ
,
इतरांच्या जीवनात आनंद फुलवू.

कुणाला मिळाले अधिक, कुणाला कमी,
पण प्रत्येकाची जबाबदारी आहे मोठी.
प्रामाणिकपणे आपले कर्तव्य करू या
,
प्रभूच्या आनंदात सहभागी होऊ या.

माझ्या प्रिय बंधू आणि भगिनींनो, आजच्या पहिल्या वाचनात आपण एका सद्गुणी स्त्रीचे वर्णन ऐकतो. तिचे खरे सौंदर्य तिच्या चेहऱ्यात किंवा बाह्य रूपात नाही, तर तिच्या चांगल्या स्वभावात, कष्टात आणि प्रेमळ कृतींमध्ये आहे. ती आपल्या कुटुंबाची काळजी घेते, स्वतःच्या हातांनी मेहनत करते आणि गरिबांसाठीही आपले हात उघडे ठेवते. ती केवळ स्वतःच्या सुखाचा विचार करत नाही, तर तिच्या आसपासच्या लोकांचे जीवनही चांगले व्हावे यासाठी प्रयत्न करते.

सकाळपासून रात्रीपर्यंत कुटुंबासाठी कष्ट करणारी आई, आपल्या मुलांच्या भविष्यासाठी मेहनत करणारे वडील, वृद्ध आई-वडिलांची सेवा करणारी मुले आणि कोणत्याही प्रसिद्धीची अपेक्षा न ठेवता इतरांना मदत करणारे लोक. अशा अनेक व्यक्ती आपल्या समजात आहेत. कदाचित त्यांच्या कामासाठी कोणी टाळ्या वाजवत नसेल, त्यांचे नाव कोणी वर्तमानपत्रात छापत नसेल; पण त्यांच्या प्रेमळ कृती देवाच्या नजरेत अत्यंत मौल्यवान आहेत. कारण देवाला आपला बाह्य दिखावा महत्त्वाचा नाही, तर आपले मन आणि आपण इतरांसाठी काय करतो हे महत्त्वाचे आहे.

याच विचाराला प्रतिसाद स्तोत्र पुढे घेऊन जाते. स्तोत्रकार सांगतो की, जो परमेश्वराचे भय धरतो आणि त्याच्या मार्गाने चालतो तो धन्य आहे. येथे देवाचे भय म्हणजे त्याच्यापासून घाबरणे नव्हे, तर त्याच्याबद्दल प्रेम, आदर आणि श्रद्धा ठेवून त्याच्या इच्छेप्रमाणे जगणे होय. स्तोत्रात कुटुंबाचे सुंदर चित्र आपल्यासमोर येते. पत्नी सफल द्राक्षवेलीसारखी आणि मुले जैतुनाच्या रोपांसारखी असल्याचे वर्णन केले आहे. यामधून देवाच्या आशीर्वादाने भरलेले कुटुंब दिसून येते.

आज आपल्या घरात पैसा असू शकतो, मोठे घर असू शकते आणि अनेक सुखसोयी असू शकतात; पण एकमेकांमध्ये प्रेम नसेल, संवाद नसेल आणि क्षमा करण्याची तयारी नसेल, तर त्या सर्व गोष्टींचा उपयोग काय? आज अनेक कुटुंबांमध्ये एकत्र राहूनही माणसे एकमेकांपासून दूर जात आहेत. घरात प्रत्येकाच्या हातात मोबाईल आहे, पण एकमेकांसाठी वेळ नाही. म्हणूनच देवाच्या मार्गाने चालणारे कुटुंब म्हणजे केवळ एकाच छताखाली राहणारे लोक नव्हेत, तर एकमेकांचे दुःख समजून घेणारे, आनंदात सहभागी होणारे आणि एकमेकांना आधार देणारे लोक होत.

पण येथे एक प्रश्न निर्माण होतो. आपण हे प्रेम, हे चांगले जीवन आणि ही जबाबदारी किती दिवस टिकवून ठेवणार? आपल्याला उद्या काय होईल हे माहीत नाही. याच वास्तवाची आठवण संत पौल दुसऱ्या वाचनात करून देतात. ते सांगतात की, प्रभूचा दिवस जसा चोर गपचूप चोरी करण्यास येतो तसा येईल. त्याचा नेमका दिवस आणि वेळ कोणालाही माहीत नाही. म्हणून आपण निष्काळजीपणे जीवन जगू नये, तर जागृत आणि सावध राहिले पाहिजे.

जागृत राहणे म्हणजे सतत भीतीमध्ये जगणे नव्हे. तर आजचा दिवस देवाला आवडेल असे जगणे होय. एखाद्याशी आपले भांडण झाले असेल तर समेट करण्यासाठी पुढाकार घेणे, कोणाला दुखावले असेल तर माफी मागणे, गरजू व्यक्तीला मदत करण्याची संधी मिळाली असेल तर ती न गमावणे आणि आपल्या कुटुंबासाठी वेळ देणे, हीच प्रभूच्या आगमनाची तयारी आहे. कारण उद्या आपल्याकडे वेळ असेलच याची खात्री नाही. आज आपण जे चांगले करू शकतो ते आजच केले पाहिजे.

आता या जागृत आणि जबाबदार जीवनाचा अर्थ येशू आजच्या शुभवर्तमानात अतिशय सुंदर दृष्टांतातून समजावून सांगतात. एका मालकाने प्रवासाला जाताना आपल्या तीन सेवकांकडे संपत्ती सोपवली. एकाला पाच हजार, दुसऱ्याला दोन हजार आणि तिसऱ्याला एक हजार दिले. पहिल्या दोन सेवकांनी मिळालेल्या रुपयांचा योग्य उपयोग करून आणखी कमाई केली. परंतु तिसऱ्या सेवकाने भीतीपोटी आपले रुपये जमिनीत लपवून ठेवले.

मालक परत आल्यानंतर पहिल्या दोन सेवकांचे कौतुक करतो. तो दोघांनाही म्हणतो, "शाब्बास, भल्या व विश्वासू दासा!" येथे एक गोष्ट लक्षात घेण्यासारखी आहे. पहिल्या सेवकाला पाच हजार मिळाले आणि दुसऱ्याला दोन हजार; तरीही दोघांनाही समान प्रशंसा मिळाली. कारण मालकासाठी महत्त्वाचे हे नव्हते की कोणाकडे किती रुपये होते, तर प्रत्येकाने आपल्यावर सोपवलेली जबाबदारी किती प्रामाणिकपणे पार पाडली.

बंधूंनो आणि भगिनींनो, हीच गोष्ट आपल्या जीवनालाही लागू होते. देवाने प्रत्येकाला सारख्या संधी, सारखे शिक्षण, सारखी बुद्धिमत्ता किंवा सारखी आर्थिक परिस्थिती दिलेली नाही. पण प्रत्येकाच्या जीवनात काही ना काही देणगी आणि जबाबदारी नक्कीच आहे. एखाद्याला सुंदर गाता येते, तर त्याने देवाच्या स्तुतीसाठी आपला आवाज वापरावा. एखाद्याला शिकवता येते, तर त्याने मुलांच्या भविष्यासाठी आपले ज्ञान वापरावे. एखाद्याकडे पैसा आहे, तर त्याने गरजू व्यक्तीला मदत करावी. एखाद्याकडे पैसा नसला तरी प्रेमाने दोन शब्द बोलण्याची क्षमता असली पाहिजे. तीही एक मोठी देणगी आहे. एखाद्या वृद्ध व्यक्तीकडे अनुभव आणि प्रार्थनेची शक्ती आहे, तर तीही चर्च आणि समाजासाठी मौल्यवान सेवा आहे.

पण तिसऱ्या सेवकाने आपल्याला दिलेले रुपये जमिनीत पुरून ठेवले. त्याने भीतीपोटी काहीच केले नाही. आज आपणही कधी अशाच प्रकारे आपल्या देणग्या लपवून ठेवतो का? लोक काय म्हणतील या भीतीने चांगले काम करण्यापासून मागे हटतो का? दुसऱ्यांकडे काय आहे याची तुलना करण्यात आपला वेळ घालवतो का? चर्चमध्ये सेवा करण्याची संधी असूनही आपण पुढे येत नाही का? आपल्या कुटुंबातील व्यक्तीला प्रेमाचे दोन शब्द सांगण्याऐवजी आपण राग आणि अहंकाराला महत्त्व देतो का?

आपण एक गोष्ट नेहमी लक्षात ठेवली पाहिजे. देवाने आपल्याला दिलेल्या देणग्यांचा उपयोग करून आपण त्याचे प्रेम विकत घेऊ शकत नाही. कारण देवाने आपल्यावर आधीच प्रेम केले आहे आणि आपल्याला त्याची कृपा दिली आहे. आपल्या चांगल्या कृती या त्या प्रेमाला दिलेले उत्तर आहेत. म्हणून आपली सेवा ही प्रसिद्धीसाठी, कौतुकासाठी किंवा इतरांपेक्षा मोठे दिसण्यासाठी नसावी; ती देवावरील प्रेमातून आणि इतरांच्या भल्यासाठी असावी. म्हणून आजच्या वाचनांचा संदेश आपल्या जीवनात उतरवू या. पहिल्या वाचनातील सद्गुणी स्त्रीप्रमाणे प्रेमाने आणि मेहनतीने आपली जबाबदारी पार पाडू या. प्रतिसाद स्तोत्रातील भक्ताप्रमाणे प्रभूच्या मार्गाने चालणारे कुटुंब घडवू या. संत पौल सांगतात त्याप्रमाणे प्रकाशाची मुले म्हणून जागृत राहू या. आणि शुभवर्तमानातील विश्वासू सेवकांप्रमाणे देवाने आपल्यावर सोपवलेल्या प्रत्येक देणगीचा योग्य उपयोग करू या. आज आपण प्रत्येकाने स्वतःला एक प्रश्न विचारू या: जर आजच प्रभू माझ्यासमोर उभा राहिला आणि त्याने विचारले, "मी तुला दिलेल्या जीवनाचे, वेळेचे, बुद्धीचे, प्रेमाचे आणि संधींचे तू काय केलेस?" तर माझ्याकडे त्याला सांगण्यासाठी काय असेल?

आपल्याला पाच हजार मिळाले की दोन की एक, हे महत्त्वाचे नाही. महत्त्वाचे हे आहे की आपण मिळालेल्या देणग्यांशी किती विश्वासू राहिलो. कारण प्रभूला आपल्याकडून मोठेपणा किंवा प्रसिद्धी नको आहे; त्याला आपले विश्वासू आणि प्रेमळ हृदय हवे आहे. म्हणून आजपासूनच आपल्या जीवनातील प्रत्येक दिवसाला एक संधी समजू या, प्रत्येक देणगीला एक जबाबदारी समजू या आणि प्रत्येक चांगल्या कृतीतून देवाचे प्रेम इतरांपर्यंत पोहोचवू या.जेणेकरून आपल्या जीवनाच्या शेवटी प्रभू आपल्यालाही आनंदाने म्हणू शकेल: “शाब्बास, भल्या व विश्वासू दासा; आपल्या धन्याच्या आनंदात सहभागी हो.”

विश्वासू लोकांच्या प्रार्थना

प्रतिसाद:  हे प्रभो तुझ्या लोकांची प्रार्थना ऐक.

१. आपले परमगुरु लियो, सर्व बिशप्स, धर्मगुरू व व्रतस्थ यांना देवाचे वचन अधिकारवाणीने सांगता यावे त्यासाठी त्यांनी चिंतन करावे म्हणून आपण प्रभू चरणी प्रार्थना करूया.

२. जे कोणी जगात शांती, ऐकोपा, प्रेम प्रस्थापित करण्यासाठी कार्यरत आहेत त्यांना त्यांच्या कार्यात परमेश्वराचे सामर्थ्य व मार्गदर्शन लाभावे व त्यांच्या कार्याद्वारे ह्या जगात शांतीमय वातावरण निर्माण व्हावे म्हणून आपण प्रभूचरणी प्रार्थना करूया.

३. आपल्या पॅरिशमधील जे लोक आजारी आहेत, त्रासात आहेत, दुःखात आहेत, जीवनाला कंटाळलेले आहेत अशा सर्व लोकांवर प्रभूचा आशीर्वाद यावा आणि त्यांना लवकरात लवकर या सर्व त्रासातून मुक्तता मिळावी व नवीन जीवन जगण्याचा मार्ग दिसावा म्हणून आपण परमेश्वराकडे प्रार्थना करूया.

४. आपल्या देशातील धार्मिक, राजकीय व सामाजिक प्रश्नावर सखोल चिंतन व्हावे. विधायक मार्ग शोधण्यासाठी सर्वस्तरावर चांगला सुसंवाद घडावा म्हणून आपण प्रभू चरणी प्रार्थना करूया.

५. आपण प्रत्येक जण देवाची मुले आहोत ह्याचे स्मरण करून आणि त्याप्रमाणे सतत एक सुंदर जीवन जगण्याचा प्रयत्न आपल्याकडून व्हावा म्हणून आपल्या परमेश्वराकडे प्रार्थना करूया.

६. आता आपण थोडा वेळ शांत राहून आपल्या वैयक्तिक गरजांसाठी प्रभूचरणी प्रार्थना करुया.