Reflections for the Homily of 29^th Sunday in Ordinary Time (18-10-2026) By Br. Oliver Munis

 सामान्य काळातील एकोणतिसावा रविवार

दिनांक: १८/१०/२०२६

पहिले वाचन: यशया  ६०:१ - ६  

दुसरे वाचन: रोमकरास पत्र १०: ९-१८

शुभवर्तमान: मत्तय २८: १६-२०

प्रस्तावना:

आज आपण सामान्य काळातील एकोणतिसावा रविवार साजरा करीत आहोत. आजचा रविवार आपण मिशन रविवार म्हणूनही साजरा करतो. या दिवशी आपण जगभरात देवाचा संदेश आणि प्रेम पसरवणाऱ्या मिशनरींसाठी प्रार्थना करतो. आजची उपासना आपल्याला देवावर विश्वास ठेवण्यास आणि आपल्या जीवनात देवाला प्रथम स्थान देण्यास शिकवते. देवाने आपल्याला दिलेल्या सर्व गोष्टींबद्दल आपण त्याचे आभार मानले पाहिजेत आणि त्याच्या इच्छेनुसार जीवन जगण्याचा प्रयत्न केला पाहिजे.

पहिल्या वाचनात आपल्याला समजते की आपला देव एकच आहे. तो आपल्या लोकांना मार्गदर्शन करतो आणि त्यांना योग्य मार्गावर चालण्यास मदत करतो. दुसऱ्या वाचनात संत पौल आपल्याला विश्वास, प्रेम आणि आशा यांमध्ये वाढण्यास शिकवतो. आपला विश्वास केवळ शब्दांत नसून आपल्या चांगल्या कृतींतूनही दिसला पाहिजे. आजच्या शुभवर्तमानात येशू म्हणतो, “कैसराचे ते कैसराला आणि देवाचे ते देवाला द्या.” याचा अर्थ आपण आपली कर्तव्ये प्रामाणिकपणे पार पाडावीत आणि आपल्या जीवनात देवाला योग्य स्थान द्यावे.

या पवित्र मिस्साबलिदानात सहभागी होताना, आपण देवावर अधिक विश्वास ठेवूया, त्याने दिलेल्या आशीर्वादांबद्दल कृतज्ञ राहूया आणि आपल्या जीवनातून त्याचे प्रेम इतरांना दाखवूया. तसेच, मिशनरींच्या कार्याला आपला हातभार लावण्यासाठी आणि जगभरातील लोकांपर्यंत देवाचा संदेश पोहोचवण्यासाठी आपण प्रार्थना करूया. यासाठी प्रभूकडे कृपा मागूया.

मनन चिंतन:

प्रिय बंधूंनो आणि भगिनींनो, एकदा एका तरुणाने एका धर्मगुरूंना विचारले, “फादर, मला देवासाठी काहीतरी मोठे काम करायचे आहे. मला गरीब लोकांना मदत करायची आहे आणि जगामध्ये बदल घडवायचा आहे. पण माझ्याकडे भरपूर पैसा नाही, मोठे पद नाही आणि लोकांवर प्रभाव टाकण्याची शक्तीसुद्धा नाही. मग मी देवाचे मिशन कसे पूर्ण करू?” त्या धर्मगुरूंनी त्याला सांगितले, “बाळा, तू आज एखाद्या दुःखी व्यक्तीचे दुःख ऐक, गरजू व्यक्तीला मदत कर आणि एखाद्या एकट्या व्यक्तीला प्रेमाने साथ दे. जग बदलण्याची सुरुवात मोठ्या कामातून होत नाही; ती आपल्या छोट्या कृतीतून होते.”

प्रिय बंधूंनो आणि भगिनींनो, आज आपण मिशन रविवार साजरा करत असताना ही गोष्ट आपल्याला एक महत्त्वाचा संदेश देते. मिशन म्हणजे केवळ परदेशात जाऊन धर्मप्रचार करणे किंवा मोठमोठ्या संस्था उभारणे नव्हे. मिशन म्हणजे आपल्या जीवनातून येशू ख्रिस्ताचे प्रेम इतरांपर्यंत पोहोचवणे. आपण जिथे आहोत, तिथे प्रेम, क्षमा, सेवा आणि शांती यांची साक्ष देणे म्हणजे मिशन होय.

आजच्या शुभवर्तमानात परुशी येशूला अडचणीत पकडण्याचा प्रयत्न करतात. ते येशूला विचारतात, “कैसराला कर देणे योग्य आहे की नाही?” त्यांचा प्रश्न प्रामाणिकपणे सत्य जाणून घेण्यासाठी नव्हता, तर येशूंच्या उत्तरातून त्यांच्यावर आरोप करण्यासाठी होता. येशू त्यांच्या मनातील कपट ओळखतो. ते एक नाणे मागतात आणि विचारतात, “या नाण्यावर कोणाची प्रतिमा आणि नाव आहे?” लोक उत्तर देतात, “कैसराचे.” तेव्हा येशू म्हणतात, “जे कैसराचे ते कैसराला आणि जे देवाचे ते देवाला द्या.”

येशूंच्या या उत्तरात एक खोल आध्यात्मिक संदेश आहे. नाण्यावर कैसराची प्रतिमा होती; पण मनुष्य देवाच्या प्रतिमेत निर्माण झाला आहे. म्हणून देवाला केवळ आपली प्रार्थना किंवा रविवारचा थोडासा वेळ देणे पुरेसे नाही. आपण आपले संपूर्ण जीवन देवाच्या प्रेमानुसार जगण्याचा प्रयत्न केला पाहिजे. आपले विचार, आपले शब्द, आपली कामे आणि आपली नाती यांतून देवाचे प्रेम प्रकट झाले पाहिजे.

मिशन रविवारच्या संदर्भात हे वचन आपल्याला विचारते: देवाने आपल्याला दिलेल्या जीवनाचा आपण कसा उपयोग करतो? आपण आपला वेळ केवळ स्वतःच्या सुखासाठी वापरतो का, की इतरांच्या सेवेसाठीही देतो? आपण आपल्या बुद्धीचा उपयोग इतरांना मदत करण्यासाठी करतो का? आपल्या हातांनी आपण गरजू लोकांची सेवा करतो का? आपल्या शब्दांतून आपण लोकांना आशा देतो का? कारण जेव्हा आपण प्रेमाने दुसऱ्यांची सेवा करतो, तेव्हा आपण देवाला आपल्या जीवनातून गौरव देतो.

संत मदर तेरेसा यांचे जीवन हे मिशनचे एक सुंदर उदाहरण आहे. संत मदर तेरेसा यांनी आपले जीवन कोलकात्यातील गरीब, आजारी, निराधार आणि मरणासन्न लोकांच्या सेवेसाठी समर्पित केले. रस्त्यावर अनेक लोक असे होते ज्यांना अन्न, औषध आणि प्रेमाची गरज होती. काही लोक आजारपणामुळे त्रस्त होते, तर काहींना त्यांच्या दुःखाच्या काळात साथ देणारे कोणी नव्हते. मदर तेरेसा यांनी अशा लोकांकडे दुर्लक्ष केले नाही. त्यांनी त्यांच्यामध्ये येशू ख्रिस्ताला पाहिले आणि त्यांची सेवा केली.

त्यांच्या जीवनातून आपल्याला समजते की मिशन म्हणजे प्रत्येक समस्या एकट्याने सोडवणे नव्हे; तर आपल्या समोर असलेल्या व्यक्तीच्या दुःखात प्रेमाने सहभागी होणे होय. मदर तेरेसा यांनी प्रत्येक गरीब व्यक्तीला श्रीमंत केले नाही, प्रत्येक आजार बरा केला नाही; पण अनेक दुःखी लोकांना प्रेम, सन्मान आणि माणुसकी दिली. त्यांच्या सेवेतून त्यांनी येशूच्या प्रेमाची साक्ष दिली.

प्रिय बंधूंनो आणि भगिनींनो, आपणही आपल्या जीवनात मिशन पूर्ण करू शकतो. आपल्याला मोठे कार्य करण्यासाठी परदेशात जाण्याची गरज नाही. आपल्या घरात एखादी व्यक्ती दुःखी असेल, तर तिचे म्हणणे ऐकणे हे मिशन आहे. आपल्या शेजारी एखादा गरीब माणूस असेल, तर त्याला मदत करणे हे मिशन आहे. आपल्या मित्राने चूक केली असेल, तर त्याला क्षमा करून योग्य मार्ग दाखवणे हे मिशन आहे. आपल्या कुटुंबात भांडण झाले असेल, तर शांतता निर्माण करण्याचा प्रयत्न करणे हेही मिशन आहे.

आजच्या आधुनिक जगात मिशनची गरज अधिक आहे. मोबाईल आणि इंटरनेटमुळे आपण जगभरातील लोकांशी जोडले गेलो आहोत; परंतु अनेकदा आपल्या जवळच्या व्यक्तींशी संवाद साधण्यासाठी आपल्याकडे वेळ नसतो. आपण सोशल मीडियावर अनेक संदेश पाठवतो, पण घरातील वृद्ध व्यक्तीशी प्रेमाने बोलत नाही. आपण इतरांच्या चुका सहजपणे दाखवतो, पण त्यांच्या अडचणी समजून घेण्याचा प्रयत्न करत नाही. अशा परिस्थितीत ख्रिस्ती म्हणून आपले मिशन म्हणजे लोकांना प्रेमाची, सहानुभूतीची आणि एकतेची अनुभूती करून देणे.

मिशन रविवार आपल्याला हेही आठवण करून देतो की मिशन हे केवळ याजक, धर्मबंधू आणि धर्मभगिनींचे काम नाही. बाप्तिस्म्याद्वारे प्रत्येक ख्रिस्ती व्यक्तीला ख्रिस्ताच्या मिशनमध्ये सहभागी होण्याचे आमंत्रण मिळाले आहे. काही लोक परदेशात जाऊन सुवार्ता सांगतात, काही लोक शिक्षण आणि आरोग्यसेवेद्वारे लोकांची सेवा करतात, तर काही लोक आपल्या कुटुंबात आणि समाजात ख्रिस्ती जीवन जगून सुवार्तेची साक्ष देतात. मिशनची पद्धत वेगवेगळी असू शकते; पण त्यामागील उद्देश एकच आहे. लोकांना देवाच्या प्रेमाची ओळख करून देणे.

आपण मिशनरींसाठी प्रार्थना केली पाहिजे. अनेक मिशनरी आपले कुटुंब आणि परिचित वातावरण सोडून वेगवेगळ्या ठिकाणी लोकांची सेवा करतात. त्यांना भाषेच्या अडचणी, आर्थिक समस्या, आरोग्याच्या समस्या आणि अनेक प्रकारच्या आव्हानांना सामोरे जावे लागते. त्यांच्या कार्यासाठी आपण प्रार्थना करू शकतो आणि शक्य असेल तेव्हा आर्थिक किंवा इतर प्रकारची मदत करू शकतो. परंतु त्याचबरोबर आपण स्वतःही आपल्या दैनंदिन जीवनात मिशनरी बनले पाहिजे.

या पवित्र मिस्साबलिदानामध्ये आपण प्रभू येशूकडे प्रार्थना करूया: “हे प्रभू, तू आम्हाला तुझ्या प्रतिमेत निर्माण केले आहेस. आमचे जीवन तुझ्या प्रेमाचे प्रतिबिंब बनू दे. आम्हाला दुःखी लोकांचे दुःख समजून घेण्याचे हृदय दे. गरजू लोकांना मदत करण्यासाठी आमचे हात तयार ठेव. आमच्या शब्दांतून आशा आणि आमच्या कृतीतून प्रेम प्रकट होऊ दे. आम्हाला तुझ्या सुवार्तेचे खरे साक्षीदार बनव.”

मिशन करण्यासाठी मोठे पद, भरपूर पैसा किंवा प्रसिद्धी आवश्यक नाही; तर प्रेमाने भरलेले हृदय आवश्यक आहे. आपण जिथे आहोत, तिथे येशूचे प्रेम इतरांपर्यंत पोहोचवूया. कारण जेव्हा आपण एखाद्या व्यक्तीला प्रेम देतो, गरजू व्यक्तीची सेवा करतो आणि दुःखी व्यक्तीला आशा देतो, तेव्हा आपण देवाचे मिशन आपल्या जीवनातून पूर्ण करत असतो. आमेन

विश्वासू लोकांच्या प्रार्थना

प्रतिसाद: हे प्रभो मिशन कार्य करण्यास आम्हांला सहाय्य कर.

१. ख्रिस्ताच्या मळ्यात कार्य करीत असलेले आपले पोप लियो, सर्व कार्डीन्ल्स, बिशप्स, धर्मबंधू-धर्मभगिनी व सर्व प्रापंचिक यांना ख्रिस्ताचे योग्य मार्गदर्शन लाभावे व त्यांनी त्यांच्या जीवनाद्वारे ख्रिस्ताचा प्रकाश इतरांपर्यंत पोहचवावा म्हणून आपण प्रार्थना करूया.

२. जे कोणी जगात शांती, ऐकोपा, प्रेम प्रस्थापित करण्यासाठी कार्यरत आहेत त्यांना त्यांच्या कार्यात परमेश्वराचे सामर्थ्य व मार्गदर्शन लाभावे व त्यांच्या कार्याद्वारे ह्या जगात शांतीमय वातावरण निर्माण व्हावे म्हणून आपण प्रभूचरणी प्रार्थना करूया.

३. आपल्या सर्वांचा देवावरील विश्वास अधिकाधिक बळकट व्हावा व आपण सर्वांनी देवाच्या वचनाप्रमाणे जीवन जगून ख्रिस्त आपला तारणारा आहे ह्याची साक्ष आपण इतरांना दयावी म्हणून आपण प्रार्थना करूया..

४. आपल्या धर्मग्रामातील सर्व आजारी लोकांना  देवाने आरोग्यदायी स्पर्श करावा व त्यांना परत एकदा चांगले आरोग्य प्राप्त व्हावे म्हणून आपण प्रार्थना करूया.

५. आता आपण थोडा वेळ शांत राहून आपल्या वैयक्तिक गरजांसाठी माते मरियेच्या मध्यस्थी द्वारे प्रभूचरणी प्रार्थना करुया.

Reflections for the Homily of 28^th Sunday in Ordinary Time (11-10-2026) By Br. Vinan Souz

 सामान्य काळातील अठ्ठाविसावा रविवार

दिनांक: ११/१०/२०२६

पहिले वाचन: यशया २५:६-१०

दुसरे वाचन: फिलीप्पीकरांस पत्र ४:१२-१४, १९-२०

शुभवर्तमान: मत्तय २२:१-१४

प्रस्तावना:

आज आपण सामान्य काळातील अठ्ठाविसावा रविवार साजरा करीत आहोत. आजची उपासना आपल्याला, देवाच्या अमर्याद प्रेमाचा, कृपेचा आणि त्याच्यावर पूर्ण विश्वास ठेवण्याचा संदेश देते.

पहिल्या वाचनात यशया संदेष्टा हा देवाने आपल्या लोकांसाठी तयार केलेल्या मेजवानीचे सुंदर चित्र उभे करतो. देव दुःख, अश्रू आणि मृत्यू दूर करून आपल्या लोकांना तारणाचा आनंद देतो. दुसऱ्या वाचनात संत पौल आपल्या जीवनातील प्रत्येक परिस्थितीत, समृद्धीत किंवा अभावात, ख्रिस्तामध्ये समाधान मानायला शिकवतो. कारण आपल्याला सामर्थ्य देणारा प्रभूच आहे आणि तो आपल्या सर्व गरजा पूर्ण करतो. आजच्या शुभवर्तमानात येशू स्वर्गाच्या राज्याची तुलना राजाने आपल्या पुत्रासाठी आयोजित केलेल्या विवाहाच्या मेजवानीशी करतो. देवाचे आमंत्रण सर्वांसाठी आहे; मात्र ते स्वीकारून योग्य अंतःकरणाने त्याला प्रतिसाद देणे आवश्यक आहे.

म्हणून, या पवित्र मिस्साबलिदानामध्ये सहभागी होत असताना, आज आपण आपल्या जीवनाकडे पाहूया, आणि देवाच्या आमंत्रणाला आपण कसा प्रतिसाद देत आहोत ह्यावर मनन-चिंतनकरून विश्वास, कृतज्ञता आणि प्रेमाने प्रभूच्या मेजवानीत सहभागी होण्याची कृपा आपण मागूया.

मनन चिंतन:

प्रिय बंधू आणि भगिनींनो, एकदा एका राजाने आपल्या मुलाच्या लग्नासाठी मोठ्या प्रेमाने आणि आनंदाने एक भव्य मेजवानी आयोजित केली. राजाने सर्व तयारी केली होती. सुंदर सभागृह सजवले होते, उत्तम भोजन तयार केले होते, पाहुण्यांसाठी विशेष व्यवस्था केली होती. राजाला आपल्या मुलाचा विवाह हा केवळ एक कार्यक्रम नव्हता; तो त्याच्यासाठी आनंदाचा आणि प्रेमाचा क्षण होता. म्हणून त्याने आपल्या ओळखीच्या आणि जवळच्या लोकांना प्रेमाने आमंत्रण पाठवले. पण आश्चर्याची गोष्ट अशी की, ज्यांना आमंत्रण मिळाले होते त्यांनी त्या निमंत्रणाला फारसे महत्त्व दिले नाही. कोणी आपल्या शेताकडे गेले, कोणी आपल्या व्यवसायाकडे, तर काहींनी राजाच्या सेवकांचा अपमान केला. राजाने पुन्हा एकदा सेवकांना पाठवून सांगितले, “सर्व काही तयार आहे, या आणि मेजवानीत सहभागी व्हा.” पण तरीही त्यांनी नकार दिला.

तेव्हा राजाने आपल्या सेवकांना सांगितले, “रस्त्यावर जा आणि ज्यांना भेटाल त्या सर्वांना लग्नाच्या मेजवानीसाठी घेऊन या.” सेवक रस्त्यावर गेले आणि चांगले-वाईट, श्रीमंत-गरीब, परिचित-अपरिचित अशा सर्वांना घेऊन आले. शेवटी लग्नाचे सभागृह पाहुण्यांनी भरून गेले. या गोष्टीचा शेवट आपल्याला एक सुंदर सत्य सांगतो. राजाचे निमंत्रण काही निवडलेले लोकांसाठी नव्हते; त्याचे दरवाजे सर्वांसाठी उघडे होते. पण प्रश्न असा आहे की, ज्यांना आधी निमंत्रण मिळाले होते त्यांनी ते का नाकारले?

प्रिय बंधू आणि भगिनींनो, आजच्या शुभवर्तमानात येशू आपल्याला याच सत्याकडे घेऊन जातो. “स्वर्गाचे राज्य म्हणजे आपल्या मुलाच्या लग्नाची मेजवानी करणाऱ्या राजासारखे आहे.” येथे राजा म्हणजे स्वतः परमेश्वर, राजाचा पुत्र म्हणजे येशू ख्रिस्त आणि लग्नाची मेजवानी म्हणजे देवाचे राज्य. देवाने आपल्यासाठी आपल्या प्रेमाची मेजवानी तयार केली आहे. ही मेजवानी म्हणजे त्याच्याबरोबरचे जीवन, त्याची कृपा, त्याचे प्रेम आणि शेवटी त्याच्याबरोबरचे शाश्वत जीवन.

सर्वात सुंदर गोष्ट म्हणजे देव आपल्याला जबरदस्तीने बोलावत नाही. तो प्रेमाने आमंत्रण देतो. “या, सर्व काही तयार आहे.” देवाचे हे आमंत्रण आजही प्रत्येक व्यक्तीला मिळत आहे. आपण प्रार्थनेत त्याचा आवाज ऐकतो, पवित्र शास्त्रातून त्याचे वचन ऐकतो, पवित्र मिस्साबलिदानामध्ये त्याची उपस्थिती अनुभवतो आणि आपल्या जीवनातील विविध घटनांमधून तो आपल्याला स्वतःकडे बोलावतो. प्रत्येक रविवारी जेव्हा आपण पवित्र मिस्सासाठी एकत्र येतो, तेव्हा आपण एका महान मेजवानीत सहभागी होण्यासाठी येत असतो. ही केवळ एक धार्मिक जबाबदारी नाही; ही देवाच्या प्रेमाला दिलेली आपली प्रतिक्रिया आहे.

परंतु आजच्या शुभवर्तमानातील लोकांसारखे आपणही अनेकदा देवाच्या निमंत्रणाकडे दुर्लक्ष करतो. आजचे शुभवर्तमान आपल्याला सांगते की, एकजण आपल्या शेताकडे गेला आणि दुसरा आपल्या व्यवसायाकडे. याचा अर्थ असा नाही की काम करणे चुकीचे आहे. काम, शिक्षण, व्यवसाय, कुटुंब आणि जबाबदाऱ्या या सर्व जीवनाचा भाग आहेत. समस्या तेव्हा निर्माण होते जेव्हा या गोष्टी देवापेक्षा मोठ्या होतात. आज अनेक लोक म्हणतात, “मला प्रार्थनेसाठी वेळ नाही.” “मिस्सासाठी वेळ नाही.” “पवित्र शास्त्र वाचण्यासाठी वेळ नाही.” पण त्याच व्यक्तीकडे मोबाईलसाठी तासन्‌तास वेळ असतो, सोशल मीडियासाठी वेळ असतो, मनोरंजनासाठी वेळ असतो, परंतु देवासाठी वेळ नसतो. प्रश्न वेळेचा नसतो; प्रश्न आपल्या प्राधान्यक्रमाचा असतो.

आपण स्वतःला विचारूया: देवाने मला बोलावले तर मी त्याला काय उत्तर देतो? जेव्हा माझ्या जीवनात प्रार्थनेची वेळ येते, तेव्हा मी म्हणतो का, “नंतर करतो”? जेव्हा क्षमा करण्याची वेळ येते, तेव्हा मी म्हणतो का, “मी त्याला कधीच माफ करणार नाही”? जेव्हा एखाद्या गरजू व्यक्तीला मदत करण्याची संधी मिळते, तेव्हा मी म्हणतो का, “माझ्याकडे वेळ नाही”? देवाचे निमंत्रण अनेकदा मोठ्या आवाजात येत नाही. ते एखाद्या गरीबाच्या गरजेतून, एखाद्या दुःखी व्यक्तीच्या अश्रूंमधून, एखाद्या आजारी व्यक्तीच्या हाकेतून किंवा आपल्या अंतःकरणातील शांत आवाजातून येते.

आजच्या जगात आपण अनेक निमंत्रणे स्वीकारतो. वाढदिवसाचे निमंत्रण आले तर आपण जातो. लग्नाचे निमंत्रण आले तर आपण तयारी करतो. मित्रांनी बोलावले तर आपण वेळ काढतो. पण देवाच्या मेजवानीचे निमंत्रण आले की आपण अनेक कारणे शोधतो. येशू आपल्याला दोष देण्यासाठी ही गोष्ट सांगत नाही. तो आपल्याला जागे करण्यासाठी सांगतो. तो आपल्याला आठवण करून देतो की जगातील कोणतीही गोष्ट देवाच्या प्रेमापेक्षा मोठी नाही.

आजच्या शुभवर्तमानात आणखी एक महत्त्वाचा संदेश आहे. देवाचे निमंत्रण सर्वांसाठी आहे. जे लोक आधी आमंत्रित होते त्यांनी नकार दिला, म्हणून राजाने रस्त्यावर जाऊन सर्वांना बोलावले. “चांगले आणि वाईट” अशा सर्वांना तेथे आणले गेले. यामध्ये देवाच्या दयेचे सौंदर्य दिसते. आपण त्याच्याकडे आलो की तो आपल्याला बदलतो. आपल्या चुका, कमतरता आणि भूतकाळ असूनही देव म्हणतो, “या, माझ्या मेजवानीत सहभागी व्हा.”

प्रिय बंधू आणि भगिनींनो, आज आपण या पवित्र मिस्साबलिदानामध्ये सहभागी होताना स्वतःला एक प्रश्न विचारूया: मी देवाच्या निमंत्रणाला कसा प्रतिसाद देत आहे? देवाने मला जीवन दिले, कुटुंब दिले, विश्वास दिला, अनेक संधी दिल्या आणि आपल्या प्रेमात जगण्याचे आमंत्रण दिले. पण मी माझ्या जीवनातील कोणत्या गोष्टींना देवापेक्षा अधिक महत्त्व देत आहे?

ही मिस्साबलिदान म्हणजेच देवाच्या प्रेमाची मेजवानी आहे. येथे ख्रिस्त स्वतः आपल्याला आमंत्रित करतो. आपण या मेजवानीत सहभागी होताना केवळ भाकर आणि द्राक्षारस स्वीकारत नाही, तर स्वतः येशूला स्वीकारतो. म्हणून आजच्या शुभवर्तमानाचे निमंत्रण आपल्या हृदयात घेऊन आपण या पवित्र मेजवानीत सहभागी होऊया. देवाचे निमंत्रण आज आहे, आत्ता आहे. त्याला उद्यावर ढकलू नका. कारण देव म्हणतो, “सर्व काही तयार आहे; या, मेजवानीत सहभागी व्हा.”

विश्वासू लोकांच्या प्रार्थना

प्रतिसाद: हे प्रभू, आमची प्रार्थना ऐक.

१. ख्रिस्तसभेचे पोप महाशय, सर्व बिशप्स, धर्मगुरू व व्रतस्थ जे ख्रिस्ताच्या मळ्यात कार्य करत आहेत त्यांची श्रद्धा ख्रिस्ताने शिकविलेल्या प्रार्थनेद्वारे बळकट व्हावी व इतरांची श्रद्धा त्यांनी बळकट करावी म्हणून आपण प्रार्थना करूया.

२. सर्व आजारी व पिडीत लोकांना प्रभूच्या प्रेमाचा स्पर्श व्हावा व त्यांची आजारातून सुटका होऊन त्यांच्या वेदना कमी व्हाव्यात यासाठी आपण प्रभूकडे प्रार्थना करूया.

३. आपल्या धर्मग्रामातील सर्व लोकांवर ख्रिस्ताचा आशीर्वाद यावा व स्वतःला नाकारून जगातील आनंदापासून वंचित राहून जागतिक मोह-मायेचा त्याग करून आपण शुभवर्तमानाच्या मुल्यांप्रमाणे जगावे, म्हणून आपण प्रभूकडे प्रार्थना करूया.

४. सर्व पालकांनी आपल्या मुलांना चांगले संस्कार द्यावेत, त्यांना देव राज्याविषयी शिकवण द्यावी. स्वतः परमेश्वराच्या वचनाप्रमाणे व आज्ञेप्रमाणे वागून, मुलांपुढे चांगला आदर्श ठेवावा म्हणून आपण प्रार्थना करूया.

५. आपण आपल्या वैयक्तिक हेतूसाठी प्रभूकडे प्रार्थना करूया.