Reflections for the homily for Fourth Sunday in the Season of Lent (15/03/2026) by Fr. Trimbak Pardhi

प्रायश्चित काळातील चौथा रविवार

दिनांक: १५/०३/२०२६

पहिले वाचन:  १ शमूएल १६:१ब, ६-७,१०-१३अ

दुसरे वाचन: एफीसकरांस पत्र ५:८-१४

शुभवर्तमान:  योहान ९:१-४१

प्रस्तावना

प्रिय बंधू आणि भगिनींनो, आज आपण उपवास काळातील चौथा रविवार साजरा करीत आहोत. आजची उपासना आपल्याला एक अतिशय सुंदर आणि महत्त्वाचा संदेश देत आहे. तो म्हणजे देव मनुष्याच्या बाह्य रूपाकडे पाहत नाही, तर त्याच्या अंतःकरणाकडे पाहतो, आणि येशू हा जगाचा खरा प्रकाश आहे.

आपल्या दैनंदिन जीवनात आपण अनेकदा माणसांचे मूल्य त्यांच्या दिसण्यावर, त्यांच्या संपत्तीवर, पदावर किंवा यशावरून ठरवतो. परंतु देवाची दृष्टी वेगळी असते. देवाला आपले बाह्य रूप नाही, तर आपले प्रेमळ, नम्र आणि विश्वासू हृदय महत्त्वाचे असते.

पहिल्या वाचनात देवाने संदेष्टा Samuel (शमुवेल) याला नवीन राजा निवडण्यासाठी पाठवले. लोकांच्या दृष्टीने बलवान मुलगे योग्य वाटत होते, पण देवाने सर्वात लहान असलेल्या David (दावीद) याची निवड केली, कारण देव त्याच्या हृदयाकडे पाहत होता.

दुसऱ्या वाचनात संत पौल सांगतो की आपण अंधारातून प्रकाशाकडे यायला हवे आणि प्रकाशाची मुले म्हणून जगायला हवे.

आजच्या शुभवर्तमानात येशू ख्रिस्त जन्मतःच आंधळा असलेल्या माणसाला दृष्टी देतात. हा प्रसंग आपल्याला सांगतो की येशू आपल्या जीवनाचा खरा प्रकाश आहे. आज आपणही त्याच्या प्रकाशात चालण्याचा प्रयत्न करूया.

 मनन चिंतन

एकदा एका छोट्या गावात एक वृद्ध माणूस राहत होता. तो रोज संध्याकाळी गावाच्या रस्त्यावरून आपल्या शेताकडे चालायला जात असे. त्या काळात त्या गावात वीज नव्हती, त्यामुळे रात्री खूप अंधार असायचा. म्हणून तो वृद्ध माणूस नेहमी आपल्या हातात एक छोटासा दिवा घेऊन चालत असे.

एके दिवशी एक तरुण त्याला पाहत होता. त्याला आश्चर्य वाटले. तो हसत त्या वृद्ध माणसाला म्हणाला, "आजोबा, तुमच्या हातातील दिवा खूपच छोटा आहे. एवढ्या मोठ्या अंधारात त्याचा काय उपयोग? हा दिवा संपूर्ण रस्ता उजळू शकत नाही."

वृद्ध माणूस शांतपणे हसला आणि प्रेमाने म्हणाला, "बाळा, तू बरोबर बोलतोस. हा छोटासा दिवा संपूर्ण रस्ता उजळवत नाही. पण तो मला माझी पुढची पावले स्पष्टपणे दाखवतो. मी ती काही पावले चालतो, मग पुढचा रस्ता पुन्हा दिसायला लागतो. अशा प्रकारे हळूहळू मी माझ्या शेताकडे पोहोचतो."

हे ऐकून तो तरुण थोडा विचारात पडला. त्याला समजले की छोटा प्रकाशसुद्धा अंधारात खूप महत्त्वाचा असतो.

प्रिय बंधूंनो आणि भगिनींनो, आजची तिन्ही वाचने आपल्याला सांगतात की, देव मनुष्याच्या बाह्य रूपाकडे नाही तर अंतःकरणाकडे पाहतो आणि येशू जगाचा प्रकाश आहे, हा सुंदर संदेश मिळतो. देव आपल्याला अंधारातून प्रकाशाकडे चालण्याचे आवाहन करतो. पाप, अहंकार आणि अज्ञान हा अंधार आहे, तर प्रेम, सत्य आणि विश्वास हा प्रकाश आहे.

पहिल्या वाचनात आपण पाहतो की, देवाने संदेष्टा शमुवेल याला दावीद याला राजा म्हणून अभिषेक करण्यासाठी पाठवले. जेव्हा यिशयाचे मोठे आणि बलवान मुलगे समोर आले, तेव्हा शमुवेलाला वाटले की यांच्यापैकी कोणी राजा होईल. देवाने त्याला सांगितले, "मनुष्य बाह्य रूपाकडे पाहतो, पण परमेश्वर हृदयाकडे पाहतो."

शेवटी दाविदाला बोलावले गेले. तो सर्वात लहान होता, साधा मेंढपाळ होता. बाहेरून पाहता, तो राजा होण्यास योग्य वाटत नव्हता, पण देवाने त्यालाच निवडले कारण त्याचे हृदय देवावर प्रेम करणारे होते. आणि यावरून आपल्याला समजते की, देवाला संपत्ती, पद किंवा ताकद महत्त्वाची नाही; देवाला आपले प्रेमळ, नम्र आणि विश्वासू हृदय महत्त्वाचे आहे.

दुसऱ्या वाचनात संत पौल आपल्याला सांगतात की, पूर्वी तुम्ही अंधार होता, पण आता प्रभूमध्ये प्रकाश आहात. म्हणून प्रकाशाची मुले म्हणून जगा.

अंधार म्हणजे पाप, खोटेपणा, मत्सर, द्वेष, लोभ आणि स्वार्थ. प्रकाश म्हणजे प्रेम, चांगुलपणा, सत्य आणि न्याय. जेव्हा आपण देवापासून दूर जातो तेव्हा आपले जीवन अंधाराने भरते. पण जेव्हा आपण येशूच्या जवळ येतो तेव्हा आपल्या जीवनात प्रकाश येतो. म्हणून संत पौल म्हणतात की, "झोपलेल्या माणसा, उठ! आणि ख्रिस्त तुला प्रकाश देईल." याचा अर्थ असा की, आध्यात्मिक झोपेतून उठून देवाकडे वळणे आवश्यक आहे.

आजच्या शुभवर्तमानात आपण एका जन्मतः अंध असलेल्या माणसाची कथा ऐकतो. येशू त्या अंध माणसाला भेटतात. त्याच्या डोळ्यांवर चिखल लावतात आणि त्याला सिलोह (सिलोहाम) तलावात जाऊन धुवायला सांगतात. तो तसे करतो आणि त्याला दृष्टी मिळते.

हा चमत्कार फक्त शरीराच्या डोळ्यांचा नव्हता, तो आध्यात्मिक प्रकाशाचा चमत्कार होता. त्या माणसाला फक्त डोळ्यांची दृष्टी मिळाली नाही, तर त्याला येशूवर विश्वासही मिळाला. शेवटी तो म्हणतो, 'प्रभू, मी विश्वास ठेवतो.'

होय माझ्या प्रिय भाविकांनो, आजच्या शुभवर्तमानात दोन प्रकारचे अंधपण दिसतात:

१) शारीरिक अंधपण - जे त्या माणसाला होते, ते येशूने बरे केले.

२) आध्यात्मिक अंधपण - जे फरीश्यांना (परुशांना) होते, जे अहंकारामुळे बरे होऊ शकले नाही.

आज आपण स्वतःला विचारूया, मी खरोखर देवाचा प्रकाश पाहतो का? की मीही अहंकार, मत्सर आणि स्वार्थामुळे आध्यात्मिकदृष्ट्या अंध आहे?

बोधकथेत सांगितल्याप्रमाणे आपल्या जीवनातही देवाचा प्रकाश हा छोट्याशा दिव्यासारखा असतो. देव आपले पुढचे पाऊल टाकण्यास दिव्यासारखा पुढचा मार्ग दाखवत असतो. अनेक वेळा आपल्याला संपूर्ण भविष्याचा मार्ग दिसत नाही. आपल्याला पुढे काय होईल याची चिंता वाटते. पण देव आपल्याला प्रत्येक वेळी पुढचे योग्य पाऊल टाकण्यासाठी मार्गदर्शन करतो.

चला, आज आपण प्रार्थना करूया की, प्रभू आपल्या डोळ्यांना आणि आपल्या अंतःकरणाला उघडो. आपण सत्य ओळखू शकू, चांगुलपणाच्या मार्गाने चालू शकू आणि आपल्या जीवनातून इतरांसाठीही प्रकाश बनू शकू. प्रभूचा प्रकाश आपल्या जीवनात सदैव चमकत राहो आणि आपण त्या प्रकाशात विश्वासाने आणि आनंदाने चालत राहू. आमेन.

विश्वासू लोकांच्या प्रार्थना

प्रतिसाद: “हे प्रभू, आम्हाला तुझ्या प्रकाश्याची मुले बनव.”

१. आपण प्रार्थना करूया आपले पोप महाशय, सर्व धर्मगुरू, धर्मभगिनी व सर्व धार्मिक पुढाऱ्यांसाठी कि त्यांना परमेश्वराचे राज्य या जगात पसरविण्यासाठी शारीरिक बळ व पवित्र आत्म्याचे समर्त्य लाभावे म्हणून आपण प्रार्थना करूया.

२. आज जगात तणावाचे वातावरण पसरत आहे, आर्थिक समस्या व मंदी, युद्ध व नैसर्गिक आपत्तींना सर्व सामान्य माणूस बळी पडत आहे, ह्या सर्वांपासून आपले रक्षण व्हावे म्हणून आपण प्रार्थना करूया.

३. जगाचा प्रकाश आपणास बनता यावे व समाजात एकोपा, प्रेम व शांतीचे वातावरण पसरविण्यास आपण कणखर व्हावे म्हणून आपण प्रार्थना करूया.

४. अनेक युवक युवती देवापासून दुरावलेले आहेत, त्यांना परमेश्वराचे पाचारण लाभावे व ख्रिस्ताच्या प्रकाशयत त्यांनी त्यांच्या जीवनाची वाटचाल करावी म्हणून आपण प्रार्थना करुया.

५. आपल्या गाव, वाड्यात, कुटुंबात शांतीचे वातावरण प्रस्थापित व्हावे व ख्रिस्ताच्या प्रकाश्याची मुले म्हणून आपण ओळखली जावी म्हणून आपण प्रार्थना करूया.

Reflections for the homily for Third Sunday in the Season of Lent (08/03/2026) by Fr. Jostin Pereira

प्रायश्चित काळातील तिसरा रविवार

दिनांक: ०८/०३/२०२६

पहिले वाचन:  निर्गम १७:३-७

दुसरे वाचन: रोमकरांस पत्र ५:१-२,५-८

शुभवर्तमान:  योहान ४:५-४२

प्रस्तावना

आज आपण प्रायश्चित काळातील तिसरा रविवार साजरा करीत आहोत. आजची उपासना प्रभू येशू हा जिवंत पाण्याचा झरा आहे याविषयी बोध करत आहे. पहिल्या वाचनात परमेश्वर देव इस्रायल लोकांना खडकातून पाणी देतो व त्यांची तहान भागवतो याचे वर्णन केले आहे. दुसऱ्या वाचनात संत पौल आपल्यला सांगत आहे कि, ख्रिस्ताच्या मरणाने आपण नीतिमान झालो आहोत. पवित्र शुभवर्तमानात शमरोनी स्त्रीला जिवंत पाणी स्वीकारण्याची संधी परमेश्वर देतो व तिच्याठायी नवे जीवन जगण्याची आशा निर्माण करतो.  स्वर्गीय गोष्टीविषयी तिच्याठायी तहान निर्माण करतो. ख्रिस्त देत असलेल्या जिवंत पाण्याचा संबंध मनपरिवर्तन व पापक्षमेशी जोडलेला आहे. मनपरिवर्तन करून आपण जिवंत पाण्याच्या झऱ्याजवळ येऊया.

मनन चिंतन

माझ्या प्रिय बंधुभगिनीनो, पाणी हे जीवन आहे.  रात्रंदिवस माणसाला पाणी लागते. पिण्यासाठी, आंघोळीसाठी, स्वच्छतेसाठी, कपडे धुण्यासाठी, बागायतीसाठी पाणीच लागते. पाण्याविना जगणे कसे कठीण आहे हे माणसाला ठाऊक आहे. येशू जिवंत पाण्याचा झरा आहे म्हणजेच माणसाला पाण्याइतकीच किंबहुना अधिक आवश्यकता येशूची आहे. जीवनातील विविध प्रसंगी माणसास येशूची गरज भासते. पाणी म्हणजे जीवन! खिस्त हा जीवन आहे. खिस्त हा माणसाचा जीव असला पाहिजे. हे आपल्याला आजच्या उपासनेमध्ये सांगितले आहे.

आजच्या पहिल्या वाचनात आपण ऐकतो कि, इस्रायली लोक पिण्याच्या पाण्यासाठी मोशे जवळ कुरकुर करू लागले आणि देवाने मोशेद्वारे खडकांतून पाणी काढून त्यांची तहान भागवली तथापि देवाने त्यांच्यासाठी जे काही केले ते सर्व इस्रायल लोक विसरतात हि दुदैवाची बाब आहे देवाने त्यांना इजिप्त लोकांच्या हातांतून सोडवले तांबड्या समुद्रातून मार्ग काढला तरी सुद्धा त्यांनी देवावर विश्वास ठेवला नाही आणि आज प्रभू येशू आपणास सांगत आहे की आपण देवाच्या उद्धारत्यावर विश्वास ठेवतो का? किंवा आपला विश्वास फक्त चांगल्यावेळेस पर्यंत मर्यादित असतो का?

आजच्या दुसऱ्या वाचनात संत पॉल आपल्याला सांगत आहे ख्रिस्ताच्या मरणाने आपण नीतिमान झालो आहोत .

आजच्या शुभवर्तमनात आपल्याला शोमरोनी स्त्री आणि येशू मधील संभाषण ऐकावयास मिळते.  शोमरोनी नावाची बाई आपल्या हातामध्ये घागर आणि पोहरा घेऊन याकोबाच्या विहिरीवर आली होती येशू तिला भेटला आणि तिच्याशी संवाद केला आणि तिला म्हणाला बाई मला तहान लागली आहे आणि त्या बाईने पिण्याच्या पाण्याऐवजी ती त्याला सांगत आहे तू दुसऱ्या धर्माचा आहेस दुसऱ्या जातीचा आहेस.

होय माझ्या प्रिय बंधू-भगिनींनो पाणी कुठल्या जातीचं नसतं पाणी कोणत्या धर्माचं नसतं पाण्याला रंग नसतो पाण्याला गाव नसतं फक्त पाण्याद्वारे आपण आपली तहान भागवत असतो अशावेळी प्रभू येशू तिच्याबरोबर संवाद करत आहे आणि तिला सांगत आहे तू मला पाणी देण्यासाठी कुरकुर करत आहेस परंतु मी तुला जिवंत पाण्याचा झरा देणार आहे अशावेळी ही बाई म्हणू लागली आपल्याकडे पोहरा नाही आहे विहीर खोल आहे आणि तुम्ही मला पाणी कसे देऊ शकाल साधं पाणी तुम्ही देऊ शकणार नाही तर जिवंत पाण्याचा झरा कसा देऊ शकणार.

होय माझ्या प्रिय बंधूभगिनींनो प्रभू येशू पाण्यासाठी तळमळलेला नव्हता तर तिच्या आत्म्यासाठी तळमळलेला होता त्याला तिला जिंकून घ्यायचं होतं तिच्या धर्माच्या, जातीच्या पलीकडे तिला न्यायचं होतं आणि तो तिच्याशी संवाद करू लागला आणि तो संवाद करीत असताना हळूहळू शंभरोनी बाईला त्याची ओळख भेटली ती नंतर म्हणू लागली की हा मनुष्य साधासुधा कोणी नसून तो मसीहा असावा तो गुरुवर्य असावा तो संदेष्टा असावा अशा प्रकारे येशूने उघड केलेले तिच्या जीवनाचे रहस्य ऐकून ती स्त्री आवाक झाली होती.

तिच्या श्रद्धेला उधान आले होते, ती लगेच बोलली महाराज आपण संदेष्टा आहात हे आता मला कळले.  तिने त्याचे महात्म्य मान्य केले.  येशुतला देव माणूस तिने ओळखला आणि स्वीकारला.  तिच्या साक्षी मुळे नगरांतील पुष्कळ शंभरोनी लोकांनी त्याच्यावर विश्वास ठेवला (योहान ४:३९).

ख्रिस्त या उपवास काळात आपणास जिवंत पाण्याचा झरा आहे.  त्यातून आपण प्याले तर आपणास ऐहिकतेची तहान लागणार नाही.  त्यामुळे आपणास सर्वकालिक जीवन मिळेल.

 येशूच्या मरण पुनरुसस्थानाने आपणास सर्वकालिक जीवन उपलब्ध करून दिले आहे. शोमरोनी स्त्रीने येशु वर विश्वास ठेवून ते अमृत प्राशन केले. तिला परत नवऱ्याची तहान लागली नाही.  येशूमध्ये तिला सारे विश्व मिळाले हेच पाणी चाखायला मिळाले आणि त्याला पुन्हा भ्रष्टाचाराची तहान लागली नाही (लूक१९:१:१०). मतायने येशु वर विश्वास ठेवला आणि त्यालाही तहान लागली नाही तो येशूचा शिष्य बनला (मतय: ९:९-१३).

माझ्या प्रिय बंधू-भगिनींनो, आपल्या जीवनामध्ये प्रभुने दर्शन द्यावे म्हणून आपली आध्यात्मिक तयारी करू या. तो आपल्या जीवनात येऊ पाहत आहे आपला न्याय करण्यासाठी नव्हे तर आपल्याला विपुल प्रमाणात जीवन देण्यासाठी व जिवंत पाणी देण्यासाठी  प्रभू येत आहे. आपण प्रभू येशू ख्रिस्ताकडे येऊ या. त्यांने आपल्याला दर्शन द्यावे; आपल्या पापांची क्षमा करावी म्हणून आपण त्याला नम्रतेने विनवू या तिच्याप्रमाणेच आपण देखील आपले मनपरिवर्तन करूया व देवाच्या दयेची साक्ष जगाला देऊया. त्यासाठी आपल्या दुबळेपणाची व पापी जीवनाची घागर प्रभू चरणी ठेवून त्याने दिलेल्या नवजीवनात प्रवेश करण्यास आपल्याला कृपा आणि शक्ती मिळावी म्हणून आपण  प्रार्थना करू या.

विश्वासू लोकांच्या प्रार्थना

प्रतिसाद: “हे प्रभू आमची प्रार्थना ऐक.”

१. आपल्या ख्रिस्तसभेचे दूरा वाहणारे पोप लियो, बिशप, धर्मगुरू, धर्मभगिनी व व्रतस्थ यांना परमेश्वराने शारीरिक, मानसिक व आध्यात्मिक आरोग्य द्यावे व योग्य निर्णय घेण्यासाठी त्यांना पवित्र आत्म्याची शक्ती मिळावी म्हणून आपण प्रार्थना करूया.

२. जे कोणी जीवनात निराश आहेत, हताश आहेत, अशांना परमेश्वराच्या प्रेमाचा स्पर्श व्हावा व आपले ख्रिस्ती जीवन त्यांनी विश्वासाने जगावे म्हणून आपण प्रार्थना करूया.

३ जे कोणी देवापासून दुरावलेले आहेत; त्यांना ह्या प्रायश्चित काळात देवाने स्पर्श करावा व त्यांनी देवाच्या प्रेमाचा अनुभव घेऊन देवाजवळ परत यावे म्हणून आपण प्रार्थना करूया.

४. या प्रायश्चित काळात आपण आपल्या जीवनाला एक नवीन वळण देऊन परमेश्वराच्या शाश्‍वत जीवनाच्या पाण्याचा आस्वाद दुसऱ्यांना द्यावा व ह्याद्वारे परमेश्वराची प्रचिती आपल्या जीवनाद्वारे दुसऱ्यांना व्हावी म्हणून आपण प्रभुचरणी प्रार्थना करूया.

५. थोडा वेळ शांत राहून आपण आपल्या सामाजिक, वैयक्तिक व कौटुंबिक हेतू प्रभू चरणी मांडूया.

Reflections for the homily for Second Sunday in the Season of Lent (01/03/2026) by Fr. Reon Andrades

 प्रायश्चित काळातील दुसरा रविवार
दिनांक: ०१/०३/२०२६
पहिले वाचन:  उत्पती १२:१-४
दुसरे वाचन: २ तीमथी १:८-१०
शुभवर्तमान:  मत्तय १७:१-९

प्रस्तावना

आज आपण उपवासकाळाच्या दुसरा रविवार साजरा करत आहोत. आज परमेश्वर आपणास त्याच्या जवळ बोलावत आहे, त्याच्यावर विश्वास ठेवण्यास आपणास पाचारण करत आहे. परमेश्वराचे ऐकणे आपणास व आपले जीवन परिपूर्ण करण्यास अगत्याचे आहे. परमेश्वराने दाखवलेल्या मार्गावर चालून आपण ह्या प्रायश्चित काळात आपले जीवन सार्वकालिक जीवन मिळवण्यास सार्थक बनवावे म्हणून आज ख्रिस्थसभा आपणास आवाहन करत आहे. आजच्या पहिल्या वाचनात अब्राहाम देवावर विश्वास ठेऊन पुढे चालत आहे. तर दुसऱ्या वाचनात आपणास विश्वासाचे जीवन ऐश-आरामात जगण्यात नव्हे तर दुखत अडी-अडचणी मध्ये देवाशी एकरूप राहणे त्याच्याशी विश्वासू राहणे आपणास सांगितलेले आहे. शुभवर्तमनात येशू पित्याने सोपवलेले मिशन कार्य पुढे नेण्यास शिष्यांचा विश्वास बळकट करत आहे. आपला विश्वास बळकट व्हावा व आपली अध्याध्मिक जीवनात वाढ व्हावी म्हणून ह्या मिस्साबलीदानात आपण प्रार्थना करूया.

मनन चिंतन

माझ्या प्रिय बंधुभगिनीनो, उपवासकाळ हा केवळ काही गोष्टी टाळण्याचा किंवा नियम पाळण्याचा काळ नाही. हा काळ आहे देवाला आपल्या आयुष्यात अधिक खोलवर काम करू देण्याचा. आपण प्रत्येकजण वेगवेगळ्या अवस्थेतून जात आहोत. कुणी थकलेला आहे, कुणी संभ्रमात आहे, कुणी प्रश्नांनी भरलेला आहे. अशा परिस्थितीत आजची वाचने आपल्याशी वैयक्तिकरीत्या बोलतात आणि आपल्याला एकच आमंत्रण देतात की, माझ्यावर विश्वास ठेव, माझे ऐक, आणि पुढे चाल.

आजच्या पहिल्या वाचनात उत्पत्ती या ग्रंथात देव अब्रामला बोलावतो. “तुझा देश, तुझे नातेवाईक आणि तुझे घर सोड आणि मी दाखवीन त्या देशात जा.” देव अब्रामला पुढील सगळे तपशील सांगत नाही. तो नकाशा देत नाही, भविष्य स्पष्ट करत नाही. तो फक्त अब्रामाचा विश्वास मागतो. अब्राम कुठलाही प्रश्न न विचारता देवाने सांगितलेल्या मार्गावर प्रवास सुरु करतो. त्याची श्रद्धा / विश्वास शब्दांत नव्हे तर कृतीत दिसते. उपवासकाळात देव आपल्यालाही तसाच बोलावतो. कधी एखादी चुकीची सवय सोडायला, कधी पापापासून दूर जायला, कधी अंतकरणात वर्षानुवर्षे साठून राहिलेली कटुता किंवा अहंकार सोडायला. जर आपण तिथेच उभे राहिलो त्याच गोष्टी, तेच विचार परत-परत रेंगाळत राहिलो तर बदल आपणात घडत नाही. ज्या प्रमाणे साठलेल्या पाण्यात जंतू पळतात व पाण्याला दुषित बनवतात तसेच आपले आध्यात्मिक जीवन बनत असते. परिवर्तनासाठी पुढे टाकलेले पाऊल आवश्यक असते. जुन्या गोष्टी विसरणे, अपराध करणार्यांना क्षमा करणे व एक नवीन जीवनाकडे वाटचाल करणे आपणास सार्वकालिक व परिपूर्ण जीवनाकडे नेतात.

दुसऱ्या वाचनात संत पौल आपल्याला आठवण करून देतो की ख्रिस्तामागे चालणे नेहमी सोपे नसते. विश्वास म्हणजे आरामदायी जीवनाची हमी नाही. तरीही तो आपल्याला धैर्य देतो कारण आपले तारण आपल्या कर्तृत्वामुळे नव्हे, तर देवाच्या कृपेने आहे. आज अनेकदा आपल्याला वाटते की मी चांगला आहे, तरी मला अडचणी का येतात. उपवासकाळ आपल्याला वास्तव म्हणजेच जीवनातील सत्य शिकवते म्हणजेच, विश्वास म्हणजे अडचणींपासून पळ काढणे नाही, तर अडचणींमध्ये देवावर अधिक खोलवर अवलंबून राहणे आहे.

शुभवर्तमानात आपण येशूचे रुपांतर पाहतो. येशू डोंगरावर तेजोमय होतो त्याचे कपडे व त्याचे शरीर अगदी सूर्याप्रमाणे लखलखतात आणि शिष्यांना त्याचा दिव्य प्रकाश अनुभवायला मिळतो. हा प्रसंग ख्रिस्ताच्या दुख सहनाच्या अगोदर पाहण्यास मिळतो. येशू आधी प्रकाश दाखवतो, जेणेकरून पुढे येणाऱ्या अंधारात शिष्यांचा विश्वास ढळू नये. मरणा अगोदर शिष्यांचा विश्वास बळकट करणे जरुरी होते कारण येशूचे मिशन कार्य त्याच्या मरणा नंतर शिष्यच पुढे नेणार होते. पेत्राला तो क्षण तिथेच थांबवायचा असतो पण येशू खाली उतरतो, कारण जीवन डोंगरावर थांबत नाही. खरे शिष्यत्व खाली उतरून, संघर्षांमध्ये, जबाबदाऱ्यांमध्ये जगायचे असते. त्या क्षणी देवाचा आवाज ऐकू येतो. “हा माझा प्रिय पुत्र आहे. त्याचे ऐका.” उपवासकाळात देव आपल्यालाही हेच सांगतो. इतर सगळे आवाज कमी कर आणि माझ्या पुत्राचे ऐका.

आजची तिन्ही वाचने एकत्र पाहिली तर एकच धागा मिळतो. देव बोलावतो, देव मार्ग दाखवतो, पण परिवर्तन स्वीकारायची तयारी आपल्याला ठेवावी लागते. प्रार्थना, उपवास आणि दानधर्म ही साधने आहेत. ती अंतिम ध्येय नाहीत. अंतिम ध्येय हे आहे की उपवासकाळ संपताना आपणात थोडातरी बदल दिसावा, थोडे अधिक संयमी आपण व्हावेत, थोडे अधिक क्षमाशील, आणि थोडे अधिक देवावर विश्वास ठेवणारे आपण बनावेत.

आज देव आपल्यावर दबाव टाकत नाही. तो शांतपणे बोलावतो. अब्राहामासारखे आपण पुढे जाऊया. शिष्यांसारखे आपण ऐकूया आणि डोंगरावर मिळालेला प्रकाश घेऊन, आपल्या रोजच्या जीवनात खरे परिवर्तन घडवूया. हाच उपवासकाळाचा खरा अर्थ आहे.

विश्वासू लोकांच्या प्रार्थना

प्रतिसाद: हे दयाळू प्रभू, आमची प्रार्थना ऐकून घे.

१. आपण आपले परमगुरु पोप लियो, महागुरु, धर्मगुरु, धर्मभगिनी, धर्मबंधू यांच्यासाठी विशेष प्रार्थना करूया की, प्रभू परमेश्वराची सुवार्ता प्रचाराचे कार्य त्यांनी आनंदाने व धैर्याने करावे व त्यांचा विश्वास नेहमी मजबूत राहावा म्हणून प्रार्थना करूया.

२. आपण सर्व ख्रिस्ती लोकांसाठी विशेष प्रार्थना करूया, त्यांचा विश्वास मजबूत व्हावा व धैर्याने, आनंदाने येशूची सुवार्ता त्यांनी सर्वत्र पसरवावी म्हणून त्यांच्यासाठी विशेष प्रार्थना करूया.

३. आपण सर्वांनी ऐहिक सुखाच्या मागे न लागता, परमेश्वराच्या सानिध्यात थोडा वेळ घालवावा व येशूप्रमाणे आपलेही रूपांतर व्हावे म्हणून आपण प्रार्थना करू या.

४. आपण जे आजारी आहेत, जें दु:खी आहेत, अडचणीत आहेत यांसाठी प्रार्थना करूया, प्रभू येशूने त्यांना स्पर्श करून त्यांना बरे करावे व त्यांना चांगले आरोग्य लाभावे व त्यांच्या अडचणी दूर व्हाव्या म्हणून विशेष प्रार्थना करूया.

५. आपण आपल्या सामाजिक व वैयक्तिक हेतूंसाठी प्रार्थना करूया.