Reflections for the Homily of 19^th Sunday in Ordinary Time (09-08-2026) By Fr. Rackson Dinis

 सामान्य काळातील एकोणिसावा रविवार

दिनांक: ०९/०८/२०२६
पहिले वाचन: १ राजे १९:९, ११-१३

दुसरे वाचन: रोमकरांस पत्र ९:१-५

शुभवर्तमान: मत्तय १४:२२-३३

प्रस्तावना:

आज आपण सामान्य काळातील एकोणिसावा रविवार साजरा करीत आहोत. आजची उपासना आपल्याला एक सुंदर आणि दिलासा देणाऱ्या  सत्याची आठवण करून देते, “देवावर विश्वास ठेवणारा कधीच एकटा नसतो.” जीवनात दुःख, संकटे, अपयश आणि वादळे येतात. कधी कधी माणसांची साथही सुटते. अशा वेळी आपण स्वतःला एकटे समजतो. परंतु आजची वाचने आपल्याला खात्री  करून देते की, देव आपल्या लेकरांना कधीच एकटे सोडत नाही, तो संकटात धीर देतो, दुःखात बळ देतो आणि पडल्यावर पुन्हा उभे करतो.

या पवित्र मिस्साबलिदानात  सहभागी होताना, आपण आपल्या जीवनातील सर्व चिंता आणि भीती प्रभूच्या चरणी अर्पण करूया. देवाच्या उपस्थितीवर आणि त्याच्या प्रेमावर दृढ विश्वास ठेवण्यासाठी कृपा व सामर्थ्य मागूया.

मनन चिंतन:

आज आपण सामान्य काळातील एकोणिसावा रविवार साजरा करीत आहोत. आजची उपासणा आपल्याला एका सुंदर विषयावर मनन-चिंतन करण्यास बोलावत आहेत. "देवावर विश्वास ठेवणारा कधीच एकटा नसतो."

बंधू-भगिनींनो, आपण लहान असताना चालायला शिकत होतो. चालता चालता आपण पडलो की आई किंवा वडील लगेच धावत यायचे, आपला हात धरायचे आणि पुन्हा उभे करायचे. म्हणून आपल्याला पडण्याची फारशी भीती वाटत नव्हती. कारण एक गोष्ट आपल्याला ठाऊक होती, जरी आपण पडलो तरी पुन्हा आपला हात धरणारे कोणी तरी आहे.

पण आज आपण मोठे झालो आहोत. आता पडणे म्हणजे फक्त जमिनीवर पडणे नाही. जीवनात दुःख येते, संकटे येतात, अपयश येते, कधी आपल्या माणसांची साथही सुटते. अशा वेळी मनात एकच प्रश्न उभा राहतो, आता माझ्यासाठी कोण आहे? माझा हात कोण धरणार? आणि हळूहळू माणसाला वाटू लागते की, “मी एकटाच आहे.”

पण बंधू-भगिनींनो, आज देवाचे वचन आपल्याला एक सुंदर सत्य शिकवते. माणसे कधी- कधी साथ सोडू शकतात, पण देव कधीच साथ सोडत नाही. आपण पडतो तेव्हा तो आपल्याला उचलतो,  आपण घाबरतो तेव्हा तो धीर देतो, आणि जेव्हा आपण एकटे आहोत असे वाटते, तेव्हा तो आपल्या शेजारीच उभा असतो. म्हणूनच आजची तिन्ही वाचने आपल्याला  “देवावर विश्वास ठेवणारा कधीच एकटा नसतो.” हा संदेश देत आहे.

बंधू-भगिनींनो, आजच्या पहिल्या वाचनात परमेश्वर एलिया संदेष्टाला म्हणतो, “बाहेर ये आणि माझ्या समोर उभा राहा.” त्यानंतर प्रचंड वारा वाहतो, पर्वत हादरतात, भूकंप होतो आणि अग्नी प्रकट होते. पण पवित्र शास्त्र पुन्हा पुन्हा सांगते, “परमेश्वर त्या वाऱ्यात नव्हता. परमेश्वर त्या भूकंपात नव्हता. परमेश्वर त्या अग्नीतही नव्हता.” शेवटी एक मंद, शांत स्वर ऐकू येतो आणि त्या शांत स्वरात एलियाला परमेश्वराची उपस्थिती अनुभवायला मिळते.

बंधू-भगिनींनो, आपल्या जीवनातही अनेक वादळे येतात. संकटांचा वारा वाहतो, दुःखाचा भूकंप होतो, परीक्षेची अग्नी पेटते. अशा वेळी आपल्याला वाटते की देव आपल्यापासून दूर गेला आहे. पण आजची वाचणे सागतात, की देव दूर गेलेला नसतो; तो शांतपणे आपल्या सोबत उभा असतो. तो मोठ्या आवाजात नव्हे, तर आपल्या अंतःकरणात हळुवारपणे म्हणत असतो, “घाबरू नको, मी तुझ्याबरोबर आहे.” म्हणूनच, जो देवाच्या उपस्थितीवर विश्वास ठेवतो, त्याला कधीच एकटे वाटत नाही.

बंधू-भगिनींनो, देवाच्या या शब्दावर ज्याने विश्वास ठेवला, त्याचे जीवन कितीही कठीण असले तरी तो खचत नाही. ह्याचे  सुंदर उदाहरण आजच्या दुसऱ्या वाचनात संत पौल आपल्यासमोर मांडतो.

संत पौल म्हणतो, “माझ्या हृदयात मोठे दुःख आहे आणि अखंड वेदना आहेत.” ते म्हणजे त्यांच्या स्वतःच्या लोकांनी येशू ख्रिस्ताला स्वीकारले नव्हते, ह्याचे त्याला दुख वाटत होते. तरीही त्यांनी देवावरील विश्वास सोडला नाही. यातून संत पौल आपल्याला एक सुंदर धडा शिकवतो, तो असा की, खरा विश्वास म्हणजे दुःख नसणे नव्हे; तर दुःखातही देवाची साथ आहे, याची खात्री बाळगणे. म्हणूनच, दुःखातही त्यांना स्वतःला एकटे वाटले नाही.

बंधू-भगिनींनो, पहिल्या वाचनात देवाने एलियाला आपल्या उपस्थितीची खात्री दिली. दुसऱ्या वाचनात संत पौलांनी दुःखातही देवावरील विश्वास अढळ ठेवला. आणि आता शुभवर्तमानात आपण पाहतो की, जो देवावर विश्वास ठेवतो, त्याचा हात देव कधीच सोडत नाही.

आजच्या शुभवर्तमानात शिष्यांची तारू/होडी समुद्राच्या मध्यभागी वादळात सापडते. चारही बाजूंनी लाटा उसळत होत्या. अंधार होता, भीती होती, त्या क्षणी येशू त्यांच्याकडे चालत येतो आणि म्हणतो, “धीर धरा; मी आहे. भिऊ नका.”

पेत्र येशूकडे पाहून तारूतून खाली उतरतो आणि पाण्यावर चालू लागतो. पण ज्या क्षणी त्याची नजर येशूकडून हटून वादळाकडे जाते, त्या क्षणी तो बुडू लागतो. लगेच तो ओरडतो, “प्रभो, मला वाचवा!” आणि येशू तात्काळ आपला हात पुढे करून पेत्राला वाचवतो.

बंधू-भगिनींनो, पेत्राला वाचवणारी गोष्ट त्याची ताकद नव्हती; तर येशूची साथ होती. म्हणूनच आज प्रभू आपल्यालाही सांगत आहे, “देवावर विश्वास ठेवणारा कधीच एकटा नसतो.”

बंधू-भगिनींनो, आजच्या तिन्ही वाचनांतून देव आपल्याला एकच खात्री देतो. जीवनात वादळे येतील, दुःख येईल, लोक साथ सोडतील; पण देव कधीच आपली साथ सोडणार नाही.

एलियाला देव शांत स्वरात भेटला, संत पौलांना दुःखात बळ दिले आणि पेत्र बुडू लागला तेव्हा त्याचा हात धरला. तोच देव आजही आपल्या प्रत्येकाच्या जीवनात कार्य करीत आहे. म्हणून आज आपण फक्त एकच निर्णय घेऊया, संकटांकडे नाही, तर येशूकडे पाहूया. कारण जो येशूचा हात धरतो, त्याला कोणतेही वादळ बुडवू शकत नाही. कारण “देवावर विश्वास ठेवणारा कधीच एकटा नसतो.” आमेन.

विश्वासू लोकांच्या प्रार्थना

प्रतिसाद: हे प्रभू आमची प्रार्थना ऐक.

१. आपले पोप लियो सर्व कार्डीनल्स, बिशप, धर्मगुरू व व्रतस्थ ज्यांनी आपले सर्व आयुष्य प्रभूसेवेसाठी अर्पण केले आहे. त्यांना देवाची कृपा व आशीर्वाद मिळावा व त्यांनी देवाची सुवार्ता जगाच्या कानाकोपऱ्यात पसरवावी म्हणून आपण प्रार्थना करूया.

२. जे युवक व युवती देवापासून दूर गेले आहेत व ज्यांच्या जीवनामध्ये काही ध्येय नाही अशा सर्वांना देवाच्या प्रेमाचा स्पर्श व्हावा व ते देवाच्या अधिक जवळ यावेत म्हणून आपण प्रार्थना करूया.

३. जे लोक आजारी आहेत व खाटेला खिळलेले आहेत, त्यांना प्रभूचा दैवी स्पर्श व्हावा व ते लवकरात लवकर बरे व्हावेत म्हणून आपण प्रार्थना करूया.

४. जे लोक देवापासून दूर गेलेले आहेत व ज्यांना जगाच्या एैहिक वस्तूंमध्ये आनंद मिळतो अशा लोकांना तो आनंद सर्वकाळचा नाही तर तो क्षणभंगुर आहे ह्याची जाणीव व्हावी व त्यांनी देवाच्या सानिध्यात जास्तीत जास्त वेळ घालवावा म्हणून आपण प्रार्थना करूया.

५. जी मुले अनाथ आश्रमामध्ये आहेत व ज्या मुलांना आई-वडिलांनी सोडून दिले आहेत, त्यांची परमेश्वराच्या मायेच्या पंखाखाली वाढ व्हावी व उदारमतवादी आश्रयदात्यांनी त्यांचे आश्रयस्थान बनावे म्हणून आपण प्रार्थना करूया.

६. थोडा वेळ शांत राहून आपल्या वैयक्तिक, कौटुंबिक हेतूंसाठी प्रार्थना करूया.

Reflections for the Homily of 18^th Sunday in Ordinary Time (02-08-2026) By Fr. Reon Andrades

सामान्य काळातील अठरावा रविवार

दिनांक: ०२/०८/२०२६
पहिले वाचन: यशया ५५: १-३

दुसरे वाचन: रोमकरांस पत्र ८:३५, ३७-३९

शुभवर्तमान: मत्तय १४:१३-२१

जिथे देव आहे, तिथेच स्वर्ग आहे

प्रस्तावना:

प्रिय बंधूंनो आणि भगिनींनो,

आजच्या वाचनांमधून प्रभू आपल्याला देवाच्या राज्याचे खरे स्वरूप समजावून सांगतो. अनेकदा आपण स्वर्ग म्हणजे केवळ दुःख नसलेले, सुखाने भरलेले स्थान अशी कल्पना करतो. परंतु आजची वाचने आपल्याला शिकवते की जिथे देवाची उपस्थिती आहे, तिथेच खरा स्वर्ग आहे. पहिल्या वाचनात परमेश्वर सर्व तहानलेल्या आणि भुकेल्यांना स्वतःकडे येण्याचे आमंत्रण देतो. दुसऱ्या वाचनात संत पौल सांगतो की कोणतेही संकट आपल्याला ख्रिस्ताच्या प्रेमापासून वेगळे करू शकत नाही. शुभवर्तमानात येशू आपल्या करुणेने लोकांना बरे करतो आणि त्यांच्या भुकेचीही काळजी घेतो. या सर्व वाचनांतून एकच संदेश स्पष्ट होतो, देव आपल्याबरोबर असेल तर संकटातही स्वर्गाचा अनुभव घेता येतो.

या पवित्र मिस्साबलीदानात सहभागी होऊन प्रभूकडे प्रार्थना करूया की, आपल्या जीवनातील प्रत्येक परिस्थितीत आपण त्याची उपस्थिती अनुभवू शकू.

 

मनन चिंतन:

प्रिय बंधूंनो आणि भगिनींनो,

गेल्या अनेक आठवड्यांपासून आपण येशू ख्रिस्ताने सांगितलेल्या देवाच्या राज्याविषयी चिंतन करत आहोत. विविध दाखल्यांद्वारे येशूने देवाचे राज्य कसे आहे, त्याची मूल्ये काय आहेत आणि त्यात प्रवेश करण्यासाठी आपण कसे जगले पाहिजे हे शिकवले. पण आज आपण स्वतःला एक महत्त्वाचा प्रश्न विचारूया. माझ्यासाठी देवाचे राज्य म्हणजे नेमके काय? आपण सहज म्हणतो की देवाचे राज्य म्हणजे स्वर्ग. परंतु स्वर्ग म्हणजे काय? ते केवळ दुःखरहित जीवन आहे का? ते फक्त सुख, समाधान, संपत्ती आणि ऐश्वर्याने भरलेले स्थान आहे का? की स्वर्गाची खरी व्याख्या यापेक्षा अधिक खोल आणि व्यापक आहे?

आजच्या पहिल्या वाचनात परमेश्वर संदेष्टा यशया ह्याच्याद्वारे प्रत्येकाला प्रेमाने आमंत्रण देतो. तो म्हणतो, "अहो तहानलेल्यांनो, माझ्याकडे या. पैसे नसले तरी या, घ्या आणि खा." या आमंत्रणात एक विलक्षण प्रेम दडलेले आहे. परमेश्वर आपल्या मुलांची भूक, तहान आणि गरज ओळखतो. तो त्यांचे पोषण करण्याचे, त्यांच्याशी चिरंतन करार करण्याचे आणि त्यांना परिपूर्ण जीवन देण्याचे वचन देतो. पण या सर्व वचनांपूर्वी तो एकच अट ठेवतो, "माझ्याकडे या." याचा अर्थ असा की परमेश्वराची देणगी ही केवळ भौतिक गरजा पूर्ण करण्यापुरती मर्यादित नाही; तो स्वतःला देऊ इच्छितो. कारण खरी तृप्ती अन्नाने नाही, तर देवाच्या सहवासाने मिळते.

आज आपण स्वर्गाची कल्पना अनेकदा सुंदर बाग, देवदूत, सोनेरी रस्ते किंवा दूधा-मधाच्या नद्या अशा प्रतिमांमध्ये करतो. या प्रतिमा आपल्याला आशा देतात; परंतु ह्या सर्व गोष्टी स्वर्गाचे संपूर्ण चित्र रेखाटत नाहीत. स्वर्ग म्हणजे सर्वप्रथम देवाची उपस्थिती. कारण जिथे देव आहे तिथे प्रेम आहे, शांती आहे, क्षमा आहे, आनंद आहे आणि खरे सार्वकाळीक जीवन आहे. याउलट, जिथे देव नाही, तिथे कितीही सुखसुविधा असल्या तरी त्या जीवनाला स्वर्ग म्हणता येणार नाही.

आज आपल्या समाजात आपण पाहतो की अनेक लोक अन्याय करून, भ्रष्टाचार करून, इतरांना दुःख देऊन मोठ्या ऐश्वर्यात जगतात. त्यांच्या हातात सत्ता असते, पैसा असतो आणि बाह्यदृष्ट्या ते सुखी दिसतात. पण जर त्यांच्या जीवनात देव नसेल, जर त्यांच्या अंतःकरणात प्रेम, दया आणि सत्य नसेल, तर त्या सुखाला स्वर्ग म्हणता येईल का? निश्चितच नाही. दुसरीकडे एखादी व्यक्ती आजारपणात असेल, गरिबीत असेल, छळ सहन करत असेल किंवा विश्वासासाठी दुःख भोगत असेल; पण जर त्या व्यक्तीबरोबर देव असेल, तर त्या दुःखातही त्या व्यक्तीला आशा, शांती आणि आनंदाचा अनुभव येतो. म्हणूनच देवाशिवायचे सुख स्वर्ग होऊ शकत नाही, आणि देवाबरोबरचे दुःखही स्वर्गाचा अनुभव देऊ शकते.

याच सत्याची पुष्टी दुसऱ्या वाचनात संत पौल करतात. ते विचारतात, "ख्रिस्ताच्या प्रेमापासून आपल्याला कोण वेगळे करील? क्लेश, संकट, छळ, उपासमार, नग्नता, धोका की तलवार?" आणि ते ठामपणे उत्तर देतात, "या सर्व गोष्टींमध्ये आपण विजय मिळवतो, कारण ख्रिस्त आपल्यावर प्रेम करतो." संत पौल संकटे नाहीत असे म्हणत नाहीत. ते स्वतः अनेक संकटांतून गेले. पण त्यांचा विश्वास असा होता की कोणतेही संकट ख्रिस्ताला आपल्या जीवनातून दूर करू शकत नाही. ख्रिस्ताचे प्रेम आपल्या दुःखाचा अर्थ बदलते. तो आपल्याला संकटांतून नेतो, त्यात आपला हात धरून चालतो. देवाची ही सततची उपस्थितीच स्वर्गाचा खरा अनुभव आहे.

आजच्या शुभवर्तमानात आपण पाहतो की येशूला लोकांचा कळवळा आला. त्यांनी त्यांच्यातील आजारी लोकांना बरे केले आणि नंतर ते उपाशी आहेत हे पाहून त्यांना अन्न दिले. पाच भाकऱ्या आणि दोन मासे घेऊन त्याने हजारो लोकांना तृप्त केले. हा चमत्कार केवळ येशूच्या सामर्थ्याचे प्रदर्शन नव्हते; तो त्याच्या करुणेचा आणि प्रेमाचा प्रत्यय होता. हा चमत्कार शक्य झाला कारण त्या लोकांमध्ये येशू स्वतः उपस्थित होता. देवाच्या उपस्थितीमुळे अशक्य शक्य झाले.

आजही आपल्या जीवनात अनेक चमत्कार घडतात. काही वेळा ते एखाद्या संताच्या मध्यस्थीने घडतात, काही वेळा प्रार्थनेतून, तर काही वेळा एखाद्या साध्या व्यक्तीच्या मदतीतून. परंतु आपण हे लक्षात ठेवले पाहिजे की चमत्कार संत करत नाहीत; देव संतांच्या माध्यमातून कार्य करतो. संत हे देवाच्या कृपेची साधने आहेत. म्हणूनच आपला विश्वास व्यक्तींवर नव्हे, तर त्या व्यक्तींमधून कार्य करणाऱ्या देवावर असला पाहिजे.

प्रिय बंधूंनो आणि भगिनींनो, अनेकांना वाटते की स्वर्ग हा केवळ मृत्यूनंतर मिळणारा अनुभव आहे. हे अंशतः खरे असले, तरी येशू आपल्याला शिकवतो की देवाचे राज्य आजपासूनच आपल्या जीवनात सुरू होते. जेव्हा आपण देवाच्या उपस्थितीत जगतो, त्याच्या वचनाप्रमाणे जीवन जगतो, प्रेम करतो, क्षमा करतो, गरजवंतांची सेवा करतो आणि प्रत्येक परिस्थितीत प्रभूवर विश्वास ठेवतो, तेव्हा आपण स्वर्गाचा अनुभव घेऊ लागतो. म्हणून स्वर्ग हा केवळ एक ठिकाण नसून देवाबरोबरचे नाते आहे.

आज या पवित्र मिस्साबलीदानात आपण प्रभूकडे अशी प्रार्थना करूया: "प्रभु, मला केवळ सुख नको, संपत्ती नको, यश नको; परंतुतुझी उपस्थिती माझ्या जीवनात सदैव राहू दे. कारण तू जिथे आहेस, तिथेच माझा स्वर्ग आहे. सुखात असो वा दुःखात, आरोग्यात असो वा आजारपणात, यशात असो वा अपयशात, माझ्या जीवनातून तुझी उपस्थिती कधीही दूर होऊ देऊ नकोस. कारण जिथे देव आहे, तिथेच खरे देवाचे राज्य आहे, आणि खरे स्वर्ग आहे."

विश्वासू लोकांच्या प्रार्थना

प्रतिसाद: हे प्रभो आमची प्रार्थना ऐकून घे.

१) हे प्रभो, देऊळमातेच्या सर्व सेवकांनी नम्र बनून प्रभूची सुवार्ता पुढे ठेवत असलेल्या आव्हानांचा स्वीकार करावा आणि प्रभूच्या सुवार्तेचे निष्ठावंत सेवक बनावे, म्हणून आम्ही आज प्रार्थना करतो.

२) हे प्रभो, दुःख, अन्याय, हिंसा आणि भ्रष्टाचाराने भरलेलं आमचं जग, या सर्व गुलामगिरीतून मुक्त व्हावं आणि आमच्या जगात तुझ्याकडून येणारी शांती प्रस्थापित व्हावी म्हणून आम्ही आज प्रार्थना करतो.

३) हे प्रभो, शारीरिक आणि मानसिक आजाराने ग्रासलेल्या आमच्या सर्व बंधू-भगिनींना तुझ्या कृपेचा गुणकारी स्पर्श व्हावा आणि त्यांना नवीन आरोग्य आणि जीवन लाभावे, म्हणून आम्ही प्रार्थना करतो.

४) हे प्रभो तुझ्यावरील विश्वासात जीवन जगून, हे जग सोडून गेलेल्या आमच्या बंधू-भगिनींना स्वर्गाचे सुख लाभावे म्हणून आम्ही आज प्रार्थना करतो.

५) थोडा वेळ शांत राहून आपण आपल्या वैयक्तिक, कौटुंबिक व सामाजिक गरजा प्रभूचरणी मांडूया.