Reflections for the Homily of 21^th Sunday in Ordinary Time (23-08-2026) By Br. Oliver Munis

सामान्य काळातील एकविसावा रविवार

दिनांक: २३/०८/२०२६

पहिले वाचन: यशया २२:१९-२३

दुसरे वाचन: रोमकरांस पत्र ११:३३-३६

शुभवर्तमान: मत्तय १६:१३-२०

प्रस्तावना:

माझ्या प्रिय बंधूंनो आणि भगिनींनो, आज आपण सामन्य काळातील एकविसावा रविवार साजरा करत आहोत. आपल्या जीवनात आपण रोज अनेक प्रश्न विचारतो. काही प्रश्न साधारण असतात आणि त्यांची उत्तरे मिळाल्यावर आपण विसरून जातो. पण काही प्रश्न आपल्या संपूर्ण जीवनाची दिशा बदलतात. आजच्या शुभवर्तमानात येशू आपल्याला असाच एक महत्त्वाचा प्रश्न विचारतो.

येशू विचारतो, “तुमच्या मते मी कोण आहे?” हा प्रश्न फक्त पेत्रासाठी नव्हता, तर तो प्रश्न आज आपणासाठीही आहे. येशू माझ्यासाठी कोण आहे? तो फक्त संकटात आठवणारा देव आहे का? की तो खरोखर माझ्या जीवनाचा प्रभू आहे?

आजच्या मिस्सामध्ये आपण स्वतःला हा प्रश्न विचारूया. “येशू माझ्यासाठी कोण आहे?” त्याचं उत्तर फक्त आपल्या शब्दांत नाही, तर आपल्या जीवनातून दिसू दे. प्रभूला आपल्या मनात आणि आपल्या जीवनात प्रथम स्थान देण्याची कृपा आपण त्याच्याकडे मागूया.

मनन चिंतन:

विषय: प्रश्न जो आयुष्य बदलतो

माझ्या प्रिय बंधूंनो आणि भगिनींनो, आपण आपल्या दैनंदिन जीवनात अनेक प्रश्नांची उत्तरे देत असतो. लोकल ट्रेन वेळेवर आहे का? पावसामुळे रस्त्यावर पुन्हा पाणी साचलं आहे का? आज गुरुजी आपला गृहपाठ तपासतील का? आज गुरुजी आपली अचानक परीक्षा घेतील का? यांपैकी बहुतांश प्रश्न अगदी साधे आणि रोजच्या जीवनाशी संबंधित असतात. आपण त्यांची उत्तरे देतो, आपापल्या कामाला लागतो आणि काही वेळाने ते प्रश्न विसरूनही जातो.

परंतु कधीतरी आपल्या आयुष्यात असा एखादा प्रश्न येतो, ज्याचे उत्तर केवळ त्या क्षणापुरते मर्यादित राहत नाही, तर आपल्या संपूर्ण आयुष्याची दिशा बदलून टाकतात. उदाहरणार्थ, “तू माझ्याशी लग्न करशील का?” (Will you marry me?) किंवा, “तुला धर्मगुरू किंवा धर्मभगिनी होण्याची इच्छा आहे का?” अथवा, “तुझा अभ्यास पूर्ण केल्यानंतर तुला काय करायचे आहे?” पण आजच्या शुभवर्तमानात प्रभू येशू आपल्याला मानवी इतिहासातील सर्वांत महत्त्वाचा प्रश्न विचारतो. हा असा प्रश्न आहे, ज्याचे उत्तर आपल्या जीवनाची दिशा आणि अर्थच बदलून टाकू शकते.

येशू आपल्या शिष्यांना फिलीप्पाच्या कैसरीया नावाच्या ठिकाणी घेऊन जातो. आणि तो शिष्यांना विचारतो, “मनुष्याच्या पुत्राबद्दल लोक काय म्हणून म्हणतात? तो कोण आहे असं लोकांना वाटतं?” शिष्य लगेच उत्तरे देतात. “काही जण म्हणतात की तू बाप्तिस्मा करणारा योहान आहेस. इतर काही म्हणतात की तू एलीया, यिर्मया किंवा संदेष्ट्यांपैकी एक आहेस.”

हा प्रश्न येशू आपल्या शिष्यांकडे वळून त्यांना विचारतो: “पण तुमच्या (शिष्यांच्या) मते मी कोण आहे?”

हा प्रश्न केवळ येशूची ओळख जाणून घेण्यासाठी विचारलेला प्रश्न नव्हता. परंतु येशू जणू प्रत्येक शिष्याला विचारत होता, “तुझ्या जीवनात मी कोण आहे? तू मला कोण मानतोस? आणि जर मी खरोखर तुझ्यासाठी कोणीतरी विशेष असेल, तर तुझ्या जीवनात त्याचा काय फरक पडतो?” पेत्र पुढे येतो आणि म्हणतो, “आपण ख्रिस्त आहात, जिवंत देवाचे पुत्र आहात.” आणि ह्याच उत्तरानंतर एक अद्भुत गोष्ट घडते. पेत्राने येशू कोण आहे हे ओळखले आणि येशूने पेत्राला तो स्वतः कोण बनणार आहे, हे दाखवले.

येशू म्हणतो, “शिमोन, तू धन्य आहेस... तू पेत्र आहेस आणि या खडकावर मी माझी मंडळी रचीन.” “पेत्र” या नावाचा अर्थ “खडक” असा होतो. म्हणून येशू शिमोनाला “खडक” म्हणतो. पण जरा पेत्राकडे पाहा. त्या क्षणी तो खरोखर खडकासारखा भक्कम होता का? खरं सांगायचे झाले तर, कदाचित नाही! कारण पेत्र उतावळा होता. तो अनेकदा विचार न करता बोलायचा. भावनेच्या भरात निर्णय घ्यायचा. तो कधी धाडसी दिसायचा, तर कधी लगेच घाबरायचा. आणि जेव्हा येशूला अटक झाली, तेव्हा पेत्र इतका घाबरला की त्याने येशूला तीन वेळा नाकारले.

म्हणून त्या वेळी जर इतर शिष्यांना विचारले असते, “पेत्र कसा आहे?” तर कदाचित त्यांनी म्हटले असते, “तो अजून स्थिर नाही. त्याच्यावर पूर्ण विश्वास ठेवता येणार नाही.” खरं तर, पेत्राच्या त्या वेळच्या स्वभावाकडे पाहता, खडकापेक्षा, चिख्खल किंवा माती हे नाव कदाचित अधिक योग्य वाटले असते. पण येशूची दृष्टी वेगळी होती. येशूने पेत्राकडे फक्त तो आज काय आहे म्हणून पाहिले नाही तर येशूला तो देवाच्या कृपेने उद्या काय बननार हेही दिसत होते.

 

पेत्र आज डळमळीत होता, पण येशूला त्याच्यामध्ये भविष्यातील स्थैर्य दिसत होतं. पेत्र आज घाबरणारा होता, पण येशूला त्याच्यामध्ये भविष्यातील धैर्य दिसत होतं. पेत्र आज स्वतःच्या शक्तीवर अवलंबून होता, पण येशूला त्याच्यामध्ये भविष्यात देवाच्या सामर्थ्यावर अवलंबून राहणारा शिष्य दिसत होता.

म्हणून येशू त्याला म्हणतो, “तू पेत्र (खडक) आहेस” जणू येशू त्याला सांगत आहे: “पेत्र, तू मला कोण आहे हे ओळखलं आहेस. आता माझ्या नजरेतून स्वतःला पाहायला शिक. तू आज जसा आहेस, तसाच कायम राहणार नाहीस. माझी कृपा तुला बदलणार आहे.” आणि खरंच, पुढे पेत्राच्या जीवनात हेच घडतं. जो पेत्र येशूला नाकारताना घाबरला होता, तोच पुढे येशूची साक्ष देण्यासाठी धैर्याने उभा राहतो. जो पेत्र एका क्षणी डळमळला होता, तोच पुढे अनेक ख्रिस्ती लोकांचा आधार बनला. त्याने येशूला नव्याने ओळखले आणि येशूने त्याला स्वतःला नव्याने ओळखायला शिकवले. बंधूंनो आणि भगिनींनो, कदाचित हीच गोष्ट आपल्या जीवनातही खरी आहे. आपण येशूला कोण मानतो, हा प्रश्न आपल्या जीवनाचा केंद्रबिंदू आहे. जर येशू माझ्यासाठी फक्त एक महान व्यक्ती असेल, तर माझे जीवन एका चागल्याप्रकारे चालेल. जर तो फक्त एक गुरु असेल, तर मी त्याच्या शिकवणी ऐकेन. पण जर तो खरोखर माझा प्रभू, माझा तारणारा आणि जिवंत देवाचा पुत्र असेल, तर मग माझे जीवन त्यानुसार बदलले पाहिजे.

म्हणून आज आपण स्वतःला दोन प्रश्न विचारूया: “येशू माझ्यासाठी कोण आहे?” आणि, “जर तो खरोखर माझा प्रभू असेल, तर त्याच्यामुळे माझ्या जीवनात काय बदलायला हवे?” ह्याच दोन प्रश्नांची प्रामाणिक उत्तरे कदाचित आपल्या जीवनाची नवी दिशा ठरवू शकतात. देव आपला कमकुवतपणा घेतो आणि त्यावर आपली मंडळी रचतो. तो पेत्राला स्वर्गाच्या स्वर्गराज्याच्या किल्ल्या देतो. आपल्या लोकांचे नेतृत्व करण्यासाठी तो या चुका करणाऱ्या, एका सामान्य कोळ्याची निवड करतो.

बंधू आणि भगिनींनो, हे शुभवर्तमान म्हणजे फक्त संत पेत्राच्या इतिहासाचा धडा नाही आहे. ही तुमची आणि माझी गोष्ट आहे. येशू आज तुमच्या समोर उभा आहे. तो तुमच्या डोळ्यात बघून तुम्हाला अगदी तोच प्रश्न विचारतोय: “तुमच्या मते मी कोण आहे?”

या प्रश्नाचं उत्तर आपण आपल्या आई-वडिलांच्या विश्वासावर देऊ शकत नाही. आपले मित्र काय मानतात, समाज काय म्हणतो किंवा इतर लोक येशूबद्दल काय विचार करतात, यावरही आपले उत्तर अवलंबून राहू शकत नाही. आणि हे उत्तर Artificial Intelligence (AI) किंवा ChatGPT देखील आपल्यासाठी शोधून देऊ शकत नाही. कारण हा केवळ माहितीचा प्रश्न नाही; हा आपल्या विश्वासाचा आणि आपल्या वैयक्तिक नात्याचा प्रश्न आहे. म्हणून ह्याचे उत्तर आपल्याला Natural Intelligence ने शोधावे लागेल. पण त्याहूनही महत्त्वाचे म्हणजे आपल्या मनाने, आपल्या विश्वासाने आणि येशूसोबतच्या वैयक्तिक नात्याने शोधावे लागेल.

तर आता आपण स्वताला विचारूया: आपल्यासाठी येशू कोण आहे? तो फक्त आपल्या घरातल्या भिंतीवर लावलेला एखादा फोटो आहे का? जेव्हा हॉस्पिटलमध्ये कोणीतरी आजारी असते, किंवा जेव्हा आपल्याला परीक्षेत पास व्हायचे असते, किंवा जेव्हा आपण आर्थिक संकटात असतो, तेव्हाच आपण ज्याची प्रार्थना करतो असा तो एक देव आहे का? की तो खऱ्या अर्थाने तुमच्या जीवनाचा प्रभू आहे?

मिस्सामध्ये गीत गाताना आपण केवळ आपल्या ओठांनी येशूच्या प्रश्नाचे उत्तर देत नाही, तर आठवडाभर आपण जे निर्णय घेतो, त्यातून आपण हे उत्तर देत असतो. आपली प्रत्येक कृती, आपला प्रत्येक निर्णय हे येशूला दिलेले उत्तर असतं.

जेव्हा आपला एखादा नातेवाईक तुम्हाला दुखावतो, पण ओरडण्याऐवजी आपण त्यांना

माफ करणं निवडता, तेव्हा आपण सांगत असतो,

“येशू, तू माझ्या कुटुंबाचा प्रभू आहेस.”

जेव्हा आपण एखादे दुकान चालवत असतो किंवा ऑफिसमध्ये काम करत असतो, आणि आर्थिक नुकसान होत असतानाही आपण प्रामाणिक रहायचे ठरवतो, तेव्हा आपण सांगत असतो,

“येशू, तूच माझा पालनकर्ता आहेस.”

जेव्हा आपण एखाद्या गर्दीच्या बसमध्ये किंवा लोकल ट्रेनमध्ये अडकलेले असता, थकलेले आणि चिंतेत असता, आणि तरीही आपण आपल्या आजूबाजूच्या लोकांसाठी शांतपणे प्रार्थना करता,

तेव्हा तुम्ही सांगत असता,

“येशू, तूच माझी शांती आहेस.”

कदाचित आज तुम्ही चर्चमध्ये आला असाल तेव्हा तुम्हाला, खडक बनण्यापूर्वीच्या शिमोनसारखे वाटत असेल. कदाचित तुम्हाला स्वतःला कमकुवत वाटत असेल. कदाचित तुम्ही एखाद्या वाईट सवयीशी तुम्ही झगडत असाल, किंवा कुटुंबाचं खूप मोठं टेन्शन तुमच्या डोक्यावर असेल, किंवा तुमचा विश्वास डळमळीत होत असल्यासारखं तुम्हाला वाटत असेल. तुम्हाला वाटत असेल, “मी आतून पूर्णपणे तुटलो आहे, देव माझा वापर करू शकत नाही”

पण पेत्राकडे बघा. तुम्ही परिपूर्ण असावं अशी देवाची अजिबात अपेक्षा नाही. तुम्ही फक्त प्रामाणिक असावे, एवढीच त्याची इच्छा आहे. तुम्ही फक्त त्याच्याकडे बघावे आणि म्हणावे, “तू ख्रिस्त आहेस.” जेव्हा तुम्ही तुमचा थोडासा, कमकुवत विश्वास देवाला देता, तेव्हा तो तुमच्यामध्ये शक्ती निर्माण करतो. जसे आजच्या स्तोत्रात म्हटले आहे, “जेव्हा मी धावा केला तो तू त्या दिवशी ऐकला; तू मला हिम्मत दिली, तेव्हा माझ्या जीवाला सामर्थ्य प्राप्त झाले.”

येशूला आपले सगळे दोष माहीत आहेत, आणि तरीही तो आपल्यावर मनापासून प्रेम करतो. तर ह्या आठवड्यासाठी आपल्यासमोर एक आव्हान आहे. उद्या सकाळी, आपण मोबाईल चेक करण्यापूर्वी, चहा पिण्यापूर्वी आणि कामासाठी घाईघाईने घराबाहेर पडण्यापूर्वी, फक्त एक मिनिट शांत बसा. कल्पना करा की येशू आपल्या अगदी समोर उभा आहे. आणि तो आपल्याला विचारतो: “आपल्या मते, आज मी (येशू) कोण आहे?”

तुमच्या मनातल्या मनात त्याला शांतपणे उत्तर द्या. आणि मग, या आठवडाभर तुम्ही लोकांशी ज्या पद्धतीने वागाल, तेच तुमचं खरं उत्तर असेल.

विश्वासू लोकांच्या प्रार्थना

प्रतिसाद: हे प्रभू आमची प्रार्थना ऐक.

१. संत पेत्राच्या विश्वासावर येशूने आपली पवित्र मंडळी म्हणजेच ख्रिस्तसभा उभारली आहे. आज आपण आपले परमगुरु पोप, सर्व महाधर्मगुरू आणि धर्मगुरू ह्यांच्यासाठी प्रार्थना करत असताना, देवाने त्यांना पेत्रासारखा भक्कम विश्वास आणि धैर्य द्यावे. त्यांच्या मार्गदर्शनाखाली पूर्ण ख्रिस्तसभेने येशूला आपला खरा तारणहार म्हणून ओळखावे, यासाठी आपण प्रभूकडे प्रार्थना करूया.

२. येशू आज आपल्यापैकी प्रत्येकाला विचारत आहे की आपल्या मते तो कोण आहे. येशू फक्त संकटात आठवणारा देव न राहता तो खऱ्या अर्थाने आपल्या जीवनाचा केंद्रबिंदू बनावा. आपला हा ख्रिस्ती विश्वास केवळ शब्दांत नाही, तर आपल्या रोजच्या वागण्यातून आणि निर्णयांतून नेहमी दिसून यावा. येशूवरील आपला हा वैयक्तिक विश्वास दररोज अधिकाधिक वाढत जावा, यासाठी आपण प्रभूकडे प्रार्थना करूया.

३. आपल्या कुटुंबांमध्ये अनेकदा मतभेद होतात आणि एकमेकांची मने दुखावली जातात. अशा वेळी रागावून भांडण्याऐवजी एकमेकांना मोठ्या मनाने माफ करण्याची शक्ती प्रभूने आपल्याला द्यावी. तसेच येशू खरोखरच आपल्या घराचा आणि कुटुंबाचा प्रभू आहे, हे आपल्या वागणुकीने सिद्ध व्हावे. सर्व कुटुंबांमध्ये देवाचे प्रेम आणि एकता नेहमी टिकून राहावी, यासाठी आपण प्रभूकडे प्रार्थना करूया.

४. आपण ऑफिसमध्ये किंवा समाजात वावरत असताना जीवनात अनेक कठीण प्रसंग येतात. स्वतःचे आर्थिक नुकसान होत असले तरीही नेहमी प्रामाणिक राहण्याची हिंमत प्रभूने आपल्याला द्यावी. रोजच्या धावपळीत, बस किंवा ट्रेनमधील गर्दीत आपण आपल्या आजूबाजूच्या लोकांसाठी शांतीचे दूत बनावे. आपल्या प्रत्येक प्रामाणिक कृतीतून येशू आपला पालनकर्ता आहे हे जगाला दिसावे, यासाठी आपण प्रभूकडे प्रार्थना करूया.

५. आज समाजात अनेक लोक तणावामुळे आणि वाईट सवयींमुळे आतून पूर्णपणे तुटलेले आहेत. ज्यांना स्वतःमध्ये खूप कमकुवतपणा वाटतो आणि जे देवापासून दूर गेले आहेत. त्यांना प्रभूने जवळ करावे. देवाने त्यांना नवी आशा देऊन त्यांच्या जीवनाची नवी दिशा ठरवावी, यासाठी आपण प्रभूकडे प्रार्थना करूया.

Reflections for the Homily of 20^th Sunday in Ordinary Time (16-08-2026) By Br. Vinan souz

 सामान्य काळातील विसावा रविवार

दिनांक: १६/०८/२०२६

पहिले वाचन: यशया ५६:१, ६-७

दुसरे वाचन: रोमकरांस पत्र ११:१३-१५, २९-३२

शुभवर्तमान: मत्तय १५:२१-२८

प्रस्तावना:

आज आपण सामान्य काळातील विसावा रविवार साजरा करीत आहोत. आज देऊळमाता आपल्याला देवाच्या प्रेमावर विश्वास ठेवण्यास, नम्र राहण्यास आणि चिकाटीने प्रार्थना करण्यास बोलावत आहे.

आजच्या पहिल्या वाचनात आपण ऐकतो की, देवाचे घर सर्व लोकांसाठी खुले आहे आणि प्रत्येकाची प्रार्थना तो प्रेमाने ऐकतो. आजच्या दुसऱ्या वाचनात आपण ऐकतो की, देवाची दया सर्वांवर आहे आणि त्याची वचने व कृपा कधीही बदलत नाहीत. आजच्या शुभवर्तमानात आपण ऐकतो की, कनानी स्त्रीने हार न मानता येशूवर विश्वास ठेवला आणि तिच्या विश्वासामुळे तिच्या मुलीला बरेपणा मिळाला.

आजची वाचने आपल्याला देवाच्या मोठ्या प्रेमाची जाणीव करून देतात. देव कोणालाही दूर करत नाही. तो प्रत्येकाला आपल्याजवळ येण्यासाठी आणि प्रार्थना करण्यासाठी आमंत्रण देतो. आपण कोणत्याही परिस्थितीत असलो तरी देव आपल्याला स्वीकारतो.

आजच्या पवित्र मिस्साबलिदानात भाग घेत असताना आपण  येशूकडे प्रार्थना करू या की, कनानी स्त्रीसारखा अढळ विश्वास, नम्र हृदय आणि संकटात प्रभूवर विश्वास ठेवण्याची कृपा आपल्याला मिळो.

मनन चिंतन:

आज आपण अशा जगात जगत आहोत जिथे तंत्रज्ञान खूप पुढे गेले आहे. आपल्या हातात स्मार्टफोन आहे, इंटरनेट आहे, यंत्रने आहेत, काही सेकंदांत जगाच्या एका टोकापासून दुसऱ्या टोकापर्यंत संदेश आपला पोहोचतो. पण एक प्रश्न आपण स्वतःला विचारायला पाहिजे. तंत्रज्ञान वाढले, पण आपला विश्वास वाढला का? आपल्या संपर्कांची संख्या वाढली, पण देवाशी असलेला आपला संपर्क वाढला का? सोशल मीडियावर आपले हजारो मित्र असू शकतात, पण दुःखाच्या वेळी आपल्या जवळ बसून “मी तुझ्यासोबत आहे” असे म्हणणारा कोणी आहे का?

आजच्या शुभवर्तमानात आपण एक कनानी स्त्रीला पाहतो. कारण तिच्या मुलीला भुताने फारच जर्जर केले होते. ती स्त्री असहाय्य होती. तिच्याकडे सर्व समस्यांचे उत्तर नव्हते. पण तिला एक गोष्ट माहीत होती, येशू तिची मदत करू शकतो. म्हणून ती येशूकडे जाते आणि म्हणते, “प्रभु, दावीदाच्यापुत्रा, माझ्यावर दया करा.”

आजच्या आधुनिक जगात ही स्त्री आपल्यासाठी एक मोठा आदर्श आहे. कारण आज समस्या बदलल्या आहेत, पण माणसाच्या हृदयातील दुःख बदललेले नाही. आजही पालक आपल्या मुलांसाठी चिंतेत आहेत. आजही तरुण भविष्याबद्दल घाबरतात. आजही लोक मानसिक तणाव, एकटेपणा, आर्थिक समस्या, नात्यांतील तणाव आणि अपयश यामुळे त्रस्त आहेत.

फरक एवढाच आहे की पूर्वी माणूस आपल्या दुःखाबद्दल शेजाऱ्याला सांगत असे; आज तो अनेकदा सोशल मीडियावर हसरा फोटो ठेवतो आणि मनात मात्र रडत असतो. बाहेरून सर्व काही ठीक दिसते, पण आतून व्यक्ती तुटलेली असते. परंतू कनानी स्त्री मात्र आपले दुःख लपवत नाही. ती येशूसमोर आपली गरज मांडते. ती म्हणते, “प्रभु, मला मदत कर.” आज आपणही देवासमोर प्रामाणिक होण्याची गरज आहे. आपण लोकांसमोर स्वतःला मजबूत दाखवतो, पण देवासमोर म्हणायला हवे, “प्रभु, मी थकलो आहे. मला तुझी गरज आहे.”

शुभवर्तमानात एक आश्चर्यकारक गोष्ट घडते. कनानी स्त्री प्रार्थना करते, पण येशू लगेच उत्तर देत नाही. आजच्या जगाला हे समजणे कठीण आहे. कारण आपल्याला प्रत्येक गोष्ट लगेच हवी असते. इंटरनेटवर लगेच उत्तर मिळते. ऑनलाइन वस्तू मागवल्यावर काही तासांत किंवा दिवसांत ती घरी येते. संदेश पाठवला की समोरचा व्यक्ती लगेच उत्तर देईल अशी अपेक्षा असते. पण देवाकडून उत्तर मिळण्यास वेळ लागला तर आपण अस्वस्थ होतो. आपण म्हणतो, “मी देवाकडे प्रार्थना केली, पण काही झाले नाही.” पण कनानी स्त्री आपल्याला शिकवते, उत्तर उशिरा मिळाले तरी प्रार्थना सोडू नका. कनानी स्त्रीला येशूकडून लगेच यश मिळाले नाही. तरी ती म्हणते, “प्रभु, मला मदत करा.” हाच आधुनिक तरुणांसाठी संदेश आहे.

म्हणून आपल्याला दररोज स्वतःला विचारावे लागेल, “मी माझ्या जीवनात देवाला किती जागा देतो?” सकाळी उठल्यावर पहिला हात मोबाइलकडे जातो की देवाकडे? झोपण्यापूर्वी शेवटचे काही मिनिटे मोबाईल किंवा स्क्रीनवर जातात की प्रार्थनेत? आपण दिवसातून कित्येक तास इंटरनेटवर असतो; पण देवासाठी किती वेळ देतो? कनानी स्त्रीने येशूला आपले सर्वोच प्राधान्य दिले. आज आपल्यालाही तसे करावे लागेल. शेवटी येशू तीला म्हणतो, “बाई, तुझा विश्वास मोठा आहे.” किती सुंदर शब्द! आज येशू आपल्यालाही हाच प्रश्न विचारतो, “तुझा विश्वास किती मोठा आहे?”

आपण संकटात असताना देवाला धरून ठेवतो का? प्रार्थनेचे उत्तर उशिरा मिळाले तरी विश्वास ठेवतो का? आपल्या मुलासाठी प्रार्थना करताना आशा सोडत नाही का? आपल्या जीवनात अंधार असतानाही देव प्रकाश देईल यावर विश्वास ठेवतो का?

आजच्या पवित्र मिस्साबलीदानामध्ये आपण कनानी स्त्रीने केलेली प्रार्थना आपल्या प्रार्थनेत बदलूया: “प्रभु, मला मदत कर. माझ्या कुटुंबाला मदत कर. माझ्या मुलांना मदत कर. आमच्या तरुणांना योग्य मार्ग दाखव. व्यसनात अडकलेल्यांना मुक्त कर. दुःखी लोकांना सांत्वन दे. निराश लोकांना आशा दे. आणि आमचा विश्वास वाढव.” आमेन.

विश्वासू लोकांच्या प्रार्थना

प्रतिसाद: हे प्रभू आमची प्रार्थना ऐक.

१. आपल्या धर्माची धुरा वाहणारे आपले परमगुरुस्वामी, महागुरू, धर्मगुरू आणि धर्मभगिनी ह्या सर्वांना देवराज्याची मुल्ये आपल्या शब्दांद्वारे व कृत्यांद्वारे जगजाहीर करता यावी व त्यासाठी त्यांना परमेश्वराची कृपा सामर्थ्य लाभावे म्हणून आपण प्रार्थना करूया.

२. जे लोक असत्याच्या मार्गावर वाटचाल करीत आहेत, अश्या सर्व लोकांना येशू ख्रिस्ताच्या सत्यदायी प्रेमाचा अनुभव यावा व सत्याचा मार्ग त्यांनी अनुसरावा म्हणून आपण प्रार्थना करूया.

३. आपण आपल्या कुटुंबातील व मित्र परिवारातील प्रत्येक व्यक्तीला प्रेमाने व सहनशीलतेने समजून घ्यावे व एक आदर्श ख्रिस्ती जीवन जगावे म्हणून आपण प्रार्थना करूया.

४. जे स्वार्थापायी चांगल्या सामाजिक कार्यात अडथळा आणतात, त्यांना त्यांच्या दुष्ट प्रवृत्तीची जाणीव व्हावी व त्यांनी जनहितासाठी निस्वार्थीपणे कार्य करावे म्हणून आपण प्रार्थना करूया.

५. आता शांतपणे वैयक्तिक आणि सामाजिक गरजा प्रभूचरणी समर्पित करूया.  

Reflections for the Homily of 19^th Sunday in Ordinary Time (09-08-2026) By Fr. Rackson Dinis

 सामान्य काळातील एकोणिसावा रविवार

दिनांक: ०९/०८/२०२६
पहिले वाचन: १ राजे १९:९, ११-१३

दुसरे वाचन: रोमकरांस पत्र ९:१-५

शुभवर्तमान: मत्तय १४:२२-३३

प्रस्तावना:

आज आपण सामान्य काळातील एकोणिसावा रविवार साजरा करीत आहोत. आजची उपासना आपल्याला एक सुंदर आणि दिलासा देणाऱ्या  सत्याची आठवण करून देते, “देवावर विश्वास ठेवणारा कधीच एकटा नसतो.” जीवनात दुःख, संकटे, अपयश आणि वादळे येतात. कधी कधी माणसांची साथही सुटते. अशा वेळी आपण स्वतःला एकटे समजतो. परंतु आजची वाचने आपल्याला खात्री  करून देते की, देव आपल्या लेकरांना कधीच एकटे सोडत नाही, तो संकटात धीर देतो, दुःखात बळ देतो आणि पडल्यावर पुन्हा उभे करतो.

या पवित्र मिस्साबलिदानात  सहभागी होताना, आपण आपल्या जीवनातील सर्व चिंता आणि भीती प्रभूच्या चरणी अर्पण करूया. देवाच्या उपस्थितीवर आणि त्याच्या प्रेमावर दृढ विश्वास ठेवण्यासाठी कृपा व सामर्थ्य मागूया.

मनन चिंतन:

आज आपण सामान्य काळातील एकोणिसावा रविवार साजरा करीत आहोत. आजची उपासणा आपल्याला एका सुंदर विषयावर मनन-चिंतन करण्यास बोलावत आहेत. "देवावर विश्वास ठेवणारा कधीच एकटा नसतो."

बंधू-भगिनींनो, आपण लहान असताना चालायला शिकत होतो. चालता चालता आपण पडलो की आई किंवा वडील लगेच धावत यायचे, आपला हात धरायचे आणि पुन्हा उभे करायचे. म्हणून आपल्याला पडण्याची फारशी भीती वाटत नव्हती. कारण एक गोष्ट आपल्याला ठाऊक होती, जरी आपण पडलो तरी पुन्हा आपला हात धरणारे कोणी तरी आहे.

पण आज आपण मोठे झालो आहोत. आता पडणे म्हणजे फक्त जमिनीवर पडणे नाही. जीवनात दुःख येते, संकटे येतात, अपयश येते, कधी आपल्या माणसांची साथही सुटते. अशा वेळी मनात एकच प्रश्न उभा राहतो, आता माझ्यासाठी कोण आहे? माझा हात कोण धरणार? आणि हळूहळू माणसाला वाटू लागते की, “मी एकटाच आहे.”

पण बंधू-भगिनींनो, आज देवाचे वचन आपल्याला एक सुंदर सत्य शिकवते. माणसे कधी- कधी साथ सोडू शकतात, पण देव कधीच साथ सोडत नाही. आपण पडतो तेव्हा तो आपल्याला उचलतो,  आपण घाबरतो तेव्हा तो धीर देतो, आणि जेव्हा आपण एकटे आहोत असे वाटते, तेव्हा तो आपल्या शेजारीच उभा असतो. म्हणूनच आजची तिन्ही वाचने आपल्याला  “देवावर विश्वास ठेवणारा कधीच एकटा नसतो.” हा संदेश देत आहे.

बंधू-भगिनींनो, आजच्या पहिल्या वाचनात परमेश्वर एलिया संदेष्टाला म्हणतो, “बाहेर ये आणि माझ्या समोर उभा राहा.” त्यानंतर प्रचंड वारा वाहतो, पर्वत हादरतात, भूकंप होतो आणि अग्नी प्रकट होते. पण पवित्र शास्त्र पुन्हा पुन्हा सांगते, “परमेश्वर त्या वाऱ्यात नव्हता. परमेश्वर त्या भूकंपात नव्हता. परमेश्वर त्या अग्नीतही नव्हता.” शेवटी एक मंद, शांत स्वर ऐकू येतो आणि त्या शांत स्वरात एलियाला परमेश्वराची उपस्थिती अनुभवायला मिळते.

बंधू-भगिनींनो, आपल्या जीवनातही अनेक वादळे येतात. संकटांचा वारा वाहतो, दुःखाचा भूकंप होतो, परीक्षेची अग्नी पेटते. अशा वेळी आपल्याला वाटते की देव आपल्यापासून दूर गेला आहे. पण आजची वाचणे सागतात, की देव दूर गेलेला नसतो; तो शांतपणे आपल्या सोबत उभा असतो. तो मोठ्या आवाजात नव्हे, तर आपल्या अंतःकरणात हळुवारपणे म्हणत असतो, “घाबरू नको, मी तुझ्याबरोबर आहे.” म्हणूनच, जो देवाच्या उपस्थितीवर विश्वास ठेवतो, त्याला कधीच एकटे वाटत नाही.

बंधू-भगिनींनो, देवाच्या या शब्दावर ज्याने विश्वास ठेवला, त्याचे जीवन कितीही कठीण असले तरी तो खचत नाही. ह्याचे  सुंदर उदाहरण आजच्या दुसऱ्या वाचनात संत पौल आपल्यासमोर मांडतो.

संत पौल म्हणतो, “माझ्या हृदयात मोठे दुःख आहे आणि अखंड वेदना आहेत.” ते म्हणजे त्यांच्या स्वतःच्या लोकांनी येशू ख्रिस्ताला स्वीकारले नव्हते, ह्याचे त्याला दुख वाटत होते. तरीही त्यांनी देवावरील विश्वास सोडला नाही. यातून संत पौल आपल्याला एक सुंदर धडा शिकवतो, तो असा की, खरा विश्वास म्हणजे दुःख नसणे नव्हे; तर दुःखातही देवाची साथ आहे, याची खात्री बाळगणे. म्हणूनच, दुःखातही त्यांना स्वतःला एकटे वाटले नाही.

बंधू-भगिनींनो, पहिल्या वाचनात देवाने एलियाला आपल्या उपस्थितीची खात्री दिली. दुसऱ्या वाचनात संत पौलांनी दुःखातही देवावरील विश्वास अढळ ठेवला. आणि आता शुभवर्तमानात आपण पाहतो की, जो देवावर विश्वास ठेवतो, त्याचा हात देव कधीच सोडत नाही.

आजच्या शुभवर्तमानात शिष्यांची तारू/होडी समुद्राच्या मध्यभागी वादळात सापडते. चारही बाजूंनी लाटा उसळत होत्या. अंधार होता, भीती होती, त्या क्षणी येशू त्यांच्याकडे चालत येतो आणि म्हणतो, “धीर धरा; मी आहे. भिऊ नका.”

पेत्र येशूकडे पाहून तारूतून खाली उतरतो आणि पाण्यावर चालू लागतो. पण ज्या क्षणी त्याची नजर येशूकडून हटून वादळाकडे जाते, त्या क्षणी तो बुडू लागतो. लगेच तो ओरडतो, “प्रभो, मला वाचवा!” आणि येशू तात्काळ आपला हात पुढे करून पेत्राला वाचवतो.

बंधू-भगिनींनो, पेत्राला वाचवणारी गोष्ट त्याची ताकद नव्हती; तर येशूची साथ होती. म्हणूनच आज प्रभू आपल्यालाही सांगत आहे, “देवावर विश्वास ठेवणारा कधीच एकटा नसतो.”

बंधू-भगिनींनो, आजच्या तिन्ही वाचनांतून देव आपल्याला एकच खात्री देतो. जीवनात वादळे येतील, दुःख येईल, लोक साथ सोडतील; पण देव कधीच आपली साथ सोडणार नाही.

एलियाला देव शांत स्वरात भेटला, संत पौलांना दुःखात बळ दिले आणि पेत्र बुडू लागला तेव्हा त्याचा हात धरला. तोच देव आजही आपल्या प्रत्येकाच्या जीवनात कार्य करीत आहे. म्हणून आज आपण फक्त एकच निर्णय घेऊया, संकटांकडे नाही, तर येशूकडे पाहूया. कारण जो येशूचा हात धरतो, त्याला कोणतेही वादळ बुडवू शकत नाही. कारण “देवावर विश्वास ठेवणारा कधीच एकटा नसतो.” आमेन.

विश्वासू लोकांच्या प्रार्थना

प्रतिसाद: हे प्रभू आमची प्रार्थना ऐक.

१. आपले पोप लियो सर्व कार्डीनल्स, बिशप, धर्मगुरू व व्रतस्थ ज्यांनी आपले सर्व आयुष्य प्रभूसेवेसाठी अर्पण केले आहे. त्यांना देवाची कृपा व आशीर्वाद मिळावा व त्यांनी देवाची सुवार्ता जगाच्या कानाकोपऱ्यात पसरवावी म्हणून आपण प्रार्थना करूया.

२. जे युवक व युवती देवापासून दूर गेले आहेत व ज्यांच्या जीवनामध्ये काही ध्येय नाही अशा सर्वांना देवाच्या प्रेमाचा स्पर्श व्हावा व ते देवाच्या अधिक जवळ यावेत म्हणून आपण प्रार्थना करूया.

३. जे लोक आजारी आहेत व खाटेला खिळलेले आहेत, त्यांना प्रभूचा दैवी स्पर्श व्हावा व ते लवकरात लवकर बरे व्हावेत म्हणून आपण प्रार्थना करूया.

४. जे लोक देवापासून दूर गेलेले आहेत व ज्यांना जगाच्या एैहिक वस्तूंमध्ये आनंद मिळतो अशा लोकांना तो आनंद सर्वकाळचा नाही तर तो क्षणभंगुर आहे ह्याची जाणीव व्हावी व त्यांनी देवाच्या सानिध्यात जास्तीत जास्त वेळ घालवावा म्हणून आपण प्रार्थना करूया.

५. जी मुले अनाथ आश्रमामध्ये आहेत व ज्या मुलांना आई-वडिलांनी सोडून दिले आहेत, त्यांची परमेश्वराच्या मायेच्या पंखाखाली वाढ व्हावी व उदारमतवादी आश्रयदात्यांनी त्यांचे आश्रयस्थान बनावे म्हणून आपण प्रार्थना करूया.

६. थोडा वेळ शांत राहून आपल्या वैयक्तिक, कौटुंबिक हेतूंसाठी प्रार्थना करूया.