Reflection for 32^nd Sunday in Ordinary Time (10/11/2024) By Br. Oliver Munis

सामान्य काळातील बत्तीसावा रविवार

दिनांक: १०/११/२०२४

पहिले वाचन: १ राजे १७:१०-१६

दुसरे वाचन: इब्री लोकांस पत्र ९:२४-२८

शुभवर्तमान: मार्क १२:३८-४४

प्रस्तावना

        आज देऊळमाता बत्तीसावा रविवार साजरा करत आहे. आजच्या वाचनांमधून आपण “अंत:करणातून देणे” या विषयावर लक्ष वेधणार आहोत. पहिल्या वाचनात गावातील एका विधवेविषयी बोलले आहे. तिच्याकडे फक्त थोडंसं पीठ आणि तेल उरलेले होते, पण जेव्हा एलिया संदेष्टा तिला थोडी भाकर बनवून देण्यास सांगतो, तेव्हा ती तिच्याकडे असलेलं थोडंही देण्यासाठी तयार होते. तिच्या या ‘अंत:करणातून’ दिलेल्या कृतीला देव आशीर्वाद देतो, आणि चमत्काराने तिची गरज पूर्ण करतो.

        दुसऱ्या वाचनात, इब्रीच्या पत्रात आपण वाचतो, येशूने आपल्यासाठी प्रेमाने केलेल्या त्यागाचा उल्लेख आहे. त्याने आपले स्वतःचे जीवन आपल्या तारणासाठी दिले, त्याची ही ‘अंत:करणातून आलेली देणगी’ प्रेमाचं खरं अर्थ समजावते.

        मार्कलिखित शुभवर्तमानात, आपल्याला अजून एक विधवा दिसते, जी मंदिराच्या खजिन्यात तिची शेवटची दोन नाणी ठेवते. येशू तिच्याकडे पाहतो आणि तिच्या ‘अंत:करणातून दिलेल्या देणगीचे’ कौतुक करतो, तिचे सर्व काही देणे, आपल्याला, हे लक्षात ठेवायला लावते की, जेव्हा आपण दान देतो तेव्हा आपली देणगी किती मोठी आहे यापेक्षा देव आपल्या ‘अंतकरणातून दिलेल्या प्रामाणिकपणाला’ अधिक महत्त्व देतो.

        आज, आपण या पवित्र मिस्साला सुरुवात करत असताना, स्वतःला विचारूया: आपणही या वाचनांतील उदाहरणांसारखे अंत:करणातून कसं देऊ शकतो? आपल्याला येशूच्या नि:स्वार्थी प्रेमाचे आणि अंत:करणातून दिले पाहिजे याचे अनुसरण करण्याची प्रेरणा मिळो म्हणून प्रार्थना करूया आणि या पवित्र मिस्साबलिदानात प्रवेश करूया.

मनन चिंतन

        आज देऊळमाता, आपल्याला ‘अंत:करणातून देण्याची’ काही प्रभावशाली उदाहरणे विचारविनिमय करण्यास भाग पाडतात. मार्कलिखीत शुभवर्तमानात, आपण त्या साध्या विधवेची गोष्ट पाहतो, जिने मंदिराच्या खजिन्यात दोन छोटे नाणे दिले. तिचे ते देणे दुसऱ्यांना लहान वाटले असले तरी, येशूने तिच्या देणगीची दखल घेतली आणि तिचे कौतुक केले, कारण तिने कुठलीही भीती न बाळगता, जे काही तिच्याकडे होतं ते सगळे दिले. येशू आपल्याला या शुभवर्तमानाद्वारे आपल्याला, खरे देणे,  हे किती दिलं त्यावर नाही तर अंतकरणातून दिलं आहे का, यावर आधारित असते. याची ओळख करून देत आहे.

        हीच " अंतकरणातून देण्याची" संकल्पना १ राजे अध्याय १७ मध्ये असलेल्या विधवेच्या कथेत देखील दिसून येते, जिच्याकडे फक्त थोडे पीठ आणि तेल शिल्लक होते, पण तरीही तिने तिचा शेवटचा घास संदेष्टा एलियाला देवून वाटून घेतला. या दोन्ही विधवांनी स्वतःच्या गरजा मागे ठेवून, इतरांसाठी त्याग केला. या उदाहरणांमधून, देव आपल्याला हे शिकवतो की आपण केवळ आपल्या श्रीमंतीतून नाही, तर आपल्या ‘अंत:करणातून’ दिले पाहिजे.

अंत:करणातून देणे म्हणजे "दुख होईपर्यंत देणे" पण असते.

        कोलकात्याच्या मदर तेरेजा या आपल्या काळातील “अंत:करणातून देणाऱ्या” ह्यांचे उत्कृष्ट उदाहरण आहे. मदर तेरेजा यांना असे वाटत असे की, खरे देणे हे त्यागाचे असावे आणि आपल्याला देत असताना अस्वस्थता वाटणार असे असावे. जेव्हा त्यांना विचारण्यात आले की, “तुम्ही इतके कसे देऊ शकता?” तेव्हा त्यांनी उत्तर दिलं, “दया, आणि दुःख होईपर्यंत दया.” याचा अर्थ म्हणजे त्यांनी स्वतःचे संपूर्ण जीवनच इतरांसाठी अर्पण केले. त्यांची वेळ आणि प्रेम इतरांसाठी दिले. अशा प्रकारचे देणे कठीण असतं, पण तेच खऱ्या प्रेमाची, करुणेची ‘अंत:करणातून देणे’ याची ओळख असते.

        त्यांच्या या उदाहरणावरून आपणही उदारपणे देण्यासाठी प्रेरित व्हायला हवे, अगदी आपल्याला आव्हान किंवा अडचण वाटलं तरीही. “दुख होईपर्यंत देणे.”

आपण जीवनाच्या वेगवेगळ्या टप्प्यांमध्ये अंत:करणातून देवू शकतो.

        ‘अंत:करणातून देणे’ म्हणजे फक्त पैसे नाहीच देवू शकत तर आपण आपला वेळ दुसऱ्यांना आपल्या कौशल्याद्वारे देवू शकतो. प्रिय भाविकांनो, आपल्यापैकी प्रत्येक जण, कोणत्याही वयात किंवा जीवनाच्या कुटल्याही टप्प्यावर, इतरांना अंत:करणातून देऊ शकतो.

लहान बालक

        लहान बालकांनी त्यांच्या प्रेमळ कृतींनी इतरांशी प्रेम दयायला शिकले पाहिजे. ख्रिस्तसभा शिकवते की, अंत:करणातून दिलेले प्रेम म्हणजे इतरांना मदत करणे. जेव्हा लहान बालके त्यांच्या अंत:करणातून केलेल्या कृतींमध्ये प्रेम दाखवतात, तेव्हा ते देवाला आणि इतरांना आनंद देत असतात.

भारतातील लोकप्रिय कार्टून डोरेमोन, मुलांना ‘निःस्वार्थी देण्याची’ किंमत शिकवते. डोरेमोन नेहमीच त्याच्या मित्राला, नोबिताला, त्याच्या गॅजेट्स देऊन मदत करतो, जरी त्याला  स्वतःला त्रास झाला तरी डोरेमोन त्याच्या गॅजेट्सचा वापर मित्राच्या मदतीसाठी करतो. तशीच लहान बालकांनी देखील जे काही आपल्याकडे असते, ते शेअर करायला शिकायला पाहिजे. ते खेळणी असोत, वेळ असो किंवा दयाळूपणा. त्यासाठी काही उदाहरणे तुम्हाला सांगू इच्छीतो:

·   जर मित्राकडे खेळणी नसतील तर आपली आवडती खेळणी मित्रांसोबत दयायला हवी.

·         मित्रांना गृहपाठ किंवा घरातील कामात मदत करणे.

·   शाळेत सर्वांशी दयाळूपणे वागणे, विशेषतः ज्यांच्याकडे खूप मित्र नाहीत त्यांच्याशी.

या साध्या आणि अर्थपूर्ण गोष्टींमधून, लहान बाळके उदारतेचा आनंद अनुभवू शकतात आणि अंत:करणातून देण्याची सवय लावू शकतात.

युवक व युवती

        आपली ख्रिस्ती मूल्य युवक व युवतींना प्रेम व आदर अंत:करणातून दाखवून, देवाचे प्रेम व्यक्त करायला भाग पाडत आहे. ख्रिस्तसभा शिकवते की, अंत:करणातून दिलेले प्रेम म्हणजे इतरांना आधार देणे आणि त्यांच्यासोबत वेळ आणि आपुलकीने वागणे. जेव्हा युवक व युवती त्यांच्या कृतींमधून प्रेम व आदर व्यक्त करतात, तेव्हा ते देवाचे प्रेम दाखवतात.

        युवक व युवतींना, अंत:करणातून देणं म्हणजे इतरांच्या मदतीसाठी त्यागाची निवड करणे असणे आवश्यक आहे, केवळ स्वतःचाच विचार न करता सर्वांचा विचार केला पाहिजे. भारतातील एक लोकप्रिय वेब सीरीज  कोटा फॅक्टरीमध्ये आपण पाहतो की, विद्यार्थी एकमेकांना कठीण स्पर्धात्मक परीक्षांच्या वातावरणात मार्गदर्शन करतात. यातून युवक व युवती प्रेरणा घेऊ शकतात:

·         एखाद्या मित्राला त्याच्या गरजेत मदत करावी.

·         इतरांना कठीण परिस्थितीत आधार द्यावा.

·         इतरांना मदत करावी, ज्यांना अधिक गरज आहे त्यांना सहाय्य करावे.

त्यांच्या मित्रांना आदर आणि दयेने पाहून, युवक व युवतीने एकमेकांना आधार दिला पाहिजे आणि अंत:करणातून दया, आधार व मदत केली पाहिजे.

                                            विवाहित जोडपी

        विवाहित जोडप्यांसाठी, अंत:करणातून देणे म्हणजे त्यांच्या नात्यांमध्ये प्रेम आणि लक्ष पूर्णपणे अर्पण करणे. लग्न हे प्रेम, विश्वास आणि एकमेकांसाठी समर्पण यावर आधारलेले असते. आपली ख्रिस्तसभा शिकवते की, खरे प्रेम तेच असते, जे अंत:करणातून दिले जाते आणि त्यात परत काही मिळवण्याची अपेक्षा नसते. विवाहात खरे प्रेम हे रोज केलेले एक नवे वचन असते, जिथे प्रत्येक जोडीदार एकदुसऱ्यांना सन्मान आणि आधार देतो, आणि त्याद्वारे देवाच्या प्रेमाचे प्रतिबिंब दाखवतो.

·       पूर्ण अंत:करणातून ऐकणे: एकमेकांच्या आनंद, चिंता, स्वप्ने अंत:करणातून आणि शांतपणे ऐकण्यासाठी वेळ दिला पाहिजे.

·       प्रेमळ कृती: एकमेकांना छोट्या गोष्टींनी आश्चर्यचकित (surprize) करा, जसा आवडता पदार्थ बनवणे किंवा न विचारता घरातील एखादे काम करून देणे.

·       एकदुसऱ्यांना वेळ देणे: एकत्र शांत वेळ घालवा, प्रार्थना  करा, चालणे (walk) किंवा संवाद साधत जा आणि एकमेकांसाठी वेळ दिला पाहिजे.

·       प्रोत्साहनाचे शब्द: रोज एकमेकांचे कौतुक करणारे आणि प्रोत्साहक शब्द बोला, जेणेकरून तुमची नाती मजबूत होतील.

ही छोटी-छोटी कृती जर अंत:करणातून केल्याने, प्रेम व्यक्त करण्याचे सामर्थ्य वाढते आणि तुमच्या नात्यात विश्वास व प्रेमाची मजबुती येत असते.

वृद्ध लोक

वयोवृद्धांमध्ये असताना त्यांच्याकडे वेळ आणि ज्ञान असते, जे ते इतरांना देवू  शकतात. त्यांचे अंत:करणातून देणे हे पुढीलप्रमाणे असू शकते:

·         तरुण पिढीला मार्गदर्शन आणि आधार देणे.

·         त्यांच्या आजूबाजूच्या लोकांसाठी प्रार्थना करणे.

·         त्यांच्या समाजात किंवा चर्चमध्ये स्वयंसेवा करणे.

अंत:करणातून दिलेले हे कार्य लोकांवर प्रभाव टाकण्याचा त्यांच्यासाठी एक शक्तिशाली मार्ग ठरू शकतो.

धार्मिक लोक

        जे लोक धार्मिक सेवा करण्यासाठी बोलावलेले जातात, त्यांना अंत:करणातून देणे म्हणजे त्यांच्या जीवनाचे इतरांसाठी आणि देवासाठी समर्पण करणे असते.

·       लोकांना शिकवणे आणि मार्गदर्शन करणे.

·       गरीब व आजारी लोकांची सेवा करणे.

·       प्रार्थना, त्याग आणि नम्रतेचं जीवन जगणे.

        शुभवर्तमानामध्ये, येशू आपल्याला त्या विधवेचे अनुकरण करण्यास सांगतो. तिचं हृदय देवावरील प्रेम आणि विश्वासाने भरलेलं होतं, ज्यामुळे तिने सर्वकाही दिलं. तिच्याप्रमाणे, आपणही अंत:करणातून देण्यासाठी बोलावलेले आहोत, हे ओळखून  आपल्याकडे असलेली प्रत्येक गोष्ट ही देवाची देणगी आहे हे लक्षात ठेवावे. येशू आपल्याला मुक्तपणे, उदारतेने देण्यासाठी, इतरांना स्वतःच्या पुढे ठेवण्यासाठी, आणि अंत:करणातून प्रेम करण्यासाठी आमंत्रित करत आहे.

श्रद्धावंतांच्या प्रार्थना

प्रतिसाद – हे देवा आम्हांला उदार हृदय दे.

१. आपले परमगुरुस्वामी पोप फ्रान्सिस, महागुरूस्वामी, सर्व धर्मगुरू, व्रतस्थ, प्रापंचिक आणि सर्व व्यक्ती ज्या ख्रिस्त सभेची धुरा वाहतात त्यांना प्रभू परमेश्वराचे उदार हृदय प्राप्त व्हावे व त्यांच्या कार्याद्वारे त्यांनी चांगले फळ द्यावे म्हणून आपण प्रार्थना करूया.

२. आपल्या सामाजिक राजकीय नेत्यांसाठी आपण प्रार्थना करूया. त्यांनी गोरगरिबांच्या, दिनदुबळ्याच्या, व असुरक्षित लोकांच्या गरजा पुरवाव्यात व त्यांना समाजात मानाचे स्थान मिळवून द्यावे म्हणून आपण प्रार्थना करूया.

३. जे गरीबांचा छळ करतात व जे त्यांच्या मानवी प्रतिमेच्या सन्मानाला तडा देतात आणि मानवी तस्करी करतात त्यांनी आपला मार्ग बदलून पश्चाताप करून देवाकडे वळावे व मानवाला मानवाचा दर्जा द्यावा म्हणून आपण प्रार्थना करूया.

४. आपणा स्वतःसाठी आपण प्रार्थना करूया. आपला देवा बरोबर, आपल्या शेजाऱ्याबरोबर व आपणा स्वतःबरोबर समेट घडवून शांती व सुख आपल्या हृदयात, आपल्या घरात व आपल्या समाजात नांदावे व त्यासाठी आपण सतत झटावे म्हणून आपण प्रार्थना करूया.

५. जे लोक आपल्या समाजात, राज्यात व देशात युद्ध घडवून आणतात, तसेच ताण तणाव व तंटे घडवून आणतात ज्यामुळे सर्व समाज जीवाला घाबरून बसला आहे, त्यांच्या हृदयाचे परमेश्वराने आपल्या सुज्ञपणाने परिवर्तन करावे व त्यांना सत्याच्या प्रकाशात बोलावून त्यांचा दयेने न्याय करावा व त्यांना शांती द्यावी म्हणून आपण प्रार्थना करूया.

६. आपल्या घरात किंवा समाजात जे कोणी लोकं आजारी आहेत, खाटेला खिळले आहेत त्यांना परमेश्वरी कृपेचा व स्पर्शाचा लाभ व्हावा आणि परमेश्वराने त्याच्या इच्छे नुसार त्यांना आरोग्य द्यावे. तसेच आपल्या घरांतून जे कोणी देवाघरी गेले आहेत त्यांना स्वर्गीय नंदनवनात सार्वकालिक जीवन लाभावे म्हणून आपण प्रार्थना करूया.

७. थोडावेळ शांत राहून आपण आपल्या व्ययक्तिक, कौटुंबिक आणि सामाजिक गरजांसाठी प्रार्थना करूया. 

 Reflection for 31^st Sunday in Ordinary Time (03/11/2024) By Br. Jostin Pereira

सामान्य काळातील एकतिसावा रविवार

दिनांक: ०३/११/२०२४

पहिले वाचन - अनुवाद ६: २-६

दुसरे वाचन – इब्री ७:२३-२८

शुभवर्तमान- मार्क- १२: २८-३४

प्रस्तावना

        आज आपण सामान्य काळातील एकतीसावा रविवार साजरा करीत आहोत. आजची उपासना आपणास देवावर व शेजाऱ्यावर प्रीती करण्यासाठी आमंत्रित करीत आहे. मोशे हा एक महान नेता होता. त्याने इस्त्रायली लोकांची गुलामगिरीतून सुटका करून त्यांना वचन दिलेल्या जमिनीत आणण्यासाठी सिंहाचा वाटा उचलला. मोशेने दिर्घ काळापर्यंत नेतृत्व करून देवापासून दूर गेलेल्या लोकांना प्रभूच्या जवळ आणले. तसेच आजच्या पहिल्या वाचनात मोशे लोकांना आपल्या पूर्ण मनाने, जीवाने व शक्तीने प्रेम करण्यास आवाहन करत आहे.

        प्रभू येशू जो आपला मेंढपाळ बनून ह्या जगात आला; तो आपल्याला प्रीतीची - आज्ञा सर्वश्रेष्ठ आहे असे सांगून देवावर व शेजाऱ्यावर प्रेम करण्यास आमंत्रित करीत आहे. जर आपण हे आचारणात आणले तर आपण देवाच्या राज्यापासून दूर नाही आहोत. प्रभू येशू हा आपला युगानुयुग राहणारा याजक आहे. त्याने प्रकट केलेल्या देवाच्या राज्यावर व प्रीतीच्या आज्ञेवर आपण विश्वास ठेवतो का? 

        आपण देवावर व शेजाऱ्यावर प्रेम करतो का? ह्या मिस्साबलिदानात सहभागी होत असताना आपले ह्रदय हे प्रेमाने  भरावे म्हणून आपण परमेश्वराकडे प्रार्थना करूया.

 

मनन चिंतन

प्रेमाचे नाते

    ओढ म्हणजे काय ते जीव लागल्याशिवाय समजत नाही, विरह म्हणजे काय ते प्रेमात पडल्याशिवाय समजत नाही आणि प्रेम म्हणजे काय ते स्वतः केल्याशिवाय समजत नाही.

    आपण प्रेमाविषयी भरपूर वाचतो, भरपूर ऐकतो आणि भरपूर बोलतो; पण प्रेम काय आहे हे समजण्यासाठी आपण स्वतः इतरांवर प्रेम केल पाहिजे. बायबल सांगतं, ‘देव प्रीती आहे’ (१ योहान ४:८). खरोखर देव प्रीती आहे, कारण देवाने पहिलं प्रेम संपूर्ण मानवजातीवर केलं. म्हणून प्रेम काय आहे हे आपण देवाकडून शिकतो. देवाने आपल्याला त्याच्या प्रतिमेप्रमाणे निर्माण केले आणि त्याचे प्रेम प्रकट केले. 

    जी व्यक्ती आपल्याला सांगते, ‘मी तुझ्यावर खूप प्रेम करते.’ तीच व्यक्ती काही काळानंतर आपल मन दुःखावत असते; परंतु परमेश्वर आपलं मन दुःखावत नाही. आपण कितीही पापे करून त्याच्यापासून दूर गेलो, तरीही तो आपल्यावर प्रेम करतो. आपल्यावर देवाचे भरपूर प्रेम आहे म्हणून आपल्या तारणासाठी त्याने आपला एकुलता एक पुत्र या जगात पाठविला (योहान ३:१६).

    शुभवर्तमानात आपण वाचतो की, नियमशास्त्राचा एक शिक्षक येशूकडे येऊन विचारतो, “सर्व आज्ञांत महत्वाची आणि पहिली आज्ञा कोणती?” येशूने उत्तर दिले, आपला देव जो तुझा प्रभु आहे, त्याजवर संपूर्ण अत:करणाने, संपूर्ण जिवाने, संपूर्ण मनाने आणि संपूर्ण शक्तीने प्रीति कर.’ दुसरी आज्ञा ही आहे, ‘जशी आपणांवर तशी आपल्या शेजाऱ्यावर प्रीति कर.’ यापेक्षा दुसरी कोणतीही आज्ञा मोठी नाही.”

    ह्याचा अर्थ असा की, जो म्हणतो, ‘मी देवावर प्रीती करतो’, त्याने इतरांवरही प्रीती केली पाहिजे. जो देवावर प्रीती करतो, त्याच्या मनात कसलीही भेदभावना असू शकत नाही. तो सर्वांकडे समदृष्टीने पाहतो. त्याच्या नजरेत कोणी उच्च नाही किंवा नीच नाही. त्याचं सर्वांवर सारखच प्रेम असतं. जो देवावर प्रीती करतो, तो इतरांवरही प्रीती करतो. ह्याच महत्त्वाच कारण असं की, परमेश्वराच्या प्रेमाची जाणीव अश्या व्यक्तीला झाली असते.

    एका मुलाखतीत मदर तेरेसा यांना एकदा विचारण्यात आले होते, "प्रेम म्हणजे नक्की काय आहे हे तुम्ही सांगू शकता का?" तिने लगेच उत्तर दिले, “प्रेम देण्यात आहे (Love is Giving). देवाने जगावर इतके प्रेम केले की त्याने आपला मुलगा दिला. येशूने जगावर खूप प्रेम केले, तुझ्यावर प्रेम केले, माझ्यावर इतके प्रेम केले की त्याने आपले जीवन दिले. आणि त्याने जसे प्रेम केले तसे आपण प्रेम करावे अशी त्याची इच्छा आहे. आणि म्हणून खरे प्रेम म्हणजे दुखणे होईपर्यंत देणे आणि देणे होय.”

    प्रभू येशूने लोकांना सांगितले होते, “जे कैसराचं आहे ते कैसराला द्या आणि जे देवाचं आहे ते देवाला द्या.” (मत्तय २२:१५-२२, लूक २०:२०-२६) कोणत्याही देशातील नागरिकांना त्या देशाचे कायदे पाळावे लागतात. त्यांनी कायद्यानुसार अपेक्षित कर भरले नाहीत तर त्यांच्यावर दंड लादला जातो किंवा त्यांना शिक्षा भोगावी लागते. लोकांकडून मिळालेल्या कराचा सरकार त्यांना हिशोब देते, त्या पैशाचा वापर कसा केला गेला ह्याची त्यांना माहिती देते. लोकांच्याच पैशातून देशाचा कारभार चालवला जातो.

    पण देव आपल्यावर कर लादत नाही, किंवा आपली थकबाकी तो वसूल करत नाही.  आपल्या पैशातून तो हे जग चालवत नाही. देवाचे आणि आपले नाते हे प्रेमाचे नाते आहे आणि ते पैशावर आधारलेले नाही. त्यात देवाणघेवाण नाही, हिशोब नाही.

    प्रेमावर आधारलेल्या कोणत्याही नात्यात हिशोब ठेवला जात नाही. पतिपत्नी एकमेकांना आनंद आणि सुख देण्यासाठी जे काही करतात त्याच्यामागे काही स्वार्थ असतो का? मुलांच्या शिक्षणासाठी पालकांना जो खर्च करावा लागतो त्यावर मुलांकडून ते व्याज आकारतात का? वृद्ध आईबापांना आधार देणारी मुले त्यांना बिल सादर करतात का?

    देवाचे आणि आपले नातेही अशाच प्रकारचे आहे. खरे तर देव आपल्याकडून काहीच मागत नाही, आपल्याकडून त्याला कसलीही अपेक्षा नाही. देवाने आपल्यावर नेहमीच प्रीती केली आहे आणि आपणही त्याच्यावर तशीच प्रीती करावी एवढीच त्याची इच्छा आहे. आणि ती आपण पूर्ण मनाने, पूर्ण जिवाने, पूर्ण शक्तीने, आणि पूर्ण बुद्धीने करायची आहे (लूक १०:२५-३७).

    आयुष्य जगण्याद्वारे समजते; केवळ ऐकून, वाचून, बघून समजत नाही. त्याचप्रमाणे प्रेम हे केल्यावर समजते; केवळ ऐकून, वाचून, बघून समजत नाही. म्हणून जसं देवावर प्रेम करीतो, तसचं इतरांवरही प्रेम करू या.

श्रद्धावंतांच्या प्रार्थना

प्रतिसाद – प्रभू आमची प्रार्थना ऐक.

१) आपले परमगुरु, महागुरू, धर्मगुरू व सर्व व्रतस्थ बंधू-भगिनी व सर्व भाविकांनी सदैव ख्रिस्ताच्या मळ्यात कार्यरत असताना देवाचे कार्य अविरीतपणे करत रहावे म्हणून आपण प्रार्थना करूया.

२) प्रत्येक ख्रिस्ती भाविकांनी आपले जीवन जगत असताना देवावर व आपल्या शेजाऱ्यावर संपूर्ण मनाने, जीवाने व शक्तीने प्रेम करावे म्हणून प्रार्थना करूया.

३) आजच्या ह्या जगाचे भवितव्य तरुण पिढीच्या हातात आहे. परंतु आजची पिढी अनैतिकता, आत्महत्या, भ्रष्टाचार आणि इतर वाईट मार्गावर चालून आपले जीवन नष्ट करत आहेत. अश्या तरुणांना परमेश्वराचे मार्गदर्शन लाभावे व त्यांनी योग्य मार्गाचा अवलंब करावा म्हणून आपण प्रार्थना करूया.

४) आपल्या समाजात व कुटुंबात जे कोणी आजारी आहेत अश्या सर्वांना प्रभूचा आशिर्वाद मिळावा व आजार सहन करण्यास शक्ती मिळावी म्हणून आपण प्रार्थना करूया.

५) थोडा वेळ शांत राहून आपल्या वैयक्तिक, कौटुंबिक व सामाजिक गरजासाठी प्रार्थना करूया.

 Reflection for 30^th Sunday in Ordinary Time (27/10/2024) By Br. Reon Andrades

सामान्य काळातील तिसावा रविवार

दिनांक: २७/१०/२०२४

पहिले वाचन: यिर्मया ३१: ७-९

दुसरे वाचन: इब्री ५: १-६

शुभवर्तमान: मार्क १०: ४६-५२

 प्रस्तावना

        आज आपण सामान्य काळातील तिसावा रविवार  साजरा करत आहोत. आजची वाचने आपणास विश्वासाचे जीवन जगण्यास पाचारण करत आहेत. 

       आजच्या पहिल्या वाचनात आपणास कळून  येते की, देव आपल्या बरोबर आहे त्याला आपली काळजी आहे. प्रत्येक क्षणी तो आपल्याबरोबर आहे व त्याला आपली काळजी आहे म्हणून तो आपणास आशेचे जीवन जगण्यास बोलावीत आहे.     

         दुसऱ्या वाचनात आपल्याला समजते की, येशू ख्रिस्ताला आपला मानवी दुर्बलपणा माहित आहे, कारण त्याने स्वतः तो अनुभवलेला आहे. ह्यास्तव तो देवापुढे मानवजातीला रास्तपणे सादर करण्यास सक्षम आहे ह्याची प्रचीती आपणास येते. 

        शुभवर्तमानामध्ये बर्तीमयचा विश्वास, त्याची चिकाटी व येशूवर असलेली खात्री ह्याचे दर्शन आपणास मिळत आहे.

        आपणही ख्रिस्ती विश्वासात वाढावेत व देवाचा अनुभव आपणास पावलो-पावली यावा. तसेच आपण आशेचे जीवन जगावे म्हणून आजच्या ह्या मिस्साबलीदानात आपण प्रार्थना करूया.

 

मनन चिंतन

        आज आपण सामान्य काळातील तिसावा रविवार साजरा करत आहोत. आजची वाचने आपणास देवावर विश्वास ठेवण्यास पाचारण करत आहेत.

        आजच्या पहिल्या वाचानात आपण पाहतो की, देवाला लोकांची काळजी आहे. तो आपल्या लोकांपासून दूर नाही तर प्रत्येक क्षणी, तो त्यांच्या सुख-दु:खात त्याचा सहभाग घोषित करत असतो. हद्द्पारीत व गुलामगिरीच्या अवस्थेत, देव आपल्या लोकांना यिर्मया संदेष्ट्याद्वारे, आशा बाळगण्यास सांगत आहे. देव फक्त चांगल्या लोकांनाच नव्हे, तर लंगडे, लुळे, अपंग, गर्भवती बायका,  आंधळे सर्वांना आपल्या मायदेशात परत घेऊन येणार आहे. देव त्यांचे नेतृत्व करणार आहे व त्यांना चांगल्या वाटेने चालवणार आहे. जेणेकरून ते पडणार आणि त्यांना लागणार नाही. देव स्वतःला इस्रायेलचा  पिता घोषित करत आहे, म्हणजेच देव दूर नसून त्यांच्या बरोबर आहे. त्याला सर्व लोकांची काळजी आहे, ज्याप्रमाणे एका पित्याला आपली सर्व मुलं प्रिय असतात मग ति कशीही असो.

        दुसऱ्या वाचनात आपणाला कळून येत कि, येशू हाच एकमेव महायाजक आहे. त्याने आपल्या मरणाने सार्वकालिक एकमेव बळी अर्पण केला आहे. हा महायाजक आपणापासून दूर नसून तो, आपल्यासारखा आहे. त्याला आपल्या कमकुवतपणाचे जाणीव आहे. मानवाचा अशक्तपणा तो जाणतो, कारण त्याने स्वतः तो अनुभवलेला आहे.  तो मानवाला देवापुढे योग्यप्रकारे  सादर करण्याची योग्यता, त्याच्याकडे आहे.

आज शुभवर्तमानात आपण तीन प्रकारची माणसं पाहतो,

शिष्य: येशूच्या बरोबर त्यांना चालण्याची व शिष्य म्हणून घेण्याचे भाग्य त्यांना लाभले, परंतु ते त्या अंध भिकाऱ्याला पाहू शकले नाही. त्यांची वर्तणूक जणू काही बेपर्वाहीची होती. त्यांनी ना सकारात्मक नाही नकारात्मक भूमिका बजावली असती तर मार्क या शुभवर्तमानकरने नमूद तसे नमूद केले असते.

        आपणही अनेक वेळेला बेपर्वाही जीवन जगात असतो. आपल्या शेजार्याला आपली गरज आहे कि नाही ह्याची आपणाला चिंता नसते. आपण आपल्या जीवनात व्यस्थ असतो. आम्ही ख्रिस्ती आहोत हे आम्हाला पुरे, इतरांपर्यंत ख्रिस्त व त्याची शुभवार्ता पोहचविणे आमची जबाबदारी नाही, अशी आपली परिस्थिती असते.

लोकसमुदाय: लोकसमुदाय वाऱ्यासारखा आपली दिशा बदलत आहे. काही क्षणापूर्वी तो अंध भिकाऱ्याला गप्प राहण्यास धमकावले, परंतु येशूने त्याला बोलवताच त्याच्या प्रती त्यांचा व्यवहार बदलतो. ते त्याला धीर धरून उठवतात.

        आपणही लोक्सामुदायासारखे वागत असतो. कोणी आपणास सत्कृत्ये करताना पाहावे व आपल्याविषयी चांगले बोलावे म्हणून आपण कार्य करत असतो. हे कार्य आपल्या हृदयातून होत नसतं. जर आपल्यला पाहायला कोणी नसेल तर आपण ते सत्कार्य करत नाही. ज्या दिशेने आपली वाहवा होईल त्या दिशेने आपण तोंड फिरवत असतो.

बर्तीमय: अंध भिकारी, शारीरिकरित्या अंध होता परंतु अध्यात्मिकरित्या दूरदृष्टी बाळगणारा होता. आज आपणास पाहिल्याशिवाय विश्वास ठेवत नाही. परंतु बर्तीमय न पाहता, फक्त ऐकून विश्वास ठेवणारा होता. लोकसमुदायने धमकावून देखिल तो गप्प बसला नाही तर उलट मोठ्याने ओरडत होता. ह्यावरून त्याची चिकाटी आपणास दिसून येते. पुढे जेव्हा त्याला येशू बोलावतो तेव्हा, तो आपले भिकाऱ्याची वस्त्रे टाकून येशूकडे येतो. ह्याचा अर्थ हा  त्याला पूर्णपणे खात्री होती की, तो बारा होणार आहे व या पुढे त्याला त्या वस्त्रांची गरज भासणार नाही.

        आपण ह्या बर्तीमय प्रमाणे, विश्वासाचे, चिकाटीचे व खात्रीचे जीवन जगतो का? विश्वास त्या बर्तीमय सारखा आहे का? आपण प्रार्थना करतो पूर्ण होणार ह्याची आपणास खात्री असते का? हा प्रश्न आपण आज स्वतःला विचारूया.

        आज आपण आपली पडताळणी करूया की, मी कोणत्या गटात आहे.? माझे जीवन व वागणे त्या शिष्या-प्रमाणे, लोकसमुदाया-प्रमाणे अथवा बर्तीमय-प्रमाणे जगत आहे. आपणास चांगले ख्रिस्ती जीवन जगण्यास विश्वासाची देणगी मिळावी म्हणून आज आपण आपल्यासाठी व आपल्या बंधू-भगिनींसाठी विशेष प्रार्थना करूया.

श्रद्धावंतांच्या प्रार्थना

प्रतिसाद – दयावंत प्रभू आमची प्रार्थना ऐक.

१) आपले परमगुरु, महागुरू, धर्मगुरू व सर्व व्रतस्थ बंधू-भगिनी व सर्व भाविकांनी सदैव ख्रिस्ताच्या मळ्यात कार्यरत असताना देवाचे कार्य अविरीतपणे करत रहावे म्हणून आपण प्रार्थना करूया.

२) प्रत्येक ख्रिस्ती भाविकांनी आपले जीवन जगत असताना देवावर व आपल्या शेजाऱ्यावर संपूर्ण मनाने, जीवाने व शक्तीने प्रेम करावे म्हणून प्रार्थना करूया.

३) आजच्या ह्या जगाचे भवितव्य तरुण पिढीच्या हातात आहे. परंतु आजची पिढी अनैतिकता, आत्महत्या, भ्रष्टाचार आणि इतर वाईट मार्गावर चालून आपले जीवन नष्ट करत आहेत. अश्या तरुणांना परमेश्वराचे मार्गदर्शन लाभावे व त्यांनी योग्य मार्गाचा अवलंब करावा म्हणून आपण प्रार्थना करूया.

४) आपल्या समाजात व कुटुंबात जे कोणी आजारी आहेत अश्या सर्वांना प्रभूचा आशिर्वाद मिळावा व आजार सहन करण्यास शक्ती मिळावी म्हणून आपण प्रार्थना करूया.

५) थोडा वेळ शांत राहून आपल्या वैयक्तिक, कौटुंबिक व सामाजिक गरजासाठी प्रार्थना करूया.