Friday, 22 December 2017

Reflection for the Homily of Christmas Day (25-12-2017) By Br. Rahul Rodrigues.


ख्रिसमस (सकाळीची मिस्सा)


दिनांक: २५/१२/२०१७
पहिले वाचन: यशया ६२:११-१२
दुसरे वाचन: पौलाचे तीताला पत्र ३:४–७  
शुभवर्तमान: लूक २:१५-२०








 ‘देव मानव झाला धरतीवर आला, मानवात शिरला’.


प्रस्तावना:

“आनंद करा, उल्हास करा! अहो पृथ्वीच्या सर्व राष्ट्रांनो प्रीतीचे गीत गा.
कारण आज आपला तारणारा आपल्या तारणासाठी जन्मला आहे.”
ख्रिस्ताठायी माझ्या प्रिय बंधू आणि भगिनींनो, आज आपली वाट पाहण्याची वेळ संपली आहे. ख्रिस्त आम्हा मध्ये जन्मला आहे. तो आपल्याला अंधारातून प्रकाशाकडे, दुःखातून सुखाकडे, आणि पापांतून पुण्याकडे नेण्यास आला आहे. ज्याप्रमाणे मेंढपाळ आपली मेंढरे सोडून बाळ येशूला पाहण्यास व त्याचा अनुभव घेण्यासाठी गेले, त्याचप्रमाणे आपण सुद्धा बाळ येशूचा अनुभव घेण्यासाठी इथे जमलो आहोत.
     आजच्या पहिल्या वाचनात यशया संदेष्टा सांगत आहे की आपला तारणारा आला आहे व आपले तारण त्याच्या हाती आहे. दुसऱ्या वाचनामध्ये तीताला लिहिलेल्या पत्रात संत पौल म्हणतो की, आपल्या तरणाऱ्याचा जन्म आपल्या सत्कार्यामुळे झाला नसून तर देवाची आम्हावरील असलेल्या दयेमुळे व प्रीतीमुळे झाला आहे. लूकलिखित शुभवर्तमानामध्ये आपण पाहतो की, परमेश्वराची आम्हावरील द्या व प्रीती मेंढपाळानी त्या गाईच्या गोढ्यात जन्मलेल्या ख्रिस्तामध्ये पाहिली.
     ज्याप्रमाणे ख्रिस्त ह्या भूतलावर दिन-दुबळ्यांच्या तारणासाठी अवतरला, त्याचप्रमाणे आपण सुद्धा दीन व गरजवंताच्या हितासाठी झटावे म्हणून ह्या पवित्र मिस्साबलिदानात प्रार्थना करूया.

सम्यक विवरण

पहिले वाचन: यशया ६२:११-१२

      पहिल्या वाचनात यशया संदेष्टा आपणाला आनंद व हर्ष करण्यास सांगत आहे. कारण आपला तारणारा आला आहे. हा तारणारा आपले उद्धार करील. आपण सर्वजण देवाने निवडलेली लोक आहोत. जसे देवाने मोशेच्या मदतीने इब्री लोकांना फेरोच्या गुलामगिरीतून सोडविले होते, त्याचप्रमाणे हा तारणारा आपणास आपल्या पापांतून व गुलामगिरीतून मुक्त करेल, असा संदेश यशया संदेष्टा आपणास देत आहे.

दुसरे वाचन: पौलाचे तीताला पत्र ३:४–७  

     तीताला लिहिलेल्या पत्रात संत पौल ‘तारण म्हणजे काय’ ह्याचा अर्थ आपणास स्पष्ट करून सांगत आहे. देवाची दया महान आहे. ह्याच देवाच्या महान दयेमुळे आपले तारण झाले आहे. ख्रिस्ताच्या जन्माने आपल्या जीवनाचे नवीकरण झाले आहे. आपण अंधारात भरकटलेलो होतो, पापांच्या जाळ्यात गुरफटून अडकलेलो होतो; परंतु ख्रिस्ताने आपणास ह्या सर्वातून सोडविले आहे. महत्वाची गोष्ट म्हणजे, ख्रिस्ताचे  आगमन व त्याचे नेमलेले कार्य ह्या दोन्हीवर परमेश्वर देवाच्या प्रीतीचा हात आहे. देवाचा पवित्र आत्मा आपल्यामध्ये वस्ती करण्यासाठी आला व आपण देवाच्या कृपेने नीतिमान ठरलो आणि आपल्याला युगानुयुग टिकणारे जीवन मिळाले. या सर्व कृतींना ‘तारण’ म्हटलेले आहे. अशा सुंदर शब्दांनी संत पौलने ‘तारण’ ह्या शब्दाचे वर्णन केले आहे.

शुभवर्तमान: लूक २:१-२०

     ख्रिस्तजन्माचा पहिला संदेश हा गरीब धनगरांना दूताच्या मदतीने प्राप्त झाला.. दूत ह्या धनगरांना ख्रिस्तजन्माची कहाणी सांगतो व त्यांना तारणाची आशा दाखवतो. हा संदेश प्रथम धनगरांनाच का देण्यात आला? असा प्रश्न आपल्या मनात आला असेल. ह्याचे उत्तर असे की, गरीब धनगरांना समाजात स्थान नव्हते. समाजाने त्यांना तुच्छ लेखलेले होते. मंदिरात बली अर्पण करण्यासाठी लागणारे कोकरू हे मंदिर अधिकाऱ्याच्या कळपातून पुरविले जाई. धनगर हे ह्या कळपाची राखण करीत असत. धनगर जे मंदिरासाठी लागणाऱ्या कोकरांची काळजी घेत होते, त्यांनाच प्रथम जगाचे पाप-हरण करणारे देवाचे कोकरू पाहण्याचे भाग्य लाभले. धनगरांना दूताचा संदेश मिळाला तेव्हा त्यांनी विश्वास ठेवला व ते बेथलेहेमास गेले. त्यांनी देवाने केलेल्या कृत्याबद्दल देवाचे गुणगान-गायिले व ह्या सर्व गोष्टी नगरात जाऊन इतरांना कळवल्या.

बोधकथा :

एकदा एक माणूस आपल्या गर्भवती स्त्रीला दवाखान्यात घेऊन जातो कारण त्या स्त्रीची प्रसूतीची वेळ जवळ आली होती. बराच वेळ झाला परंतु डॉक्टर काही सांगत नव्हते. जस-जसा उशिरा झाला त्या व्यक्तीला चिंता वाटू लागली. थोड्याच वेळात डॉक्टर ऑपरेशन थेटर मधून बाहेर आले व त्या व्यक्तीला म्हणाले, “मला माफ करा, आम्ही तुमच्या बाळाला वाचवू शकलो नाही व बाळ जन्माला येताच मरण पावले.”  हे ऐकून तो माणूस स्वतःला आवरू शकला नाही व मोठ्याने रडू लागला व पूर्ण पणे खचून गेला.
     ज्या बाळासाठी त्याने नऊ महिने वाट पाहिली, तेच बाळ जन्माला येताच मरण पावले. त्या व्यक्तीने डॉक्टरांना विचारले की ह्या हॉस्पिटल मध्ये नेत्र दानाची गरज आहे असे मी ऐकले होते, तर माझ्या बाळाचे डोळे कुणा दुसऱ्याला दृष्टी देण्यास उपयोगी पडू शकतात का ? दुसऱ्या दिवशी त्या बाळाचे डोळे एका श्रीमंत व्यक्तीला व एका आईला देण्यात आले.

मनन चिंतन :

     दोन हजार वर्षा पूर्वी एक बाळ जन्माला आले व आपल्याला पापांच्या अंधकारमय जीवनातून आध्यात्मिक डोळे किवा दृष्टी दिली. ते सुद्धा फुकट, कुठलीही किंमत न मोजता दिली. आपण सार्वजण पापी आहोत. पापांच्या अंधकारातून आपली मुक्तता व्हावी म्हणून परमेश्वराने आपल्या पुत्राला ह्या धरतीवर पाठवले. यशया (यशया ९:२) म्हणतो “आता लोक अधोलोका सारख्या अंधकारात दिवस काढीत आहेत. पण ते तेजस्वी प्रकाश पाहतील. पातळासारख्या अंधकारमय प्रदेशात सध्या लोक राहत आहेत पण त्यांना ‘तेजस्वी प्रकाश’ दिसेल.” येशू हा तेजस्वी प्रकाश आहे जो आपले तारण करावयास ह्या भूतलावर उतरलेला आहे.
     आज आपण नाताळचा सण साजरा करीत असताना आपण परमेश्वराचे मानवावरील प्रेम हे ख्रिस्ताच्या येण्याने कसे परिपूर्ण झाले यावर विचार विनिमय करत आहोत. अखिल मानवजातीच्या तारणासाठी देव मानव झाला. कारण देवाला (ख्रिस्ताला) कोणी बाहेरचा म्हणून तारण करायचे नव्हते तर आपणा सारखे बनून आपले तारण करायचे होते. “देवाने आम्हावर इतकी प्रीती केली की त्याने आपला एकुलता एक पुत्र आम्हामध्ये पाठवला” (योहान ३:१६). हे नाथन ह्या प्रवक्त्याने सुद्धा दाविद राजाला सांगितले होते: “राजसत्ता तुझ्याच वंशात चालू राहील याचा विश्वास बाळग. तुझे राज्य अबाधित राहील व तुझे सिंहासन टिकून राहील (२ शमुवेल ७:१६)
     ख्रिस्ताच्या जन्माने सर्वत्र तारणाची आशा निर्माण झाली. देव मानव झाला. ‘आमचे तारण’ हे त्याचे उद्दिष्ट होते. आपण पाहतो की, त्याच्या जन्माची सुवार्ता त्या गरीब धनगरांना तसेच व तीन राज्यांना सुद्धा मिळाली व येशूचे दर्शन घेऊन त्यांच्या जीवनात अमुलाग्र बदल झाला. त्यांच्या जीवनाचे नूतनीकरण झाले.  
      आज आपणही ख्रिस्ताचे दर्शन, ख्रिस्ताचा अनुभव घेण्यासाठी आलो आहोत व तोच ख्रिस्ताचा अनुभव आपल्याला दुसऱ्यांना द्यायचा आहे. कारण ख्रिस्त केवळ आपल्या तारणासाठी नाही तर सर्वांच्या तारणासाठी आला आहे. म्हणूनच मेंढपाळांनी येशूच्या जन्माची सुवार्ता सर्वाना नगरीत जाऊन सांगितली.
     आज आपण पाहतो की आपल्या समाजात असे बरेच लोक आहेत जे ख्रिस्तापासून दुरावले आहे. ख्रिस्ताच्या प्रेमापासून ते वंचित झाले आहेत. ते ख्रिस्ताच्या प्रेमाबद्दल अज्ञात आहेत व अजूनही पापांच्या व मोहाच्या जाळ्यात गुरफटून पडलेले आहेत. अशा सर्वाना आपण प्रभूच्या प्रेमाची ओळख करून दिली पाहिजे. जे दिन, दुःखी आहेत, ज्यांच्यावर दु:खाचा डोंगर कोसळला आहे अश्यांच्या मद्दतीस धावून जाऊया जेणेकरून त्यांचे तारण होऊ शकेल. आजही ख्रिस्त उघड्यावर, गरीबांमध्ये, तसेच, गाईच्या गोठ्यात जन्म घेत आहे. त्याला आपल्या मायेची, करूणेची उब हवी आहे व ती आपल्या हृदयातच मिळू शकते.
आज जो ख्रिस्त जन्माला आला आहे, त्याला आपल्या हृदयात घेऊया व दुसऱ्यांना देऊया व हीच खरी प्रभू जन्माची सुवार्ता ठरेल. 
सर्वाना नाताळच्या हार्दिक शुभेछा.

विश्वासू लोकांच्या प्रार्थना :

आपला प्रतिसाद: प्रभू आमचे तारण कर.

१. आपल्या ख्रिस्त सभेची धुरा वाहणारे आपले परमगुरु, महागुरू, धर्मबंधू-भगिनी व सर्व व्रतस्थ यांनी ख्रिस्ताच्या प्रेमाचा संदेश सर्वाना द्यावा व त्याच्या तारणासाठी त्यांना प्रभूकडे आणावे म्हणून आपण प्रार्थना करूया.
२. जे कोणी ख्रिस्तापासून दुर गेले आहेत, पापाच्या आहारी जाऊन वाईट जीवन जगत आहेत त्यांना ख्रिस्ताच्या प्रेमाचा व दयेचा अनुभव यावा व त्यांनी ख्रिस्ता जवळ यावे म्हणून आपण प्रार्थना करूया.
३. जे कोणी दुःखी, कष्टी आहेत व निरनिराळ्या कारणास्तव ख्रिस्त जयंती साजरी करू शकत नाहीत, त्यांनाही ख्रिस्ताचा प्रेमळ अनुभव यावा व ख्रिस्तजन्माने त्यांना  त्यांच्या दुःखातून बाहेर पडण्यास मद्दत मिळावी म्हणून आपण प्रार्थना करूया.
४. आपले मिशनरी बंधू-भगिनी जे देशाच्या अनेक काना-कोपऱ्यात जाऊन प्रभूची सुवार्ता लोकांना देत आहेत, त्यांना बाळ येशूची कृपा व सामर्थ्य मिळावे व प्रभूची सुवार्ता सर्वाना अशीच त्यांनी द्यावी म्हणून आपण प्रार्थना करूया.
५. आपल्या समाजात अशी बरीच विवाहित लोक आहेत ज्यांना त्यांच्या प्रेमाचे फळ प्राप्त झालेले नाही. बाळ येशूची कृपा-दृष्टी त्यांच्यावर पडावी व त्यांना त्यांच्या प्रेमाचे प्रतिक म्हणून बालकाचे दान मिळावे म्हणून आपण प्रार्थना करूया.
६. थोडावेळ शांत राहून आपल्या वैयक्तिक व सामाजिक हेतूंसाठी प्रभू येशू कडे प्रार्थना करूया.    
     




Thursday, 21 December 2017

Reflection for the Homily of Christmas Vigil Mass (25-12-2017) By Br. Lipton Patil.

ख्रिसमस: मध्यरात्रीची मिस्सा


दिनांक: २५/१२/२०१७
पहिले वाचन: यशया ९:१-३, ५-६
दुसरे वाचन: पौलाचे तीताला पत्र २:११-१४
शुभवर्तमान: लूक २:१-१४








‘आज आम्हांसाठी प्रेमाचा उगम झाला व तो प्रभू येशू ख्रिस्त आहे’.


प्रस्तावना:

ख्रिस्त जयंती करूया साजरी आज या जगावरती;
पावन झालो आम्ही लेकरे या धरतीवरील.
देवदूत ही गातील गाणी आकाशातील;
मेंढपाळ व मेंढरे ही करतील जल्लोष रानातील.”

माझ्या ख्रिस्ती श्रद्धावंतांनो आज धरतीवरती व आपल्या प्रत्येकांच्या हृद्यात प्रेमाचा वर्षाव झाला आहे. आपण प्रत्येकांना प्रेमाचे उदाहरण देणारा बाळ येशू ह्या  क्षणाला गाई-गुरांच्या गोठ्यात जन्म घेऊन दुसऱ्यांवर प्रेम करायला प्रोत्साहन देत आहे.
     आजच्या पहिल्या वाचनात संदेष्टा यशया सांगतो की, आज अंधकार नष्ट होईल; अंधकारात व मृतुछायेत चालणाऱ्या लोकांना मोठा प्रकाश दिला जाईल कारण आज जगाचा प्रकाश जन्मलेला आहे, व तो बाळ येशू आहे. संत पौलने तीताला लिहिलेल्या पत्रात आपण ऐकणार आहोत की, सर्वांना तारण देणारी कृपा प्रगट झाली आहे आणि आज सर्वांसाठी तारणाचा दिवस उगवलेला आहे. तर लुककृत शुभवर्तमानात आपण पाहतो की प्रभूचा दूत, बाळ येशूची सुवार्ता घोषित करत आहे. ह्या सुवार्तेपासून सर्व लोकांना मोठा आनंद होणारा आहे, कारण आमच्याच्यासाठी आज दाविदाच्या गावात तारणारा जन्मलेला आहे, तो प्रभू येशू ख्रिस्त आहे.   
     ह्या पवित्र मिस्साबलिदानात सहभागी होत असताना आपण सर्वांनी बाळ येशूच्या प्रेमाला समजून घेऊन अधिका-अधिक त्याच्याजवळ जाऊन प्रेमाचे व शांतीचे  प्रतिक बनावे म्हणून प्रभूचरणी प्रार्थना करूया.

सम्यक विवरण :

पहिले वाचन: यशया ९:१-३, ५-६

मोशे नंतरचे सर्वात प्रभावी व्यक्तिमत्व म्हणजे संदेष्टा यशया होय. वयाच्या पंचवीसाव्या वर्षी संदेश सांगण्यासाठी त्याला पाचारण करण्यात आले. यशयाने धर्माला लागलेल्या ग्लानी दूर केली. मूर्ती पूजेवर हाणाहाणी हल्ले केले, सामाजिक अन्यायाविरुद्ध आवाज उठवला. ख्रिस्तपूर्व ५८७ मध्ये यहुद्यांना कैदी म्हणून बाबिलोनमध्ये नेण्यात आले तेव्हा त्यांच्यासाठी हा काळ अतिशय दु:खाचा होता. परंतु संदेष्टा यशयाने लोकांना तेथून मुक्त केले.

दुसरे वाचन: पौलाचे तीताला पत्र २:११-१४

     तीतस हा बिगर यहुदी सामाजातून झालेला ख्रिस्ती होता. तो पौलाबरोबर शेवटपर्यंत एकनिष्ठ राहिला. करिंथ नगरातील ख्रिस्ती समाजात संघर्षाचे वातारण निर्माण झाले, तेव्हा पौलाने आपला शांतीदूत म्हणून तीताला तिथे पाठवले. त्याने व्यवस्थितरित्या आणि धाडसीपणाने परिस्थिती हाताळली. क्रीट बेटाचा धर्माध्यक्ष म्हणून पौलने त्याची नियुक्ती केली.

शुभवर्तमान: लूक २:१-१४

     लूक व्यवसायाने वैदय होता. इ. स. ८० ते ८५ च्या दरम्यान त्याने आपले शुभवर्तमान लिहिले. समाजातील दुर्बल घटक म्हणजे गोरगरीब, वंचित, पिडीत, स्त्रिया, लहान मुले, विधवा यांचा मित्र अशी लुकची येशूची प्रतिमा रंगवली आहे. लुक स्त्री- पुरुष समानतेचा पुरस्कर्ता होता. देवासमोर स्त्री- पुरुष समान आहेत. दोघांनाही सारखीच वरदाने मिळवली असून मुक्तीच्या यात्रेत दोघेही सहप्रवासी आहेत. लूकच्या शुभवर्तमानाला ‘स्त्रियांचे शुभवर्तमान’ असेही म्हटले जाते. लूकने येशूला ‘मुक्तिदाता’ म्हणून संबोधले आहे. लुकलिखित शुभवर्तमानात आपण पाहतो की, मरीयेला दिवस पूर्ण झाले आणि तिला पुत्र झाला. त्याचवेळी रात्री रानात कळपांची राखण करत असलेल्या गरीब धनगरांना देवदूताने ख्रिस्तजन्माचा संदेश दिला: ‘आज दाविदाच्या गावांत तारणारा जन्मला आहे; तो ख्रिस्त आहे. बाळंत्याने गुंडाळले व गव्हाणीत ठेवलेले एक बाळक तुम्हास आढळेल अशी त्यांच्यासाठी देवदूत खुण किंवा निशाणी देतो.  संदेश  ख्रिस्त जन्माचा पहिला संदेश हा गरीब धनगरांना मिळतो. धनगरांनी दूतांच्या संदेश्यावर विश्वास ठेवला व ते बेथलेहेमास गेले. त्यांनी देवाचे आभार मानले व ह्या सर्व गोष्टी इतरांना सांगितल्या.

बोधकथा:

     बाळयेशूठायी, बाळयेशूमध्ये व बाळयेशूचे दर्शन घेण्यासाठी आलेल्या श्रध्दावंतांनो गेल्यावर्षी मध्यरात्रीची नाताळची मिस्सा संपल्यावर एक धर्मगुरू सर्वाना चर्चच्या आवारात ख्रिसमसच्या शूभेच्छा देत होते. जेव्हा एका तरुणीला शूभेच्छा दिल्या तेव्हा त्या तरुणीच्या चेहऱ्यावर धर्मगुरूंना वेगळ्याच प्रकारच्या भावना दिसल्या. त्या तरुणीच्या चेहऱ्यावर हास्य नव्हते. तिच्या डोळ्यात दु:ख दटले होते व तिचे मन गोंधळलेले आहे असे त्याच्या निदर्शनास आले. तेव्हा धर्मगुरूंनी त्या तरुणीला विचारले की, तू खूप बेचेन, उदास व निराशी दिसत आहेत. ज्या प्रमाणे कोळी स्वतः विणलेल्या जाळ्यात अडकलेला असतो तशाप्रकारची तुझी अवस्था झाली आहे. धर्मगुरूंचे हे शब्द त्या तरुणीच्या कानावर पडताच तिच्या डोळ्यातून जणूकाही अश्रूचा पूरच आला व त्या क्षणाला तिने तिचे दुःख कथन करायला सुरुवात केली. ती तरुणी म्हणाली खरंच माझी अवस्था त्या कोळी प्रमाणेच झाली आहे. मी स्वतः विणलेल्या प्रेमाच्या जाळ्यात अडकलेली आहे; मी भरकटलेली नाव आहे. भरकटलेल्या पावलांना दिशा देणारा, माझ्या या मनाला समजून व आधार देणारा माझ्यापासून दूर गेला आहे. माझे त्याच्यावर खूप प्रेम आहे; परंतु तो माझे प्रेम समजून घेत नाही. जेव्हा लहान बाळ आपल्या वडिलांकडे चद्रांला हात लावण्याचा घट्ट करतो तेव्हा त्या बाळाचे वडील एका प्लेटमध्ये पाणी घेऊन आकाशात असलेला चंद्र त्या प्लेटमध्ये दाखवून त्या लहान बाळाला चंद्राला हात लावून त्याचे समाधान करतात. परंतु माझ्या प्रेमात मी तसे काय करू शकत नाही. ज्याप्रमाणे चंद्राला जशी चादण्यांची साथ हवी असते, लाटांना किनाऱ्याची ओढ असते, तीच साथ व ओढ मला माझ्या प्रियकराची व त्याच्या प्रेमाची हवी आहे. जेव्हा धर्मगुरूंनी तिची ही कथा ऐकली तेव्हा तो स्व:ताच्या दुःखाला आवरू शकला नाही.
धर्मगुरु विचार करू लागले की, आज ख्रिस्तमस आहे. आज आम्हांसाठी प्रेमाचा उगम झाला आहे व तो उगम म्हणजे प्रभूयेशु ख्रिस्त. त्याच्या प्रेमाने आपल्यासाठी प्रेमाचे दरवाजे उघडले गेले व ते प्रेम हे आपणासाठी बाराही महिने फुलणाऱ्या सदाफुलीप्रमाणे झाले आहे. त्या तरुणीला धर्मगुरूंच्या शब्दांनी थोडा आधार मिळाला व तिचे प्रेम तिला पुन्हा भेटले या विश्वासाने ती तरुणी तिच्या घरी गेली.

मनन चिंतन :

     बाळ येशूच्या जन्माने आज जगात नवीन प्रेम आले आहे. आपण प्रत्येकजण बाळयेशूच्या प्रेमाचे साक्षीदार आहोत. आज बाळ येशूच्या प्रेमाने आपल्याला पापातून मुक्ती मिळून नवे जीवन जगण्याची आशा मिळाली आहे. जे लोक दु:खात, कष्टात आहेत ते सुद्धा आजच्या दिवशी बाळ येशूच्या प्रेमाने भरून आनंदी जीवन जगत आहेत. बाळ येशू ह प्रेमाचा राजा आहे. त्याचे प्रेम हे सत्य आहे व सदासर्वदा टिकून राहणार आहे. बाळ येशू राजांचा राजा असून त्याने गाईच्या गोठ्यात जन्म घेतला. ह्याद्वारे परमेश्वराचे प्रेम सिद्ध होते.
प्रेम दुसऱ्यावर करण्यासाठी आपण काहीही करून शकतो. बाळ येशूला प्रेमाचा संदेश या जगात द्यायचा होता म्हणून बाळ येशूने गाईच्या गोठ्यात जन्म घेतला व प्रेमाचे उदाहरण दिले. जे लोक असत्य, राग, भेदभाव, क्रूरता किंवा इतर वाईट मार्गावर चालत आहेत अशा लोकांना प्रेम, सत्य व शांतीच्या मार्गावर चालण्यासाठी परमेश्वराने आपल्या एकुलत्या एका पुत्राला ह्या भूतलावर पाठविले. येशू स्वत: प्रकाश आहे व तोच प्रकाश अंधकारात भटकणाऱ्यांना दिला जाईल. जेणेकरून येशू बरोबर राहून त्यांचे जीवन प्रकाशमय बनून जाईल.  
     संत पौल तीताला लिहिलेल्या पत्रात सांगतो की, तारणाऱ्याचा दिवस हा सर्वांसाठी प्रकट झाला आहे. हा तारणारा येशू ख्रिस्त आहे. बाळ येशू सर्वांवर सारखीच प्रिती करतो. सर्वांना समान लेखतो. आज तारणदायी प्रेमाची कृपा प्रत्येकांना मिळाली असून प्रत्येकजण बाळ येशूचे तारण घेऊन घरी जाणार आहेत. कारण प्रभूचा दूत सुवार्ता घोषित करताना म्हणतो की, सर्वांना मोठा आनंद झाला आहे.
आगमन काळामध्ये आपण येशूला स्वीकारण्यासाठी आपल्या हृदयाची व मनाची तयारी करीत होतो. ह्या तयारीचे उद्दिष्ट ‘बाळ येशूचे प्रेम अनुभवणे’ असे होते. आज येशू बाळच्या जन्माचे आपण ते प्रेम अनुभवलेले आहे. ज्यांना कुणाला प्रेम नाही त्यांना प्रेम करण्यास आज आपल्यामध्ये येशू बाळ आला आहे. जेव्हा मेंढपाळ रानात कळपांची राखण करत होते तेव्हा त्यांना देवदुताने येशूच्या जन्माची सुवार्ता सांगितली. यावरून असे समजते की बाळ येशू हा गरिबांसाठी सुद्धा त्याचे प्रेम घेऊन आला आहे. देवाच्या प्रेमाला सीमा नाही किंवा अंत नाही. आपल्याला समाजात असे पहावयास मिळते की, गरीब, दु:खी व ज्या लोकांना चांगली नोकरीची कमतरता आहे, अशा लोकांना कमी लेखले जाते. अशा लोकांना समाजात मान दिला जात नाही. ज्या लोकांकडे पैसा, नाव-लौकिक, चांगली नोकरी व संपत्ती आहेत अशा लोकांकडे जास्त लोकांची गर्दी असते. परमेश्वर कोणाचाही भेदभाव करत नाही. परमेश्वराच्या पुत्राला  म्हणजेच येशू बाळाला गरीब व श्रीमंत सारखेच आहेत. बाळ येशूच्या हृदयामध्ये सर्वांनाच जागा आहे. बाळ येशू गरीब, श्रीमंत ह्यामध्ये कोणताच भेदभाव करत नाही.
     प्रेम व्यक्त करण्यासाठी एखाद्या संधीची किंवा काही विचित्र घडण्याची आवशकता नसते. गरज असते ती फक्त शुद्ध अंत:करणाची. धन्यवादीत धर्मभगिनी राणी मरिया ह्यांना जेव्हा एका माणसाने सुरीने भोसकले तेव्हा तिने फक्त येशूच्या नावाने आक्रोश होत्या. येशू ख्रिस्ताचे नाव तिच्या तोंडून निघाले. येशूवर प्रेम करून तिने स्वत:चे बलिदान दिले. तसेच १९ नोव्हेंबर रोजी पोप फ्रान्सिस यांनी ‘जागतिक गरिब दिवस’ साजरा केला. फक्त साजरा केला नाही तर गरीब लोकांना भेटी दिल्या व त्यांच्याबरोबर सहभोजन केले. यालाच म्हणतात खरे गरिबांवर प्रेम.
धर्मभगिनी राणी मरिया व पोप फ्रान्सिस हयांनी येशूची शिकवण जीवनात आचरणात आणून जगाला खरा प्रेमाचा संदेश दिला. प्रेम हे सर्व सृष्टीला एकत्र बांधणारा धागा आहे हे आपण समजू शकलो तर आनंदाने आपली सर्व कृत्ये उजळून जातील. “एका दिव्याने लाखो दिवे प्रज्वलित करता येतात तरीही पहिल्या दिव्याचा  प्रकाश क्षीण होत नाही.” प्रेमाचेही असेच असते, जर प्रेम लाखो लोकांत वाटले तरीही ते तेवढेच राहते.”
बाळ येशू आम्हांमध्ये आला आहे. परमेश्वराने पाठविलेला तारणारा आम्हांमध्ये आज वस्ती करत आहे. परमेश्वराचे प्रेम आज प्रत्येक ख्रिस्ती बांधवात आले आहे. तेच प्रेम आपण एकमेकांना दिले पाहिजे जेणेकरून आपण सर्वजण शांतीने, प्रेमाने, एकजूटीने व सलोख्याने जीवन जगू. सर्वांना नाताळच्या हार्दिक शुभेछा.   

विश्वासू लोकांच्या प्रार्थना :

प्रतीसाद : हे बाळ येशु आमच्या हृदयात प्रेमाचा उगम होऊ दे.

१. बाळ येशूच्या प्रेमाची व शांतीची घोषणा जगात पसरविण्याची जबाबदारी आपले पोप फ्रान्सिस, कार्डिनल्स, धर्मगुरू, धर्मबंधु, धर्मभगिनी व प्रापंचिक करीत आहेत. ह्या मिशन कार्यात त्यांना प्रभूची कृपा मिळावी व त्यांचे कार्य सुरळीतपणे चालावे म्हणून परमेश्वराकडे प्रार्थना करूया.
२. ज्या कुटुंबात अशांती, मतभेद, राग व अडी-अडचणी आहेत, अशा सर्व कुटुंबांना बाळ येशुचे प्रेम लाभावे आणि त्यांचे जीवन शांती, प्रेम आणि एकोपा इत्यादीं मूल्यांनी भरावे म्हणून सर्व शक्तिमान परमेश्वराकडे प्रार्थना करूया.
३. लहान बालकांना जवळ बोलावून प्रेम करणाऱ्या येशूचा आशिर्वाद सर्व लहान बालकांवर येऊन गर्भपात, बाळ मजुरी, लैगिक शोषण व शिक्षणापासून वंचित यासारखे अन्याय व अत्याचार थांबावे व त्यांची समाजात प्रगती होऊन त्यांना मानाने जगता यावे म्हणून आपण प्रार्थना करूया.
४. आज अनेक लग्न झालेल्या जोडप्यांना मुलंबाळ झालेले नाही. बाळ येशूने त्यांची याचना ऐकून त्यांच्या प्रेमवेलीवर प्रेमाचे पुष्प फुलवावे व त्यांच्या जीवनात नेहमी आनंद व सुख नांदावे म्हणून आपण प्रार्थना करूया.
५. रोग्यांना आरोग्य देणारा, दुःखीतांचे दुःख कमी करणारा येशू धरतीवर अवतरला आहे. ह्या क्षणाला जे लोक मोठ्या आजारांना बळी पडून, हॉस्पीटलमध्ये, खाटेवर व एकटेच आहेत अशा सर्व पिढीत लोकांना बाळ येशूच्या प्रेमाचा आरोग्यदायी स्पर्श व्हावा व त्यांची आजारातून व दुःखातून मुक्ती व्हावी, म्हणून आपण प्रार्थना करूया.
६. नोकरी, व्यवसाय, योग्य जीवन साथीदार, व्यवस्थित घर, व जेवण इत्यादी गरजा  साध्य करण्यासाठी आजची तरुण-पिढी वाईट मार्गाचा अवलंब करून अंधकारात  जिवन जगत आहेत. अशा तरुणांना योग्य ते मार्गदर्शन व प्रेम मिळून चागले ते जीवनात करण्याची सुबुद्धी बाळ येशूने द्यावी, म्हणून आपण प्रार्थना करूया.
७. आपण थोडावेळ शांत राहून आपल्या वैयक्तिक व सामाजिक गरजांसाठी तसेच ज्यांना आपल्या प्रार्थनेची गरज आहे त्यांच्यासाठी आपण विशेष प्रार्थना करूया.





Reflection for the Homily of 4th Sunday of Advent (24-12-2017)  By Br. Godfrey Patil. 
              
आगमन काळातील चौथा रविवार


दिनांक: २४-१२-२०१७ 
पहिले वाचन:  २ शमुवेल ७:१-५; ८ब-१२,१४अ,१६.
दुसरे वाचन: रोमकरांस पत्र १६:२५-२७.
शुभवर्तमान:  लुक १:२६-३८.






“पहा मी प्रभूची दासी आहे”.


प्रस्तावना:

 आज आपण आगमन काळातील चौथ्या आठवड्यात पदार्पण करीत आहोत. यापूर्वीच्या तीनही आठवड्यात ख्रिस्तसभेने आपणांस वेगवेगळ्या वाचनांद्वारे येशूच्या आगमनाची आंतरिक तयारी करावयास पाचारिले आहे; तसेच आजची उपासना सुद्धा आपणा सर्वास आपल्या हृदयात येशुसाठी योग्य जागा तयार करण्यासाठी बोलावीत आहे.
आजच्या पहिल्या वाचनात आपण ऐकतो की, दाविद राजाला परमेश्वरासाठी भव्य दिव्यमंदिर उभारायचे होते परंतु परमेश्वर ते त्याच्या पुत्राद्वारे करून घेईल. तो पुत्र दाविद वंशातील असेल व त्याचे राज्य अनंतकाळ टिकेल असे नाथन संदेष्ट्याद्वारे सांगतो. दुसऱ्या वाचनात संत पौल रोमवासियांना श्रद्धा बाळगण्यास व देवाच्या आज्ञेचे पालन करण्यास आवाहन करत आहे. तर शुभवर्तमानात मरिया ही कुमारिका, देवशब्दावर विश्वास ठेऊन व देवाची इच्छा स्वीकारून ईशपुत्राला स्वत:च्या उदरात मानवरूप देण्यास स्व:च्छेने होकार देते.
ज्याप्रमाणे मरीयेने तिचे उदर व सर्वस्व येशुजन्मासाठी समर्पित केले, त्याचप्रमाणे आपणही प्रभूस्वागतासाठी आपली हृदये शुद्ध करूया व ईश्वराची ईच्छा सर्वस्वी स्वीकारण्यास लागणारी कृपा या मिस्साबलीत मागुया.

पहिले वाचन: २ शमुवेल ७:१-५; ८ब,१२;१४अ,१६.

शमुवेलाला परमेश्वरासाठी अतिशय भव्य आणि दिव्य असे मंदिर, देवस्थान बांधावयाचे होते परंतु परमेश्वर त्यास नाथान संदेष्ट्याद्वारे संदेश पाठवतो; तो म्हणतो, तूला माझ्यासाठी मंदिर बांधण्याची गरज नाही, ते तुझ्या पुत्राद्वारे उभारले जाईल. त्याचे राज्य, राजासन अनंतकाळ टिकेल. तो माझा पुत्र व मी त्याचा पिता होईन.

दुसरे वाचन: रोमकरांस पत्र: १६:२५-२७.

संत पौल रोमकरांना आत्तापर्यंत गुपित ठेवलेले रहस्य उलगडण्यात येईल व ते पूर्णत्वास नेले जाईल असे सांगत आहे. त्यासाठी विश्वासात्मक आज्ञाधारकपणा बाळगणे गरजेचे आहे.

शुभवर्तमान: लुक: १ :२६-३८.

एलिजाबेथ सहा महिन्यांची गर्भवती असतानाच गब्रिएल दूताने नाझरेथ या गावी राहणाऱ्या मरिया नावाच्या कुमारिकेला पुत्रप्राप्तीची घोषणा केली. दूताच्या ह्या संदेश कार्यात विभिन्नता दिसून येते: वृद्ध पुरुष, नवतारुण्यातील स्त्री, धर्मगुरू, व नाझरेथ इत्यादी.
 यहुदी प्रांतातील लोक, गालीली प्रांतात असलेल्या यहुद्यांना अतिशय हीन दर्जाची वागणूक देत असत. कारण ते गालीलीसारख्या परप्रांतीयांशी संबध ठेवत असत. ते विशेषतः नाझरेथवासीयांना तुच्छ मानत असत, परंतु परमेश्वराने त्याच नाझरेथ गावातील कुमारिकेला तारणाऱ्या मसिहाची आई होण्याचा मान दिला.

मरीयेचा परिचय:
मरिया यहुदी आणि दाविदाच्या घराण्यातील एक कुमारिका होती. योसेफ नावाच्या पुरुषाला वाग्दत्त होती. दोघांचेही राहणीमान अतिशय गरीब व कनिष्ट दर्जाचे होते (लुक.२:२४). यहुदी लोकांत वाग्दत्त हा विवाहाप्रमाणेच मानला जाई व त्यातून विभक्त होण्यासाठी काडीमोड हाच एक उपाय होता. यहुदी लोकांत मुलीचा लहान वयातच विवाह योजला जाई, आणि मरिया त्यासाठी अपवाद नव्हती.
गब्रीएल दूताच्या विस्मयबोधित उद्गारांनी ती गोंधळून गेली व तिच्या मनात भीतीही निर्माण झाली. “हे कृपा पावलेले स्त्रिये! प्रभू तुजबरोबर आहे.” अश्या उद्गाराने दुताने तिला का संबोधावे?  कोणत्या अनुषंगाने ती कृपा पावलेली स्त्री होती?  कोणत्या दृष्टीने देव तिच्या बरोबर होता? ह्याचे तिला आश्चर्य वाटले. मरीयेच्या प्रतिसादात आपल्याला तिच्या नम्रतेची व सभ्यतेची जाण होते. स्वर्गातील दूताने तिच्यासाठी विशेष अशी ‘कृपा’ आणावी,  हे तिच्या कधी ध्यानी-मनी नव्हते. ईशज्ञान पदवीधारकांनी कल्पिल्याप्रमाणे जर ती एक खरोखर अनन्यसाधारण स्त्री असती तर ती अश्या प्रकारच्या उद्गारांनी गोंधळली नसती; परंतु तिला ही एक मोठी आश्चर्याची बाब होती.  त्यावरून ती एक साधारण कुमारिका होती हे स्पष्ट होते. दूताने तिला शुभवार्ता सांगितली: ती एका तारणा-याची आई होईल ज्याचे नाव येशू असे ठेवण्यात येईल (यहोवा- तारणारा). येथे गब्रीएल दूताने येशूचे दैवी तथा मानवी अशी दोन्ही रूपे घोषीत केलेली आहेत. दैवी म्हणजेच परमोच्च देवाचा पुत्र. व मानवी म्हणजेच मरीयेचा सुपुत्र. “आम्हासाठी बाळ जन्माला आहे (मानवी रूप) आम्हास पुत्र (दैवी रूप) लाभला आहे. येशू या भूतलावर एक तारणारा व स्वर्गीय पित्याची योजना पूर्णत्वास नेण्यासाठी अवतरला तो स्वर्गातील राजासनावर बसलेला आहे.
मरियेला काय घडणार आहे हे सर्व ठाऊक होते परंतु ते कशाप्रकारे घडेल ह्याची जाणीव नव्हती. तिने विचारलेला प्रश्न हे कसे होईल?  हा तिचा अविश्वासुपणा नव्हता तर तो प्रश्न तिच्या विश्वासाला शब्दरूप देणारा होता, तिच्या विश्वासात तिला तो दृढ करणारा होता. मरीयेची ईशवचनावर दांडगी श्रद्धा होतीच परंतु ते कोणत्या प्रकारे पूर्णत्वास येणार याची कल्पना नव्हती.   
 प्रथमत: गब्रीएल दूताने सांगितल्याप्रमाणे हा पवित्र आत्म्याचाच एक अविष्कार होता. जरी येशू, योसेफ व मरिया यांच्या शारीरिक संबंधातून नव्हता, तरीही नैतिकदृष्ट्या तो योसेफ (ज्याच्याशी मरीया  वाग्दत्त  होती) याचा पुत्र म्हणून ओळखला जाणार होता. परंतु गब्रीएल दूताने तिला येशूच्या पावित्र्याची कल्पना अगोदरच दिली होती, त्यामुळे येशू मानवी पापापासून वंचित राहील हे तिला ठाऊक होते. येशूला पाप ठाऊक नव्हते त्याने पाप केले नाही तो पापापासून वंचितच होता.
मरीयेच्या विश्वासपुर्ण प्रतिसादातून ती देवाची आज्ञाधारक व नम्र दासी होती हे दिसून येते. त्यामुळेच तिला देवाची आई होण्याचे भाग्य लाभले. मरीयेने स्वत:ला ‘दासीची’ उपमा दिली. दासीला समाजामध्ये अतिशय कनिष्ठ दर्जाचे स्थान होते व आहे. यावरून तिने देवशब्दावरील दाखविलेल्या श्रद्धेची, विश्वासाची प्रचीती येते. अश्याप्रकारे तीने स्वत:ला देवकार्यासाठी सर्वस्वी अर्पण केले.

बोधकथा:

फ्रान्सीस नावाचा अतिशय श्रीमंत मुलगा होता. त्याला स्वत:ला आणि आईवडिलांना त्याचा गर्व वाटावा असे काहीतरी करायचे होते. यास्तव सेनाधीपती बनून समाजात प्रतिष्ठा मिळवायच्या उद्देशाने धर्मयुद्धात सामील झाला. धर्मयुद्धासाठी जात असतांना वाटेत त्याला देवाची हाक ऐकू आली,  ‘तुला धन्याची चाकरी करायची आहे की सेवकाची?’ त्यावर फ्रान्सीस उद्गारला, ‘धन्याची’. फ्रान्सीसने देवाची इच्छा जाणून घेण्यासाठी विचारले, ‘देवा मी तुझ्यासाठी काय करावे अशी तुझी इच्छा आहे?’ फ्रान्सीसचे संपूर्ण जीवन ह्याच एका वाक्यावर आधारलेले होते. तो ख्रिस्तासाठी दीन झाला व देवाच्या उदारतेवर विसंबून तो प्रतिख्रिस्त बनला. देवाची इच्छा स्वीकारून  संपूर्ण जीवन तो ख्रिस्तमय होऊन जगला. त्याचप्रकारे मरीयेनेही देवाची ‘इच्छा’ स्वीकारून देवाची आपल्यासाठी असलेली योजना पूर्णत्वास आणली.

मनन चिंतन:

“पहा मी प्रभूची दासी आहे.” लुक: १:२६-३८.

या भौतिक जगात ‘स्व-इच्छा’ सोडून दुसरी कोणतीही गोष्ट आपल्या मालकीची नाही. तीच स्व-इच्छा मरीयेने परमेश्वराठायी अर्पिली. मरीयेचा होकार खरोखर मानव कल्याणासाठी एक साक्षात्कारच ठरला. मरिया एक देवभिरू व देववचनावर विश्वास ठेवणारी कुमारिका होती. आर्चबिशप फुल्टन शीन ह्यांच्या शब्दांत सांगायचे झाले तर, ‘मरीयेच्या स्व-इच्छेने व स्व:खुषीने देवशब्दाला दिलेला प्रतिसाद हा देवाने मानवाच्या तारणासाठी आखलेल्या योजनेचा सूर्योदय होता.’ ते पुढे म्हणतात, ‘परंतु परमेश्वराला मानव तारणास मानवीच पुत्र हवा होता. ह्यास्तव त्याने मनुष्याला दिलेले स्वातंत्र्य धीक्कारायचे नव्हते’. देवकार्य हे हुकुमशाही सारखे ‘हम करे सो कायदा’ असे नव्हे, तर आपणाबरोबर सहकार्याचे होय. कारण संत अगुस्तीन म्हणतात, ‘ज्या परमेश्वराने आम्हाला आपल्या परवानगीशिवाय निर्मिले तो परमेश्वर आपल्या सहकार्याशिवाय आपल्याला वाचवू शकत नाही किंवा आपले तारण करू शकत नाही’.
 मरीयेचा होकार हा ‘दैवी कृपा आणि मानवी सहकार्य’  या उक्तीप्रमाणे होता. येथे मसीहाला मरीयेच्या उदरी मानवरूप देऊन ईश्वराने नवीन कालखंडच सुरु केला. जुन्या करारात एदेन बागेत ‘एवा’ ही मानव उद्धाराची कलंक बनली तर नव्या करारातील ‘एवा’  ही एक मानव उद्धाराची निष्कलंक जननी बनली.
      आजची तिन्ही वाचने मरीयेच्या जीवनाशी अगदी समर्पक आहेत. पहिल्या वाचनात दावीद राजाला भव्यदिव्य मंदिर उभारायचे होते. आणि मरिया स्वत: परत्पाराच्या पुत्रास्तव एक देवस्थान बनली. तीचा उदर कराराचा कोश झाला. दुसऱ्या वाचनात संत पौल विश्वासात्मक आज्ञाधारकपणा विषयी बोलतो. मरीयेचा विश्वासात्मक आज्ञाधारकपणा तिच्या सकारात्मक कृतीतून,  प्रतिसादातून दिसून येतो. शुभवर्तमानात प्रथमत: मरीयेचा प्रश्न ‘हे माझ्या बाबतीत कसे घडेल?’ हा तिच्या मनातील संकोच दर्शवितो परंतु तो तिचा अविश्वासुपणा नसून एक स्वाभाविक शंका होती कारण ती एक कुमारिका होती. देवाने आखलेली मानवी तारणाची योजना पूर्णत्वास येईल हे तिला ठाऊक होते परंतु कश्याप्रकारे होईल हिचे तिला ज्ञान नव्हते. यहुदी समाजातील स्त्रीचे स्थान हे अतिशय कनिष्ठ व नीच दर्जाचे होते. अविवाहित आई होणे तर समाजाला, कुटुंबाला काळीमा फासण्यासारखे होते. तरीही कठोर व स्त्री-जातीविषयी निर्दयी असलेल्या समाजाला न जुमानता ती परमेश्वराची ईच्छा हेच प्रमाण मानून ती देवास ‘हो’ म्हणण्यास पुढे सरसावते.
मरिया स्वत:ला दासीची उपमा देते ‘पहा मी प्रभूची दासी आहे’. दासी म्हणजे समाजातील न गणलेली व्यक्ती. दासीला अतिशय हिनवाणी वागणूक दिली जाई. येथे ‘दासी’ ह्या प्रतिमेद्वारे मरीयेचा नम्रपणा व लीनता दिसून येते. कारण तीला ठाऊक होते, ‘जो स्वत:ला नमवितो तो उंचाविला जाईल’, म्हणूनच ती म्हणते, ‘या दासीच्या लीनत्वाला प्रभूने उंचाविले अती’.
      अश्याप्रकारे मरिया एक साधारण देवभिरू स्त्री देवासाठी अनन्यसाधारण माता बनली. मरीयेचा प्रतिसाद सर्व मानवजातीला आदर्श बनला आहे. देव त्याची ईच्छा पूर्ण करण्यास सदैव कृपाशक्ती देत असतो. परमेश्वर आम्हा प्रत्येकाला,  आपल्याला दिलेल्या स्वातंत्र्यात, त्याची ईच्छा पूर्ण करण्यास पाचारीत असतो. आम्ही कोणत्या प्रकारे देवाच्या हाकेला प्रतिसाद देतो? संत इरेनिअस म्हणतात, ‘देवाने या भूतलावर दोन हजार वर्षापूर्वी एकदाच गाईगोठी जन्म घेतला परंतु तोच देव आता आपल्या हृदयात वास करू इच्छितो.’ ज्याप्रमाणे मरीयेने आपले उदर व सर्वस्व प्रभूसाठी देवस्थान केले,  त्याचप्रमाणे आपणही आपली अंतकरणे प्रभूजन्मासाठी पापमुक्त करूया आणि आपले शरीर पवित्र आत्म्याचे मंदिर आहे हे सिद्ध करूया.
 असे म्हणतात, ‘टाकीचे घाव सोसाल्याशिवाय दगडाला देवपण येत नाही’. जर दगडाने स्वत:वर छीनीचे घाव सोसावयास नकार दिला तर त्या मूर्तिकाराच्या मनात असलेली मूर्ती त्या दगडावर कधीच उमटू शकत नाही. दगड स्वत:ला त्या मूर्तिकाराच्या हातात पूर्णत: सोपवितो व त्याच्या मनातील त्या दगडाबाबत असलेल्या ईच्छेस होकार देतो, तेव्हाच आपण त्या दगडामधून सुंदर अशी कोरीव देवमूर्ती पाहू शकतो, थोडक्यात त्याला देवपण प्राप्त होते.
मरीयेनेही स्वत:ची ईच्छा मूर्तिकाराच्या (देवाच्या) हातात सोपवली,  त्यामुळेच देवाची मरीयेबाबत असलेली ईच्छा, योजना साकार होऊ शकली.
ज्योती तू अंधाराची प्रकाशमय झालीस जगताला
रजनी तू मायेची मातृत्वाची जान दिलीस ख्रिस्ताला.
रत्न सागरातून निघालेल्या नक्षत्रा पेक्षा हि सुंदर तू
दु:खाने भरलेली मातृत्वाने कोरलेली स्त्रीयामध्ये धन्य तू.

श्रद्धावंतांच्या प्रार्थना:

प्रतिसाद: हे प्रभू आमची हृदये तुझ्या स्वागतासाठी शुद्ध कर.

१. आपले परमगुरूस्वामी, सर्व महागुरू, धर्मगुरू व व्रतस्थ बंधूभगिनी यांनी परमेश्वराची ईच्छा शिरोभागी ठेऊन त्यांच्यावर सोपविलेल्या जबाबदारीत एकनिष्ठ राहावे म्हणून आपण प्रार्थना करूया.
२. आपल्या धर्मग्रामातील प्रत्येक कुटुंबाने व कुटुंबातील प्रत्येक व्यक्तीने या आगमनकाळात आपली हृदये प्रायश्चित संस्कार घेऊन शुद्ध करावीत व प्रभूस्वागतासाठी सज्ज असावे म्हणून आपण प्रार्थना करूया.
३. विविध आजारांनी ग्रस्त असलेल्या सर्व व्यक्तींना प्रभूच्या दैवी स्पर्शाचा सात्विक अनुभव यावा आणि त्यांना त्यांच्या वेदना सहन करण्यास शक्ती व सामर्थ्य मिळावे म्हणून आपण प्रार्थना करूया.
४. ‘पिक भरपूर आहे परंतू कामकरी थोडेच आहेत’ म्हणून मरीयेचा आदर्श डोळ्यांसमोर ठेऊन अनेक तरुण तरुणींनी ईश्वराच्या हाकेला प्रतिसाद देऊन प्रभूमळ्यात सेवा करण्यास स्व-ईच्छेने पुढे यावे,  म्हणून आपण प्रार्थना करूया.
५. आता थोडा वेळ शांत राहून आपण आपल्या वैयक्तिक, कौटुंबिक आणि सामाजिक गरजा प्रभूचरणी मांडूया.