Reflection for the Palm Sunday (24/03/2024) by Fr. Glen Fernandes.

दिनांक: २४/०३/२०२४

पहिले वाचन: यशया ५०:४-७

दुसरे वाचन: फिलीपकरांस पत्र २:६-११

शुभवर्तमान: मार्क १४:१-१५:४७

झावळ्यांचा रविवार

प्रस्तावना:

पवित्र देऊळमाता उपवासकाळातील  हा सहावा रविवार झावळ्यांचा रविवार तसेच प्रभूच्या दुःखसहनचा रविवार  म्हणून साजरा करते.  ही वर्षाची अशी वेळ आहे जेव्हा आपण  ज्या घटनांनी आपली सुटका झाली आणि तारण घडवून आणले त्या लक्षात ठेवण्यासाठी व त्या घटना एका प्रकारे  पुन्हा जगण्यासाठी थांबतो. या आठवड्यात आपण काय स्मरण करतो कि कशा प्रकारे प्रभू येशू मरण पावला व पुन्हा जिवंत होऊन मरणावर विजय मिळविला. त्याचप्रमाणे आपण स्मरण व चिंतन करतो ते आपल्या  स्वतःचे मरणे आणि प्रभूमध्ये उठणे, ज्यामुळे आपले उपचार, सलोखा, आणि तारण घडून येते. जर आपण प्रभूमध्ये विश्वास ठेवला व प्रकट करून जगलो कि प्रभू येशू ख्रिस्त जो देवपुत्र होता, आपल्या पापांसाठी मनुष्य बनला, तो क्रुसावर मरण पावला व तिसऱ्या दिवशी मरणातून पुन्हा उठला व देवपित्याच्या उजवीकडे बसला आहे, तर जे प्रभू येशूच्या जीवनात घडले ते आपल्याही आयुष्यात घडेल. म्हणजेच जेव्हा आपण मरू, तेव्हा प्रभुमध्ये आपलेही पुनरुत्थान होईल, व प्रभूबरोबर आपणही देवपित्याच्या उजवीकडे बसू. हे सार्वकालिक दान आपल्याला प्रभू येशूमुळे प्राप्त झाले आहे.  

ह्या पवित्र आठवड्यातील उपासनेत आपण लक्षपूर्वक सहभाग घेतल्याने आपला देवाशी असलेला संबंध व देवाविषयी आपली  भावना अधिक खोलवर जाईल. आपला प्रभूवरील विश्वास वाढेल  आणि शिष्य म्हणून आपले जीवन दृढ बनेल.  आजच्या पवित्र उपासनेत अनेक विरोधीभासाचे क्षण एकत्र केले आहेत. प्रभू येशूच्या येरुशलेमेतील प्रवेशाच्या वेळी लोकांनी आनंद साजरा केला व येशूच्या स्वागतासाठी खजुराच्या झाडाच्या झावळ्या किंवा डहाळया रस्त्यावर पसरवल्या. ज्या लोकांनी यहूद्यांचा राजा तुझा जयजयकार असो अशी घोषणा केली; दुदैवाने, कालांतराने त्याच लोकांनी ह्याला क्रुसी खिळा, ह्याला क्रुसी खिळा अशी घोषणा केली. ऐका बाजूला आपण गौरवाचा क्षण पाहत आहोत जेथे यरुशलेममध्ये येशूचे शाही स्वागत होत आहे. तर दुसऱ्या बाजूला प्रभूचे दुःख व प्रभूच्या अंतिम क्षणाचे वर्णन आपण ऐकत आहोत, जेथे  ख्रिस्ताला  वधस्तंभावर खिळले, मृत्यू आणि दफन केले.

ह्या पवित्र आठवड्यात देऊळ माता आपणा सर्वांना येशू ख्रिस्ताच्या दुःख सहनात भक्तिभावाने सहभागी होण्यास, तसेच ख्रिस्ताच्या दुःख, मरण व पुनरुत्थानावर मनन चिंतन करण्यास पाचारण करत आहे. ह्यास्तव ह्या पवित्र मिस्साबलीदानात सहभागी होत असताना विशेष कृपा मागुया.

बोध कथा:  "एकतर ख्रिस्त सोडून द्या किंवा तुमच्या नोकऱ्या सोडा."

कॉन्स्टंटाईन द ग्रेट हा पहिला ख्रिश्चन रोमन सम्राट होता. त्याचे वडील कॉन्स्टँटियस पहिला हा 305 AD मध्ये सम्राट बनला. तो मूर्तिपूजक होता. असं म्हणलं जातं की, जेव्हा तो सिंहासनावर आरूढ झाला तेव्हा त्याला आढळले की अनेक ख्रिश्चनांना सरकारी आणि कोर्टात नोकरी असल्यामुळे राज्यात महत्व होते . त्यामुळे त्यांनी सर्वांना कार्यकारी आदेश जारी केला तुम्ही ख्रिश्चन: "एकतर ख्रिस्त सोडून द्या किंवा तुमच्या नोकऱ्या सोडा." प्रचंड बहुमत ख्रिश्चनांनी ख्रिस्त नाकारण्याऐवजी त्यांच्या नोकऱ्या सोडल्या. फक्त काही जणांनी  नोकरी गमावण्यापेक्षा धर्माचा त्याग केला. सम्राट खुश झाला बहुसंख्य ज्यांनी त्यांच्या विश्वासाचे धैर्य दाखवले आणि त्यांना नोकरी दिली व म्हणाला "तुम्ही तुमच्या देवाशी खरे नसाल तर तुम्ही माझ्याशी खरे राहणार नाही." आज आम्ही आमची निष्ठा जाहीर करण्यासाठी पवित्र  रविवारच्या मिरवणुकीत  सामील झालो आहोत.  येशूला आपल्या जीवनाचा आणि आपल्या कुटुंबाचा राजा आणि शासक म्हणून स्वीकारण्यासाठी देऊळमाता आपल्या आमंत्रित करीत आहे.

मनन चिंतन:

माझ्या प्रिय बंधू आणि भगिनिंनो, आज आपण झावळ्यांचा रविवार साजरा करीत आहोत. संत पौलाने करिंथकरांस लिहिलेल्या पहिल्या पत्रात, १५वा अध्याय मृत्यू,  आणि पुनरुत्थान यांविषयी आहे. त्यात संत पौल लिहितो की, जो शेवटला शत्रू नाहीसा केला जाईल तो मृत्यू होय. (१ करिंथ १५:२६) तेव्हा जीवनाच्या विजयात मरण गिळले जाईल आणि आपण मरणाला हिणवू शकू की, “अरे मरणा, तुझा विजय कोठे? अरे मरणा, तुझी नांगी कोठे?” (१ करिंथ १५:५५-५६) पण संत पौलाचे हे शब्द स्वतःचे नव्हते. ते मुळात होशेय संदेष्ट्याचे आहेत की, “अरे मृत्यू, तुझ्या महामार्‍या कोठे आहेत? अरे अधोलोका, तुझ्याकडून होणारा विनाश कोठे आहे?” (होशेय १३:१४)

आज आपण आपल्या सभोवतालच्या जगात पाहिले तर मृत्यूचा पराभव झाल्याचा किंवा होत असल्याचा कोणताही पुरावा आपल्याला दिसत नाही. उलट मृत्यू सर्वत्र त्याच्या विजयाचा तोरा मिरवत असल्याचा आपण पाहत आहोत. तरीही  ईस्टरच्या रविवारी प्रभू येशूचे हे शब्द आपल्याला आश्वस्त करतात की, “पुनरुत्थान आणि जीवन मी आहे. जो माझ्यावर विश्वास ठेवतो तो जरी मेला तरी जिवंत राहील, आणि जो जिवंत आहे आणि माझ्यावर विश्वास ठेवतो तो कधीही मरणार नाही.” (योहान ११:२५-२६) अनेक वेळेला दुःख, आजार, संकट व मृत्यू पाहून आपण हताश होतो. जर आपण मरनार असू तर आपण जे काही करतो त्याचा काय फायदा. जीवनाचा अर्थ तरी काय? प्रभू येशू ख्रिस्ताचे पुनरुत्थान हा ख्रिस्ती विश्वासाचा, ख्रिस्ती धर्माचा आणि ख्रिस्ती जीवनाचा पाया आहे. संत पौल मोठ्या आवेशाने म्हणतो की, “जर ख्रिस्त उठला नाही, तर आमची घोषणा व्यर्थ आहे आणि तुमचा विश्वासही व्यर्थ आहे.” (१ करिंथ १५:१४) प्रभूच्या जीवनाचा  संदेश हाच आहे की, आपला उद्धारक जिवंत आहे आणि म्हणून आपल्यालाही त्याच्याद्वारे सार्वकालिक जीवन मिळाले आहे.

प्रथमतः वाईट, आजारपण, दुःख मरण  का आहे याची उत्तरे न देता, त्याऐवजी दुःख आणि मृत्यूला तोंड देण्यासाठी प्रभू येशू आपल्या शिकवत आहे. अंतिम रहस्य हे आहे की पापाने आपल्या सर्वांना देवाच्या नाकारण्यात आणले आहे. देवाचा अभिमानास्पद मानवी नकार हे सर्व मानवी दुःखाचे मूळ कारण आहे, आपल्या आनंदाच्या स्त्रोतापासून वेगळे होणे, म्हणजे देवाबरोबरच्या आनंदापासून दूर जाणे. आपण सर्वांनी पाप केले आहे; आपण सर्वजण वाईट घडवून आणण्यात सहभागी आहोत आणि त्यातून आपल्या जगाला येणारे दुःख आपण पाहत असतो. मग, आपण वाईटाला, दुःखाला  कसे सामोरे जावे? ख्रिस्ताशिवाय आपण त्यास सामोरे जाऊ शकतो का? पवित्र आठवड्याच्या घटना आपल्याला  उत्तरे देतात. आजच्या पहिल्या वाचनातील आवाज हा जुन्या करारातील  दुःखी सेवकाचा आवाज आहे, जो केवळ अंतिम मशीहाच नव्हे तर इस्रायलचे, पीडितांच्या समुदायाचे प्रतिनिधित्व करतो. सहानुभूती हा सामायिक करण्याचा प्राथमिक गुण आहे; तो एक समुदाय क्रियाकलाप आहे. “करुणा” या शब्दाचाच अर्थ “बरोबर सहन करणे” असा होतो आणि त्यामध्ये आपण दुःखाला कसे सामोरे जायचे या प्रश्नाचे उत्तर पाहू शकतो. आपली शक्तीहीनता देव जाणतो. हे जाणून, आणि त्याच्याप्रमाणेच आपल्यावर प्रेम करून, प्रभू आपल्या दु:खात सहभागी होण्यासाठी, दुष्कर्माचा परिणाम म्हणून आपल्यात आला. देव पुत्र, येशू ख्रिस्त, स्वतःला आपल्या मानवतेमध्ये सामील करून आपली मानवी स्थिती घेतो आणि त्याच वेळी आपल्याला त्याच्या मानवतेमध्ये सामील होण्याची परवानगी देतो. येशू ख्रिस्तामध्ये देव आपल्यावर मरेपर्यंत प्रेम करतो... आणि त्यानंतर तो आपल्यावर पुन्हा जीवनात प्रेम करतो..

पवित्र आठवडा म्हणजे काय? पवित्र जीवन कसं आहे, किंवा कसं जगायचं? प्रत्येकाने हे स्वतःला विचारलं पाहिजे की, माझ्यासाठी पवित्रपणाची व्याख्या काय आहे? जे दररोज प्रार्थना करतात, जे मंदिरात जातात, तेच पवित्र आहेत का? ह्या गोष्टी पवित्र जीवन जगण्यासाठीच आहेत, परंतु त्यांच्याही पलीकडे जाऊन, माझी पवित्रपणाची व्याख्या काय आहे? माझे आचार आणि माझे विचार, माझा सर्वांगीण विकास आणि माझे जीवन, माझं बाह्य जीवन आणि माझं आंतरिक जीवन (अंतःकरण), ह्यांचं मिलन असणे, म्हणजेच पवित्रपण. ह्या पवित्र आठवड्यात देऊळ माता आपणा सर्वांना येशू ख्रिस्ताच्या दुःख सहनात भक्तिभावाने सहभागी होण्यास, तसेच ख्रिस्ताच्या दुःख, मरण व पुनरुत्थानावर मनन चिंतन करण्यास पाचारण करत आहे. ह्यास्तव ह्या पवित्र यागात सहभागी होत असताना विशेष कृपा मागुया.

विश्वासू लोकांच्या प्रार्थना :

प्रतिसाद: हे प्रभो आमची प्रार्थना ऐक.

१. आज आपण आपल्या ख्रिस्त-सभेसाठी प्रार्थना करूया. विशेष करून पोप फ्रान्सिस, सर्व कार्डीनल्स, बिशप, धर्मगुरू, धर्मभगिनी, ज्यांनी आपले सर्वस्व प्रभूसेवेसाठी अर्पण केले आहे. त्यांनी देवाचे सेवाकार्य करून त्याचे प्रेम दुस-या पर्यंत पोहचवावे. म्हणून, आपण प्रार्थना करूया.

२. जे लोक देवापासून दुरावले आहेत, आजारामुळे दु:खी आहेत व जे लोक अजून देखील देवाची वाट पाहत आहेत अशा सर्वांना येशूने त्याचे दर्शन देऊन त्यांचा शंका दूर कराव्यात व त्यांना चांगले आरोग्य बहाल करावे. म्हणून, आपण प्रार्थना करूया.

३. हा पवित्र आठवडा चांगल्या रीतीने व्यतीत करावा व येशूच्या दुःखसहनात सहभागी होऊन दुसऱ्यांना येशूच्या जवळ बोलावून घ्यावे म्हणून आपण प्रार्थना करू या.

४. आपण सर्व राजकीय नेत्यांसाठी प्रार्थना करू या जेणेकरून त्यांनी राजांच्या राजा प्रभू येशू ख्रिस्त ह्याचा आदर्श घेऊन त्यांचे जीवन लोकांच्या सेवेसाठी समर्पित करावे 

५. आपण आपल्या वैयक्तिक व कौटुंबिक गरजांसाठी प्रार्थना करू या.

 

Reflection for the Homily of 5^th Sunday of Lent (17/03/2024) By Fr. Cajetan Pereira.

दिनांक: १७-०३-२०२४

पहिले वाचन: यिर्मया ३१: ३१-३४

दुसरे वाचन: इब्री लोकांस पत्र ५: ७-९

 शुभवर्तमान: योहान १२: २०-३३

प्रायश्चित पाचवा रविवार

“गव्हाचा दाणा भूमीत पडून मेला नाही, तर एकटाच राहतो, पण तो मेला तर पुष्कळ फळ देतो” (यो.१२:२४).

प्रस्तावना:

आज आपण उपवास काळातील पाचवा रविवार साजरा करीत आहोत. आजची उपासना आपल्याला त्यागमय जीवन जगण्यास बोलावीत आहे. यिर्मया संदेष्टा पहिल्या वाचनात इस्त्राएल लोकांना सांगतो की, देव तुमच्याबरोबर नवीन करार करून तो करार तुमच्या हृदयावर लिहिणार आहे. ह्याद्वारे तो तुमचा देव होईल व तुम्ही त्याची प्रजा होणार. दुस-या वाचनात आपण ऐकतो की, ‘ख्रिस्त आपल्या पित्याशी आज्ञाधारक राहिल्यामुळे देवाने त्याला परिपूर्ण करून सर्व विश्वाचा तारणारकर्ता केला आहे’.

शुभवर्तमानात येशू म्हणतो, ‘ज्याप्रमाणे गव्हाचा दाणा जमिनीत पडून मरतो आणि पुष्कळ पीक देतो, त्याचप्रमाणे जे कोणी दुस-यांसाठी मरतात त्यांना सार्वकालिक जीवन प्राप्त होईल’. आज ख्रिस्त आपणास गव्हाचा दाणा बनून स्वार्थीपणा, गर्व आणि खोटेपणास मरून आपल्या आध्यात्मिक जीवनात नाविन्य फुलविण्यास प्रोत्साहान करीत आहे. तसेच ख्रिस्ताप्रमाणे आपल्या जीवनाचा त्याग करून आपल्याला पापापासून मुक्त केले त्याप्रमाणे आपण सुध्दा सदैव इतरांसाठी जगावे म्हणून या पवित्र मिस्साबलीदानात विशेष प्रार्थना करूया. 

सम्यक विवरण:

पहिले वाचन: यिर्मया ३१: ३१-३४

          यिर्मया भविष्यवादी बाबीलोनाच्या लोकांचे सांत्वन करतो. देव त्यांच्यावर खूप प्रेम करतो आणि त्यांच्या तारणासाठी “मसिहाचे” युग येत आहे अशी भविष्यवाणी करतो. देव आपल्या निवडलेल्या लोकांशी नवा करार करणार आहे. हा नवा करार जुन्या करारासारखा नसणार, तर ख्रिस्ताच्या बलिदानाने हा नवा करार प्रस्थापित होईल. पूर्वी झालेल्या सर्व करारांपेक्षा हा नवा करार एकदमच वेगळा असणार आहे. हा करार मानवाच्या हृदयावर कोरला जाणार आहे. देवाने हा करार मानवाच्या मनावर कोरला असता परंतु मन हे चंचल असल्यामुळे आणि त्याची स्मरणशक्ती कमी असल्यामुळे देव हा करार त्याच्या मनावर नव्हे तर, हृदयावर कोरणार आहे. हा नवीन करार प्रीतीचा व क्षमेचा करार आहे.

 

दुसरे वाचन: इब्री लोकांस पत्र ५: ७-९

          प्रत्येक ख्रिस्ती माणूस ख्रिस्ताचा प्रेषित व शिष्य आहे. आपण आपले ख्रिस्ती जीवन कसे जगावे हे आपल्याला इब्री लोकांस पत्र ह्यामध्ये सांगण्यात आले आहे. ख्रिस्त आज्ञाधारक झाला व त्याने मानवी रूप घेऊन धरतीवर येऊन दुःख सहन केले व मरण पावला आणि आपल्या सर्वांचा तारणारा बनला.

 

शुभवर्तमान: योहान १२: २०-३३

          योहान सुवार्तिक येशूच्या येरुशलेमेत येण्याच्या शेवटच्या वेळेचं वर्णन करतो. येरुशलेमेत येशू ख्रिस्ताचा हा विजयी/गौरवी प्रवेश होता.

गव्हाचा दाणा: गव्हाचा दाणा हे रूपक आपणास स्पष्ट करते की, येशूच्या सभोवताली जमलेला जमाव हा शेती व्यवसाय करणारा असावा. शेतकऱ्यांना गव्हाच्या दाण्याचे महत्त्व काय हे माहित आहे आणि त्याचे पिक किती प्रमाणात मिळते हे त्यांना ठाऊक आहे. ख्रिस्त त्यांच्या दैनंदिन जीवनातील घडामोडींची उदाहरणे देऊन आपला संदेश त्यांच्यापर्यंत पोहोचवत आहे.

ख्रिस्त स्वतःची तुलना एका गव्हाच्या दाण्याशी करतो. जशी गव्हाच्या दाण्याची जमिनीत पेरणी केली जाते तसा येशू ख्रिस्ताचा मृत देह जमिनीत (थडग्यात) ठेवला जाईल. जमिनीत पेरलेल्या गव्हाचा दाणा जसा मृत्यू पावतो तसाच ख्रिस्त देखील मृत्यू पावेल आणि जसे मृत्यू पावलेल्या एका गव्हाच्या दाण्याला अंकुर फुटून त्याचे भरपूर प्रमाणात पिक येते, तसेच ख्रिस्त, मृत्यूतून उठून ख्रिस्तसभा प्रस्थापित करील.

मनन-चिंतन:

काळाच्या सुरुवातीपासून मानवाला आपल्या जीवनावर प्रेम आहे. म्हणूनच भूतलावरील जीवन-प्रवास वाढविण्याच स्वप्न उराशी बाळगून माणूस आयुष्यभर झटत असतो. आपल संपूर्ण लक्ष सुखी, समृद्ध, निरोगी व आनंदाई जीवन कसं जगता येईल ह्यांकडे केंद्रित करतो. आधुनिक तंत्रज्ञान व विज्ञानावरती विश्वास ठेऊन वेगवेगळे जीवनशैली अंगीकरतो. परंतू शेवटी काय होते, माणूस हताश होतो, निराश होतो. कारण माणूस विसरून जातो की, जीवन हे देवाचे दान आहे, देवविणा जीवनाला अर्थ नाही.

येशूची एकच महत्त्वाकांक्षा होती, आपल्या पित्याची इच्छा पूर्ण करण्याची. हेच त्याचं जीवन-ध्येय होतं. जरी लोकांनी त्याला तुच्छ लेखीले, त्याचा तिरस्कार केला तरीदेखील येशूने पित्याच्या इच्छाला प्राधान्य देऊन, देवाचं मनुष्यावरील प्रेम आपल्या जीवनाद्वारे प्रकट केलं. आजच्या शुभवर्तमानात येशूख्रिस्त म्हणत आहे, “जो आपल्या जिवावर प्रीति करतो तो त्यास मुकेल पण जो ह्या जगात आपल्या जिवाचा द्वेष करतो, तो त्याला अनंतकाळाच्या जीवनासाठी राखील” (यो. १२:२५). येशूला ठाऊक होते, त्याची घटका जवळ आली आहे, विश्वातील अधिकारी त्याला जिवेशी मारावयास निर्धारित आहेत. पासकाच्या सणाचा तो बळी होणार आहे. म्हणून येशू म्हणतो, “गव्हाचा दाणा भूमीत पडून मेला नाही, तर एकटाच राहतो, पण तो मेला तर पुष्कळ फळ देतो” (यो.१२:२४).

एक दाणा मरतो आणि मृत्यूची प्रक्रिया अनेकांसाठी जीवनाचा एक महत्त्वाचा स्रोत बनते. जसे दाण्यातून तसेच जमीनीवर पडलेल्या येशूच्या रक्ताच्या थेंबातून जगभरातून विश्वासू लोकांच पीक उदयास येते. “तेव्हा अफाट लोकसमुदाय मला दिसला. तेथे इतके लोक होते की, कोणालाही ते मोजता आले नसते. ते प्रत्येक राष्ट्राचे, वंशाचे, जमातीचे, आणि भाषेचे लोक होते, हे लोक सिंहासनासमोर आणि कोकऱ्यासमोर उभे होते” (प्रे.कृ.७:९). येशूने या जगात आपल्या जीवनाचा द्वेष केला, जेणेकरून आपल्याला अनंतकाळचे जीवन मिळावे. “शरीर जे जमिनीत पुरले गेले आहे ते नाश पावणारे आहे, जे शरीर उठविण्यात येते ते आविनाशी आहे. जे शरीर जमिनीत पुरले आहे, ते अपमानात पुरलेले असते. ते अशक्त असते पण उठविले जाते ते सशक्त शरीर असते.  जे जमिनीत पुरले जाते ते नैसर्गिक शरीर आहे जे उठविले जाते ते आध्यात्मिक शरीर आहे” (1 करिंथ १५:४२-४४). मृत्यूनंतर सार्वकालिक जीवनाची सुरुवात होते.

ख्रिस्ताचे जीवन हे देव आणि मनुष्य यांच्यातील नवीन नातेसंबंध आणण्यासाठी दुःख आणि श्रम यांचे उच्च नाटक होते. त्याच्या शेवटच्या रात्रीच्या जेवणाच्या वेळी, ख्रिस्ताने त्याचे शरीर आणि रक्त अर्पण केले आणि त्याला नवीन कराराचे रक्त म्हटले. वधस्तंभावर प्रेमाचा बळी म्हणून तो उंच उचलला गेला. वधस्तंभाच्या वेदीवर ख्रिस्त मरण पावला. वधस्तंभावर ख्रिस्ताने देव आणि मनुष्य ह्यांच्यामधील मैत्री पुन्हा मिळवली/जुळवली आणि त्याचे नूतनीकरण केले. आपण ख्रिस्ती; पडलेल्या, पुरलेल्या आणि उगवलेल्या दाण्याचे - ख्रिस्ताचे अनेक दाणे आहोत.

आज ख्रिस्त आपणाला त्याच्यासाठी रक्त सांडण्यासाठी बोलावीत नाही परंतु त्याच्याशी विश्वासूपणे व एकनिष्ठतेने राहण्यासाठी बोलावत आहे. आपल्या अल्पकालीन सुखांचा त्याग करून, आपण येशूप्रमाणे या जगात आपले जीवन जगले पाहिजे. सर्व मानवी संबंध त्यागावर बांधलेले आहेत. त्यागाच्या मातीत मैत्री उत्तम फुलते. आपल्या मुलाला जन्म देताना आई मृत्यूमय यातना सोसते. पालकांच आपल्या मुलावरील त्यागमय प्रेम, आजारी पत्नीची निष्ठेने काळजी घेण्यासाठी पती आपल्या सर्वस्वाचा त्याग करतो. पत्नी पक्षघात झालेल्या आपल्या पतीची सेवा करण्यासाठी आपले आयुष्य वाहून देते. आपण स्वतःला प्रश्नविचारूया कि,

येशूच्या जीवनाप्रमाणे आपले विश्वासाचे जीवन, हे प्रेमाचे जीवन आहे का?

विश्वासू लोकांच्या प्रार्थना

प्रतिसाद: हे परमेश्वरा दया कर व तुझ्या लोकांची प्रार्थना ऐक.

१. ज्याप्रमाणे गव्हाचा दाणा जमिनीत पडून मरून जातो व पुष्कळ पीक देतो; त्याप्रमाणे आपले पोप फ्रान्सिस, कार्डीनल्स, बिशप्स, धर्मगुरु-धर्मभगिनी व प्रापंचिक ह्यांनी सुद्धा गव्हाच्या दाण्याप्रमाणे झिजून जाऊन येशू ख्रिस्ताचे प्रेषितीय कार्य पुढे नेण्यास त्यांना कृपा, शक्ती व आशीर्वाद मिळावा म्हणून आपण प्रार्थना करूया.

२. जे लोक व तरुणपिढी व्यसनाच्या आहारी जाऊन आपली नैतिक जबाबदारी पार पाडत नाहीत, अशा सर्व लोकांना परमेश्वराचा करुणामय स्पर्श व्हावा व त्यांची व्यसनातून मुक्तता व्हावी म्हणून आपण प्रार्थना करूया.

३. जे लोक पापांच्या अंधारात चालून वाईटाचे व क्रूरतेचे जीवन जगत आहेत, तसेच ज्यांचे वाईट संगतीमुळे जीवन अंधारमय झाले आहे. अशा सर्व लोकांना येशू ख्रिस्ताचा प्रकाश दिसावा व ते अंधारातून बाहेर पडून चांगले जीवन जगावेत म्हणून आपण प्रार्थना करूया.

४. ज्या कुटुंबात भांडण, संशय, अशांतीचे वातारवण निर्माण झाले आहे व ज्यामुळे कुटुंबात प्रेम कमी होऊन एकमेकांमध्ये भेदभाव, तिरस्कार निर्माण झालेला आहे अशा कुटुंबावर येशू ख्रिस्ताचा आशीर्वाद सदैव राहावा म्हणून आपण प्रार्थना करूया.

५. जे लोक नोकरीच्या शोधात, नोकरी नसल्यामुळे उदास, दु:खी होऊन नैराश्याचे जीवन जगतात व जे कोणी आत्महत्येचा विचार करतात अशा लोकांना लवकरात लवकर नोकरी मिळून जीवनात आनंदी राहून जीवन जगण्यासाठी प्रभूने शक्ती द्यावी म्हणून आपण प्रार्थना करूया.

६. आता आपण थोडावेळ शांत राहून आपल्या वैयक्तिक, सामाजिक व कौटुंबिक गरजांसाठी प्रार्थना करूया.