Reflection for the Homily of Christmas Vigil Mass (25/12/2016) By Br. Glen Fernandes

नाताळ (मध्यरात्रीची मिस्सा)

दिनांक: २५/१२/२०१६.

पहिले वाचन: यशया ९:१-७

दुसरे वाचन: तीतास पत्र  २: ११-१४

शुभवर्तमान: लूक २:१-१४

“आम्हासाठी बाळ जन्मला आहे, आम्हास पुत्र दिला आहे.”

प्रस्तावना:

आज आपण नाताळचा सण मोठ्या उत्साहाने साजरा करीत आहोत. आजच्या तिन्ही वाचनात आपण एकतो कि, देव दीनाघरी धावून आला.

      आजच्या पहिल्या वाचनात आपण एकतो कि यशया संदेष्टा म्हणतो, “अंधारात व मृत्यूछायेत चालणाऱ्या लोकांनी दिव्य तारा पाहिला आहे. दुसऱ्या वाचनात संत पौल येशू ख्रिस्ताविषयी साक्ष लोकांना देत आहे. ख्रिस्तप्रेमाने झपाटलेला हा प्रेषित “सर्व माणसांना तारण देणारी देवाची कृपा प्रकट झाली आहे.” “पाहुणा आला हो, देव माझ्या दारी” हे गीत गात असताना शुभवर्तमानात देवदूत मेंढपाळाप्रमाणे आपणासाठी सांगत आहेत कि, तुमच्यासाठी आज दाविदाच्या गावात, तारणारा जन्मला आहे, तो ख्रिस्त प्रभू आहे.”

आज ह्या मिस्साबलीदान सहभागी होत असताना बाळ येशूने आपल्याला आशिर्वादित करून आपल्या अंतकरणात जन्म घ्यावा म्हणून आपण प्रार्थना करूया. 

सम्यक विवरण:

पहिले वाचन: यशया ९:१-७.

“अंधारात व मृत्यूछायेत चालणाऱ्या लोकांनी दिव्य तारा पाहिला आहे. आम्हासाठी पुत्र दिला आहे.” येशू ख्रिस्ताच्या जन्माच्या सातशे वर्षे अगोदर यशया संदेष्टाने हे भाकीत केले होते, “कारण आम्हासाठी बाळ जन्मला आहे, आम्हास पुत्र दिला आहे, त्याच्या खांद्यावर सत्ता राहील, त्याला समर्थ देव, सनातन पिता, शांतीचा अधिपती म्हणतील.”

यहुदी लोकांचा इतिहास हा लढाया, पराभव, अवहेलना, सुटका ह्यांनी पूर्ण समाविष्ट आहे. देवाची निवडलेली जनता असूनही दैवी शांतीचा अनुभव यहुदी जनतेला क्वचितच आला. अनेक युद्धात त्यांचा समाज, कुटुंब-धर्म देऊळ सर्व काही नष्ट झाला. परंतु देव त्यांच्या प्रार्थना ऐकत होता. देवाने संदेष्टे पाठविले. परंतु यहुदी लोकांच्या विश्वासाचे खच्चीकरण झाले होते. पराभवाने नैराश्य आले असताना त्यांनी देवाकडे धाव घेतली. आजारी, पिडीत, गरीब, दु:खी अशा सर्व लोकांना संदेष्टा धीर देवून म्हणतो कि, “तुमच्या दुबळ्या, धडधडत्या हृदयांना म्हणा, ‘हिंमत धारा, घाबरू नका. पहा तुमचा देव तुमचे शत्रू, आजार, दारिद्र्य, गरिबी सर्व काही नाश करून तुम्हांस प्रतिफळ देण्यास येत आहे.” यशया संदेष्टाचे हे शब्द आपल्याला धीर देतात. “अंधकारात व मृत्युच्या छायेतून चालणाऱ्या लोकांनी दिव्य प्रकाश पहिला आहे. आम्हास पुत्र देण्यात आला आहे व बंधनातून मुक्त करण्यासाठी ‘देवपुत्र मानव झाला’.

दुसरे वाचन: तीताला पत्र  २: ११-१४.

संत पौल लिहिलेल्या पत्रात ख्रिस्तीसमूहाला शिष्याला साजेशे वर्तन करण्यासाठी मार्गदर्शन करीत आहे. “ख्रिस्ताने स्वत:ला आपल्याकरिता दिले, ह्यासाठी की त्याने खंडणी भरून आपल्याला सर्व स्वैरापासून मुक्त करावे. आणि चांगल्या कामात तत्पर असे स्वत:चे लोक आपणासाठी शुद्ध करून ठेवावे. संत पौल तीताला ख्रिस्ती समूहातील आचारणाविषयी कोणते शिक्षण घ्यायला पाहिजे इत्यादी बाबतीत बोध करतो. देवाने सर्व माणसांना तारणाविषयी कृपा प्रकट केली आहे. त्या कृपेमध्ये आम्हाला आमचा देव व तारणारा येशु ख्रिस्त यांच्यामध्ये गौरवमय जीवन प्राप्त झाले आहे.

शुभवर्तमान: लूक २:१-१४.

      आजच्या शुभवर्तमानात संत लूक आपणास प्रभू येशु ख्रिस्ताच्या जन्माची सविस्तर माहिती देतो. लूकचे शुभवर्तमान हे सर्व मानवांसाठी आहे. त्याचा दृष्टीकोन अत्यंत विशाल, व्यापक असा आहे. येशु हा सर्वांसाठी आहे. कोणी यहुदी असो किंवा परराष्ट्रीय असो. पुरुष असो किंवा स्त्री असो, श्रीमंत असो किंवा गरीब, संत किंवा पापी, कोणीही असो; येशु हा प्रत्येक मानवाच्या तारणासाठी आलेला आहे.

      तसेच आपण शुभवर्तमानात ऐकतो की, मारियेला प्रथम पुत्र झाला. त्याला तिने गव्हाणीत ठेवले, कारण त्यांना उतारशाळेत जागा नव्हती व त्याच परिसरात मेंढपाळ रात्रीच्या वेळी आपले कळप राखीत होते. तेव्हा देवदुताने त्यांना संदेश दिला कि ‘तुम्हासाठी आज दाविदाच्या गावात तारणारा जन्मला आहे’.

अनेक वर्षे लोक मसिहाची वाट पाहत होते. तारणाऱ्यासाठी अनेक वर्षे लोक टक लाऊन बसले होते, तरी त्याचे दर्शन फक्त जे लीन, निर्मळ होते त्यांनाच लाभले. मेंढपाळ शिकलेला व श्रीमंत नव्हते. त्यांना धर्म, रुढि, परंपरा ह्याविषयी काहीही माहित नव्हते तरी सुद्धा ते मनाने नम्र व निर्मळ होते त्यामुळे त्यांना परमेश्वराचे दर्शन घेण्याचं भाग्य लाभलं. शास्त्री, परुशी, धर्मपंडित हे लोक उपवास करत होते, प्रार्थना करत होते. डोळ्यात तेल घालून मासिहाच्या येण्याची वाट पाहत होते, परंतु त्यांना ते भाग्य लाभलं नाही.

बोधकथा:

संत फ्रान्सिस असिसिकर ह्याने १३ व्या शतकात पहिली गव्हाण केली. त्याने पहिला गाईचा गोठा का केला?

संत फ्रान्सिस जगातील मत्सर, राग, द्वेष ह्यांना वैतागला होता. त्याला फार दुःख होत असे कि जगाचा मालक जेव्हा ह्या जगात आला तेव्हा त्याला कुठेही जागा मिळाली नाही. तो ढसाढसा रडत असे. त्याला अतिशय वेदना होत असत कि, Love is not Loved. देव आपल्यावर प्रेम करतो, परंतु त्याच्यावर कोणीही प्रेम करत नाही. त्या दैवी प्रेमाचा अनुभव होण्यासाठी त्याने एका शेतकऱ्याकडून काही गाई आणल्या व एक गोठा तयार करून त्यामध्ये बकऱ्या गाढवं व चारा ह्यापासून त्याने एक गव्हाण तयार केली. गावातील सर्व लोक जमले. असं म्हणतात कि, त्या रात्री बारा वाजता नाताळची गीतं गात असताना येशूबाळ त्यांच्यामध्ये उपस्थित असण्याचा स्वर्गीय आनंद त्यांना झाला. त्या दिवसापासून गव्हाण तयार करण्यास सुरुवात झाली.

मनन चिंतन

आज् आपण नाताळचा सण साजरा करीत आहोत. ह्या दिवशी रोमी लोक सूर्याचा सण साजरा करीत, कारण या काळात सूर्याने अंधारावर विजय मिळविला असा त्यांचा समज होता.  पोप बेनेडिक्ट सोळावे ह्यांनी आपल्या २००१ सालच्या ख्रिस्तमस संदेशामध्ये म्हटलं कि, ‘माणूस आजही वेगवेगळ्याप्रकारे, वेगवेगळ्या ठिकाणी देवाची वाट पाहत आहे. डोळ्यात तेल ओतून तो देवाच्या येण्याची प्रतिक्षा करीत आहे. परंतु जेव्हा वेळ येते, घटका भरते, जेव्हा तारणाची पहाट उगवते व तारणारा ह्या जगात येतो तेव्हा त्याला सर्व दरवाजे बंद दिसतात. मनुष्याच्या हृदयात बाळासाठी जागा नसते म्हणून गाईला सरकून परमेश्वराला जागा द्यावी लागते’.

आज आपण नाताळचा सण साजरा करत आहोत. नाताळचा सण हा हौसेचा सण आहे, आनंदाचा सण आहे. आपल्या घरी जर पाहुणे येणार असतील तर आपण मोठ्या आशेने व हौसेने त्यांची वाट पाहत असतो. हि वाट पाहणे म्हणजे ओढ. जेव्हा व्यक्तीला ओढ लागते तेव्हा ती स्वप्नात रंगू लागते व तयारी करायला लागते. आपल्याला देऊळमाता चार आठवड्याचा आगमन काळात आपण गातो ‘उठा प्रभूचे स्वागत करण्या मार्ग प्रभूचा सजवा’. आपण जर परमेश्वराच्या येण्याची तयारी केली असेल तर प्रभू आपल्या हृदयाच्या गव्हाणीत जन्म घेईल.

अशांत हृदयाला शांती देण्यासाठी प्रत्येक डोळ्यातील अश्रू पुसण्यासाठी सर्व मानवजातीला पापमुक्त करण्यासाठी मानवजातीचे हृदय प्रेमाने भरण्यासाठी देवाच्या पुत्राने जगात जन्म घेतला. लोकांच्या हृदयामध्ये दया, शांती आणि क्षमेचे बीज पेरले.

‘ख्रिसमस’ ह्या शब्दाचा अर्थ ‘ख्रिस’ म्हणजे ‘ख्रिस्तोस’, देवाने अभिषिक्त केलेला, देवाने निवडलेला, तारणारा म्हणजेच देव. ‘मास’ म्हणजे ‘मनुष्य’, मानव. थोडक्यात देव माणूस झाला व नुसताच मानव झाला नाही तर त्याने आम्हामध्ये वस्ती केली.

परंतु आज ख्रिसमस म्हणजे काय? एक लेखक म्हणतो, “कधीतरी एकदा होता ख्रिसमस. आता ख्रिसमस पार्टी, ख्रिसमस ट्री, ख्रिसमस शॉपिंग, ख्रिसमस कार्ड असे सगळे आहे. ख्रिसमसमध्ये परंतु बिचारा येशू ख्रिस्त दिसत नाही. तो हरवला आहे. म्हणून कवी जॉर्ज लोपीस म्हणतात, “तुझ्या जन्मातून होऊ दे, प्रत्येक निखारा दवाचा थेंब, प्रत्येक पिडीताच्या अश्रुतून जन्मू दे, तुला पाहण्याचा आसरा.”

त्याने आपला एकुलता एक पुत्र दिला, अशासाठी कि जो कोणी त्याच्यावर विश्वास ठेवतो त्याचा नाश होऊ नये तर त्याला सार्वकालिक जीवन प्राप्त व्हावे. (योहान ३:१६)

प्रभूची शुभवार्ता पसरविण्यासाठी आपल्याला प्रभूचा आशिर्वाद मिळावा म्हणून आपण इतरांना नाताळचा आनंद द्यावा व आपला आनंद द्विगुणीत व्हावा म्हणून आपण प्रार्थना करूया.

विश्वासू लोकांच्या प्रार्थना

प्रतिसाद : हे प्रभू तुझ्या प्रेमाने आम्हाला भरून टाक.

१.      बाळ येशूच्या शांतीचा, प्रीतीचा संदेश आपले पोप महाशय, कार्डीनल्स, बिशप, धर्मगुरू, ह्यांनी पूर्ण तन्मयने जगजाहीर करावा म्हणून आपण प्रार्थना करूया.

२.      आज जे लोक दुःखी, कष्टी, आजारी व पिडीत आहेत त्यांना बाळ येशूची विशेष कृपा व आशीर्वाद मिळावा म्हणून आपण प्रभूकडे प्रार्थना करूया.

३.  बाळ येशूच्या शांतीचा संदेश आपण अंगीकारून तोच संदेश इतरापर्यंत पोहचविण्यासाठी आपणास शक्ती व कृपा मिळावी म्हणून आपण प्रभूकडे प्रार्थना करूया.

४.     जे लोक देवापासून दुरावले आहेत त्यांना बाळ येशूकडे येण्याचा मार्ग सापडावा म्हणून आपण प्रभूकडे प्रार्थना करूया.

५.      आपण आपल्या वैयक्तिक गरजा प्रभू चरणाशी ठेऊ या.

Reflection for the Homily of 4th Sunday of Advent (18-12-16) by Baritan Nigrel. 

आगमन काळातील चौथा रविवार

दिनांक: १८/१२/२०१६.

पहिले वाचन: यशया ७:१०-१४.

दुसरे वाचन: रोमकरांस पत्र १:१-७.

शुभवर्तमान: मत्तय १:१८-२४.

“तिला जो पुत्र होईल तो जगाचा तारणारा होईल”

प्रस्तावना:

जो कोणी येशु ख्रिस्तावर विश्वास ठेवतो, त्याला सार्वकालिक जीवन लाभेल, कारण प्रभू परमेश्वर आपला तारणारा आहे; हे आजची उपासना आपल्याला सांगत आहे.

पहिल्या वाचनात देव यशया संदेष्ट्याद्वारे इम्यॅनुएलचे चिन्ह भाकीत करून सांगतो की, ख्रिस्ताच्या जन्माने इस्रायलच्या सर्व दुःखाचा शेवट होईल व ख्रिस्त दाविदाच्या राज्यावर सर्वकाळ नीतीने राज्य करील. दुसऱ्या वाचनात संत पौल ख्रिस्त आपला तारणारा आहे व तोच खऱ्या देवाचा पुत्र आहे असा बोध करतो. तर शुभवर्तमानामध्ये देवाचा दूत योसेफला मरीयेचा स्वीकार करण्यास सांगतो कारण तिला जो पुत्र होईल तो जगाचा तारणारा होईल.

प्रभू येशु आपला तारणारा आहे व आपल्या सर्वांच्या जीवनाशी एकरूप होण्यास तो आपल्यामध्ये येत आहे. त्याने आम्हां प्रत्येकाच्या अंतःकरणात वसती करावी व आपल्याबरोबर सदैव रहावे म्हणून आजच्या ह्या मिस्साबलिदानात आपण विशेष प्रार्थना करुया.

पहिले वाचन: यशया ७:१०-१४

देव आपल्याबरोबर आहे, तो त्याच्या जनतेला कधीही एकटे सोडत नाही. आजच्या पहिल्या वाचनात देव इम्यॅनुएलचे चिन्ह देत आहे. म्हणून आजचे हे वाचन आपल्याला देवावर विश्वास ठेवण्यासाठी आमंत्रित करत आहे. देवाने आहाज राजाला धीर देण्यासाठी संदेष्ट्याला त्याच्याकडे पाठविले. अश्शूरचा राजा चढाई करून येईल हे यशयाने भाकीत केले; पण त्याचबरोबर ख्रिस्ताच्या जन्माने इस्रायलच्या सर्व दुःखाचा शेवट होईल व ख्रिस्त दाविदाच्या राज्यावर सर्वकाळ नीतीने राज्य करील हेही यशयाने भाकीत केले होते. यहुदाचा विनाश होणार नाही हे दाखवण्यासाठी देवाने आहाजला एक “चिन्ह” दिले – ‘इम्यॅनुएल’, कुमारीचा पुत्र (येशु ख्रिस्त जन्माला येणार) हा भविष्यसंदेश प्रस्तुत उताऱ्यात आपणास देण्यात आला आहे.

दुसरे वाचन: रोम १:१-७

या वाचनात ख्रिस्त येशूचा दास पौल, रोम येथील पवित्र जनांना उद्देशून तारणाऱ्याविषयी लिहित आहे. पौल स्वतःला ख्रिस्त येशूचा दास म्हणतो. ख्रिस्ताची सुवार्ता सांगण्यास त्याला लाज वाटत नाही. पौल लोकांना सांगतो, ख्रिस्त यहुदी लोकांत, दाविदाच्या घराण्यात जन्मास आला. तो मेला व तिसऱ्या दिवशी जिवंत झाला. यामुळे पवित्र आत्म्याने ख्रिस्त हा खरोखर देवाचा पुत्र आहे असे प्रगट केले.

शुभवर्तमान: मत्तय १:१८-२४

योसेफ व मरीयेची मागणी झाली होती. विवाहापूर्वी मरिया पवित्र आत्म्याच्या सामर्थ्याने गर्भवती झाली हे जेव्हा योसेफला समजते, तेव्हा तो तिला गुपचूप ‘घटस्फोट’ देण्याचा निश्चय करतो. अशावेळी देवाचा देवदूत योसेफच्या स्वप्नात येतो आणि सांगतो, ‘मरिया पवित्र आत्म्याच्या सामर्थ्याने गर्भवती झाली आहे त्यात तिची काहीच चूक नाही म्हणून तू तिचा स्वीकार कर आणि तिला जो पुत्र होईल त्याचे नाव ‘येशु’ असे ठेव. कारण तोच सर्वांचे तारण करील.

बोधकथा:

एके दिवशी नवीन वधु-वर बोटीने नदीच्या पलीकडे आपल्या घरी जात होते. अचानक मध्येच वादळ सुरु झाले. पत्नी घाबरली. तिला वाटले की कदाचित आपल्या जीवनातील हा शेवटचा दिवस आहे. पती मात्र शांत आपल्या जागी बसूनच होता. त्याच्या चेहऱ्यावर कोणतेही भीतीचे चिन्ह दिसत नव्हते. पत्नीने त्याला विचारले – ‘काय हो, तुम्हाला कसलीच भिती वाटत नाही काय? जर बोट बुडून गेली तर आपण दोघेजण मरून जाणार’. तेवढयात त्याने आपल्या हातात असलेली तलवार आपल्या पत्नीच्या मानेवर ठेवली आणि सांगितले, ‘बोट बुडण्याअगोदर मी तुझा तलवारीने खूण करणार’. पत्नीने म्हटले, ‘माझा तुमच्यावर पूर्ण विश्वास आहे. तुम्ही मला कधीच मारणार नाही. तुम्ही नेहमी माझा सांभाळ करणार’. पतीनेही तिला तेच सांगितले. माझाही देवावर असाच विश्वास आहे. तो आपल्या सर्वांचा सांभाळ करतो. आपल्याला कधीही तो एकटे सोडत नाही. कितीही मोठे संकट आले तर तो आपल्याबरोबर असतो. कारण आपले जीवन त्याच्या हातात आहे म्हणून मला मरणाची भिती वाटत नाही.

परमेश्वर प्रत्येक क्षणी आपल्याबरोबर असतो. आपल्या सुख दुःखात तो आपल्या पाठीशी असतो. आपले तारण व्हावे म्हणून तो आपल्यामध्ये जन्म घेतो व आपल्या जीवनात येतो. मात्र जी व्यक्ती त्याच्या वचनावर विश्वास ठेवते व त्याच्या योजनेप्रमाणे जीवन जगते, तीच व्यक्ती परमेश्वराला आपल्या जीवनात जन्म घेण्यास आमंत्रित करत असते. म्हणून परमेश्वरावरील आपला विश्वास अधिकाधिक दृढ व्हावा व त्याच्या योजनेप्रमाणे जीवन जगावे म्हणून त्याची कृपा शक्ती मागूया.

मनन चिंतन:

लवकरच आपण नाताळचा सण साजरा करणार आहोत. आगमन काळातील या शेवटच्या रविवारी, देऊळमाता आपणास अंतःकरणाची आध्यात्मिक तयारी करण्यास सांगत आहे. कारण आपला तारणारा ‘इम्यॅनुएल’ – ‘येशु ख्रिस्त’ आपल्यामध्ये जन्माला येणार आहे.

यशयाच्या पहिल्या वाचनात आपण ऐकले की, देव आहाज राजाला ‘इम्यॅनुएलचे’ चिन्ह देतो. मात्र हे चिन्ह देण्यामागे नेमका देवाचा काय उद्देश होता? ह्या चिन्हाद्वारे देवाला काय सूचित करायचे होते? आजच्या पहिल्या वाचनातून एक गोष्ट स्पष्ट होते की, विश्वास ठेवणे हे स्वतःच्या इच्छेवर अवलंबून असते (योहान ७:१७). देवावर विश्वास ठेवणे म्हणजे इम्यॅनुएल – येशु ख्रिस्ताला आपल्या जीवनी स्वीकारणे व देवावर विश्वास न ठेवणे म्हणजे येशु ख्रिस्ताला नाकारणे. यहुद्यांचा राजा आहाज ह्याने तर मन घट्ट केले होते. देवाने त्याला सांगितले – सर्वात बलाढय शत्रूशी मैत्री करु नकोस. मात्र त्याने देवाचे ऐकले नाही. त्याचा एक वेगळाच मनसुबा होता. म्हणून त्याने बलाढय शत्रूशी मैत्री करून आपल्या शत्रूवर मात करावी असा त्याने बेत रचला. अशावेळी देवाने यशया संदेष्ट्याला त्याच्याकडे पाठविले आणि ‘इम्यॅनुएलचे’ चिन्ह भाकीत केले. हे चिन्ह फक्त आहाज राजालाच नव्हे तर संपूर्ण ‘दाविदाच्या घराण्याला दिले.’

इस्रायल देशाला इतर बलाढय देशांनी पायाखाली ठेवले होते. म्हणून इस्रायल लोकांचा ‘याव्हेवरील’ (देवावरील) विश्वास डळमळत होता. त्यांना वाटले ‘याव्हेने’ त्यांना सोडून दिले आहे. अशावेळी देव ‘इम्यॅनुएलचे’ चिन्हाचे देऊन सांगतो – “ख्रिस्ताच्या जन्माने इस्रायलच्या सर्व दुःखाचा शेवट होईल व ख्रिस्त दाविदाच्या राज्यावर सर्वकाळ नीतीने राज्य करील व यहुद्यांचा कधीही विनाश होणार नाही”.

जुन्या करारात देवाने जे इस्रायल लोकांना ‘इम्यॅनुएलचे’ वचन दिले होते, ते वचन पूर्णत्वास नेण्यास देवाने मरीयेची व योसेफची निवड केली. देवाची योजना काय होती हे दोघांनाही समजले नाही परंतु त्यांनी देवावर विश्वास ठेवला आणि देवाचे स्वप्न पूर्ण करण्यास सहकार्य केले. म्हणून आजच्या शुभवर्तमानातदेखील आपल्याला हेच स्पष्ट होते की, ‘विश्वास ठेवणे हे स्वतःच्या इच्छेवर अवलंबून असते’. योसेफ हा साधा व प्रामाणिक होता. पण जेव्हा त्याला समजते की मरिया ही गर्भवती आहे तेव्हा तो तिला गुप्तपणे घटस्फोट देण्याचा विचार करतो. कारण विवाहापूर्वी कौमार्यभंगाला जुन्या करारात मरणदंडाची शिक्षा सांगितली होती. पण या काळात त्याऐवजी घटस्फोट ही शिक्षा मान्य झाली होती आणि साक्षीदारांसमक्ष खासगीरीत्या घटस्फोट देणे हा त्याला सौम्य, सहानुभूतीमय पर्याय होता. म्हणून अशा ह्या पेचप्रसंगात त्याला महत्त्वाचा निर्णय घ्यावयाचा होता आणि ह्या निर्णयामुळे त्याच्या सर्व भवितव्याला कलाटणी मिळणार होती. अशा क्षणी देव स्वतः त्याच्या स्वप्नात येऊन मरीयेला त्याची पत्नी म्हणून स्वीकार करण्यास सांगतो. योसेफ कुणावरही विसंबून राहत नाही. उलट देवावर विश्वास ठेवून, देवाच्या, तारणाच्या इतिहासाला होकार देतो व देवाच्या वचनाप्रमाणे जीवन जगतो.

ख्रिस्त जयंती साजरी करण्याअगोदर आजची उपासना आपल्याला देवावर विश्वास ठेवण्यास आव्हान करीत आहे. कारण ख्रिस्त आपले तारण करवयास आपल्यामध्ये जन्म घेणार आहे. आपल्याला भेटण्यास पहिले पाहुल देव स्वतः उचलतो. आपण देवाला शोधण्यापूर्वी देवानेच आपल्याला शोधून काढले आहे. कारण तो आपला देव आहे आणि आपल्याला पापांतून मुक्त करण्यासाठी, आपले तारण करण्यासाठी तो पुन्हा येत आहे.

‘तारण’ म्हणजे धोका, संकट, पाप व मरण यांपासून बचाव. कोणी महासागरात बुडत असेल तर त्याला बाहेर काढावे. आज आपल्यापैकी अनेकजण पापाच्या महासागरात बुडत आहेत. म्हणून त्यांचा बचाव करण्यासाठी ख्रिस्त मानवाच्या रुपात आपल्यामध्ये येणार आहे. मात्र देवावर विश्वास ठेवणे हे आपल्यावर अबलंबून आहे. कारण देव अजूनही आपल्याला ‘इम्यॅनुएलचे’ चिन्हाचे भाकीत करीत आहे. ‘इम्यॅनुएल – येशु ख्रिस्त’ आपल्या जीवनात येईल, तेव्हा आपल्या दुःखाचा शेवट होईल. म्हणून नाताळ खऱ्या अर्थाने साजरा करण्यासाठी आपण आपल्या मनाची व अंतःकरणाची आध्यात्मिक पूर्व तयारी करुया, जेणेकरून ख्रिस्त आपल्या हृदयात, कुटुंबात जन्म घेऊन युगानयुग आपल्या जीवनात राज्य करील. आमेन.

विश्वासू लोकांच्या प्रार्थना:

प्रतिसाद: हे प्रभो तुझ्या तारणात आमचा समावेश कर.

१. आपले पोप फ्रान्सिस, सर्व कार्डीनल्स, बिशप्स, धर्मगुरु आणि सर्व व्रतस्थ ह्यांना प्रभूचा विपुल आशीर्वाद मिळावा व त्यांनी देवाच्या वचनाप्रमाणे जीवन जगून जगाला ख्रिस्ताचा शुभसंदेश द्यावा म्हणून आपण प्रार्थना करूया.

२. लवकरच आपण ख्रिस्त जयंती साजरा करणार आहोत. म्हणून आपण सर्वांनी योग्यरित्या मनाची व  अंतःकरणाची आध्यात्मिक तयारी करावी आणि ख्रिस्त आपला तारणारा ह्याला आपल्या जीवनात स्वीकारावे म्हणून आपण प्रार्थना करूया.

३. नव-विवाहित दांपत्यांमध्ये घटस्फोट घेण्याचे प्रमाण फार वाढत आहे, अशा देवाविरोधक निर्णयाला परमेश्वराचा स्पर्श व्हावा व त्यांनी पुन्हा एकदा परमेश्वरामध्ये एक होऊन त्यांच्या जीवनाची नवीन सुरुवात करावी म्हणून आपण प्रार्थना करूया.

४. जे ख्रिस्ताची सुवार्ता पसरवीत आहेत, अशा सर्वांना प्रभूचा आशीर्वाद मिळावा व ख्रिस्त हा देवाचा पुत्र आहे असे जगाला प्रगट करावे म्हणून आपण प्रार्थना करूया.

५. आपला सर्वांचा देवावरील विश्वास अधिकाधिक बळकट व्हावा व आपण सर्वांनी देवाच्या वचनाप्रमाणे जीवन जगून ख्रिस्त आपला तारणारा आहे ह्याची साक्ष आपण इतरांना दयावी म्हणून आपण प्रार्थना करूया.

६. थोडा वेळ शांत राहून आपल्या कौटुंबिक व वैयक्तिक गरजा प्रभूचरणी मांडूया.

Reflection for the Homily of 3^rd  Sunday of Advent (11-12-16) by Ashley D’Monte 

आगमनकाळातील तिसरा रविवार

दिनांक: ११/१२/१६.

पहिले वाचन: यशया ३५:१-६,१०.

दुसरे वाचन: याकोबाचे पत्र ५:७-१०.

शुभवर्तमान: मत्तय ११:२-११.

"जे तुम्ही ऐकता व पाहता ते योहानाला जाऊन सांगा"

प्रस्तावना:

आज आपण आगमन काळातील तिसरा रविवार साजरा करीत आहोत. आजची उपासना आपणास तारणारा ‘मसीहा’ ह्याविषयी सुचीत करीत आहे. तारणारा कशाप्रकारे येईल व तो आल्यावर काय करील याची प्रचिती आपणास आजच्या वाचनांतून येते.

तारणारा हा शांतीचा दूत आहे; यशया संदेष्ट्याने सांगितल्याप्रमाणे ‘शांती’ हि एक त्याची आपणास देणगी आहे. संदेष्टा पुढे म्हणतो, तारणारा आपणास अजून एक देणगी घेऊन येणार आहे; ती म्हणजे आनंद. हा आनंद स्वीकारण्यास उतावीळ होऊ नका तर धीर बाळगा असे संत याकोब त्याच्या पत्रात सांगत आहे. शुभवर्तमानात बाप्तिस्मा करणारा योहान येशुच्या येण्याची खात्री करून घेताना आपण ऐकतो.

     खरा आनंद फक्त ख्रिस्तच आपणास देऊ शकतो. हा आनंद फक्त जे त्याचा पूर्ण अंतकरणाने स्विकार करतात त्यांनाच मिळतो. येशुचा आपल्या जीवनात स्विकार करून तो देत असलेला आनंद स्वीकारण्यास ह्या मिस्साबलीदानात प्रार्थना करूया.

सम्यक विवरण

पहिले वाचन: यशया ३५:१-६,१०

यशया संदेष्टा प्रभूच्या येण्याने सृष्टीत काय बदल होईल ह्याचे वर्णन करीत आहे. पलेस्टीन जमीन जरी अरण्य व रुक्ष असली तरीही ती फुला-फळाने भरून जाईल. यशया संदेष्टा करीत असलेल्या आनंददायी घोषणेसाठी तीन कारणे देत आहे.

1. इस्रायली जनता बंदिवानातून परत येणार आहेत.

2. तो दिवस जवळच आहे, जेव्हा अंधांचे नेत्र उघडतील, बहिऱ्यांचे कान खुलतील, आणि लंगडा चालू लागेल.

3. दुःख व यातना एके दिवशी पूर्णपणे नाहीशी होईल.

परमेश्वराने दिलेल्या वचनांची पूर्तता भूतकाळात झाली होती व पुढेही त्या वचनांची पूर्तता होत राहील.

“पहा तुमचा देव सूड घ्यावयास; अनुरूप असे प्रतिकूल द्यावयास येईल, तो येईल व तुमचा उद्धार करील.” यशया संदेष्टा तो घोषित करीत असलेला आनंदाचे कारण देत आहे. जेव्हा तारणारा येईल तेव्हा ह्या त्याच्या भविष्यवाणीची पूर्तता होईल. हा तारणारा प्रभू येशु होय, जो रक्षण करतो.

दुसरे वाचन: याकोबाचे पत्र ५:७-१०.

याकोब आपल्या पत्रात प्रभूच्या येण्यापर्यंत धीर बाळगण्यास सांगत आहे. प्रभूच्या येण्याने सर्व पृथ्वी आनंदून जाईल. याकोब शेतकऱ्याचे उदाहरण देत आहे. कारण शेती व्यवसाय हा सर्वांच्या माहीतीचा होता. शेतकऱ्याप्रमाणे आपण उत्सुकतेने व धीराने प्रभूच्या येण्याची वाट पहिली पाहिजे. तो नेहमी आपल्या पिकवाढीची व पिकासाठी आवश्यक असलेल्या पावसाची वाट पाहत असतो. त्याचा विश्वास धीट असतो.

याकोब पुढे प्रभूच्या येण्याची तयारी कशाप्रकारे करावी याविषयी सांगत आहे, “बंधुनो, तुम्ही दोषी ठरू नये म्हणून एकमेकांविषयी कुरकुर करु नका.” आपल्या मनाची स्थिती योग्य ठेवली पाहिजे. मानवी मन हे फार चलविचल आहे. ते सहज बहकून जाते. त्यामुळे प्रभूच्या येण्यास आपण तयार असले पाहिजे. याकोब पुढे जे संदेष्ट्यानी प्रभूच्या येण्याविषयी भाकीत केले होते त्याची आठवण करण्यास सांगत आहे.

शुभवर्तमान:  मत्तय ११:२-११.

आनंद व दुःख आपल्या जीवनात कशाप्रकारे भूमिका बजावते ह्याची प्रचीती आपणास शुभवर्तमानात येते. शुभवर्तमानात आपणास बाप्तिस्मा करणारा योहान ह्याचे उदाहरण देण्यात आले आहे. योहानाने ख्रिस्ताचा प्रचार विश्वासाने केला होता व लोकांना प्रभूकडे परत येताना पाहतानाचा आनंद अनुभव होता. आपणावर सोपवलेली जबाबदारी पार पाडल्यानंतर, योहान आपल्या विश्वासाचे प्रतिफळाची वाट पाहत होता. पण शेवटी तो तुरुंगात सापडला जातो. तुरुंगातील हालअपेष्टा व एकटेपणा त्याचा मनात शंकाकुशंकेचे घर करून जाते. त्याच्या मनात विचार आला असेल प्रभू येशू खरच आला आहे का? त्या विचारात तो आपल्या शिष्यांना प्रभू येशुची विचारपूस करण्यास पाठवितो. प्रभूच्या उत्तराने योहानाला आपण घोषित प्रभूची खात्री होते, “आंधळे पाहतात, पांगळे चालतात, कुष्ठरोगी शुद्ध होतात, बहिरे ऐकतात......” प्रभू येशू जणू योहानाला सांगत होता, ‘संकोच बाळगू नकोस जे यशया संदेष्ट्याने भाकीत केले होते त्याची पूर्तता झाली आहे; माझ्यावर विश्वास ठेवा, थोडा अजून धीर धरशील तर तुझा आनंद पूर्ण झालेला दिसेल’. पुढे प्रभू येशू योहानाची जीवनगाथा जनसमुदायाला सांगत आहे.

मनन चिंतन:

मनुष्य हा जीवनात आनंद शोधण्याचा सदैव प्रयत्न करीत असतो. हा आनंद तो चैनबाजीत शोधतो अथवा आपल्या अवती भवती असलेल्या वस्तूंमध्ये शोधतो. पण खरच का त्याला ह्या गोष्टीमधून आनंद मिळतो? खरे पाहता जरी त्याला वरील गोष्टीत आनंद मिळाला, तरीही तो क्षणभंगुर असतो. तर मग खरा आनंद आपणास कोण देईल? ह्या प्रश्नाचे उत्तर आपणास आजची उपासना देत आहे. हा चिरकाल टिकणारा आनंद केवळ प्रभू येशूच देऊ शकेल. आपण पाहतो, लोक सुखाच्या शोधात जग पालथे घालतात पण शेवटी प्रभूपाशीच सुखावतात.

आपण जेव्हा ख्रिस्ती जीवन जगण्यास सुरवात केली, तेव्हा आपणास अत्यानंद झाला असेल. आपला आनंद कधीच मिटणार नाही असे आपणास वाटले असेल. जसे आपण जीवनाचा अनुभव घेतला तसे तसे दुःख आले, आजारपण व छळ ह्यांनी जीवनाचा ताबा घेतला. हताश होऊन आपण पापात पडलो. आपल्या जीवनातील आनंदाचा आपणास विसर पडतो; आपण दुःखी होतो. अशा प्रसंगी आपण प्रार्थनेद्वारे प्रभूचा धावा करीत नाही. जर हा धावा आपण केला तर शांती व आनंद आपल्या जीवनात नक्कीच परतेल. आपल्या प्रार्थनेद्वारे आपले दुःख कायमचे नाहीसे होणार नाही, आपल्या गरजा काही थांबणार नाही; पण मनाला मिळणारी शांती व आनंद ह्यात भर होईल व त्याचा ऱ्हास कधीही होणार नाही.

ख्रिस्ती जीवन म्हणजे सुख-दुःखाची भुकेलेली एक माला; व त्याची पूर्तता ही पुढल्या आयुष्यात होते. जीवनात योग्य ती निवड करणे हे आपणांवर अवलंबून आहे. ख्रिस्ताद्वारे मिळणार चिरकाल आनंद स्वीकारावा कि जगाद्वारे मिळणारा क्षणभंगुर आनंद स्विकारावा? आपण निवड करीत असलेल्या गोष्टींची आपण नुतनीकरण केले पाहिजे.

आपण दैनंदिन जीवन जगत असताना परिपूर्ण आनंद अनुभवने फार मुश्कील आहे. हा आनंद फक्त आपण जर ख्रिस्ताशी संलग्न राहिलो तरच मिळू शकतो. तेव्हा आपल्या जीवनात कितीही दुःखे, संकटे आली तरीही आपण खचून न जाता त्यांचा सामना करू व त्यावर मात करून आपल्या आनंदात अजून भर पाडून घेऊ. जीवनात येणाऱ्या खऱ्या आनंदाचा उगम व शेवट हा ख्रिस्तामध्येच आहे. ज्यावेळी आपण त्याचा अनुभव घेऊ त्यावेळी यशया संदेष्ट्याची वाणी पूर्ण होईल: हे सर्व आपल्या प्रत्येकाच्या जीवनात पूर्णत्वास येईल.

विश्वासू लोकांच्या प्रार्थना

प्रतिसाद: हे प्रभू आमची प्रार्थना ऐक.

1. आपले परमगुरुस्वामी, महागुरुस्वामी धर्मगुरू व व्रतस्थ ह्यांनी योहान बाप्तिस्माप्रमाणे ख्रिस्ताच्या येण्याचा आनंद अनुभवला त्याचप्रमाणे त्यांनीही आपल्या शुभवर्तमान प्रचारामध्ये प्रभूचा आनंद अनुभवावा म्हणून आपण प्रार्थना करूया.

2. जे लोक देवापासून दूर गेले आहेत ज्यांना ख्रिस्ताची अजूनही ओळख नाही अशांना आपणाद्वारे ख्रिस्ती जीवनातील आनंदाचा व ख्रिस्ती श्रद्धेचा अनुभव यावा म्हणून आपण प्रार्थना करूया.

3. आपल्या हृदयातील शांततेचा व आनंदाचा नाश करणाऱ्या सर्व पाप मोहापासून आपण दूर राहावे म्हणून आपण प्रार्थना करूया.

4. ज्या ख्रिस्ती बांधवांनी ख्रिस्ती जीवनातील आनंदाचा कधी अनुभव घेतला नाही किंवा तो आनंद ते हरपून बसले आहेत अशांना जाणीव व्हावी कि, केवळ ख्रिस्ताशी सलंग्न राहिल्याने त्यांना चिरकाल आनंद प्राप्त होईल म्हणून प्रार्थना करूया.

5. आता आपल्या वैयक्तिक व कौटुंबिक हेतू प्रभूचरणी मांडूया.